II SA/Bd 391/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Krzysztofa B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty G. z dnia [...] 2005 r. Nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Na oryginale właściwe podpisy II SA/Bd 391/05 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2005 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. Nr 207 z 2003 r., poz. 2016 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Krzysztofa B. od decyzji Starosty G. z dnia [...] 2005 r. odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku wagowego i wagi samochodowej na składowisku złomu położonym w G., przy ul. [...](działka nr [...]) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano na fakt braku w aktach sprawy zezwolenia na prowadzenie przez skarżącego - Krzysztofa B. działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów, w którym określonoby rodzaje odpadów przewidywanych do zbierania lub transportu, obszar prowadzenia działalności, miejsce i sposób magazynowania odpadów itp. Ponadto podano, że z wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż dla działki, na której planowana jest sporna budowa wraz ze składowiskiem złomu wprowadzony jest całkowity zakaz lokalizowania obiektów mogących powodować stałe lub czasowe zanieczyszczenie gleby, wód gruntowych oraz powierzchniowych. Stwierdzono, że projekt budowlany budynku wagowego i wagi samochodowej wraz ze składowiskiem złomu nie zawiera żadnych rozwiązań technicznych, które chroniłyby środowisko przed wodami opadowymi i spływem ich do gleby. Wskazano także na to, że w projekcie budowlanym brak jest rozwiązań zjazdu z drogi powiatowej do planowanej inwestycji, która powinna być uwzględniona z zarządcą dróg. Skargę na powyższą decyzję złożył Krzysztof B. Wskazał w niej, że posiada decyzję Starosty G. zezwalającą na prowadzenie działalności polegającej na zbieraniu i transporcie odpadów złomu, w której określono rodzaje odpadów oraz ustalono sposób i miejsce ich magazynowania i że jej kopię załączono do skargi. Zwrócił także uwagę na to, że projekt budowlany wcześniej został zatwierdzony i decyzją Starosty G. z dnia [...] 2004 r. udzielono jemu pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy te sprawują w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpatrując skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Przy czym Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej: "p.p.s.a.". Podkreślić w tym miejscu należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. podstawą wyrokowania przez Sąd są akta sprawy organu administracji publicznej, rozumiane jako cały materiał faktyczny i dowodowy sprawy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym, umożliwiający przeprowadzenie Sądowi kontroli, do jakiej został ustawowo powołany. Z przedstawionych Sądowi akt sprawy administracyjnej nie wynika w sposób jednoznaczny i oczywisty, że na obszarze, na którym znajduje się działka o nr [...], na której planowana jest sporna budowa, obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów mogących powodować stałe lub czasowe zanieczyszczenie gleby, wód gruntowych oraz powierzchniowych. Ponieważ istnienie takiego zakazu jest głównym argumentem uzasadniającym odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przez organy administracji publicznej, więc powinien on być wykazany w sposób czytelny i nie budzący żadnych wątpliwości. Tymczasem w aktach, na potwierdzenie tezy o istniejącym zakazie lokalizacji wyżej wymienionych obiektów znajduje się jedynie kserokopia pisma adresowanego do skarżącego z nieczytelnym podpisem i bez oznaczenia organu, który je wydał, w którym stwierdza się, że działka o numerze geodezyjnym [...] położona jest na terenie oznaczonym w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Miasta G. symbolem UW, który według tego planu oznacza, że: "obowiązuje całkowity zakaz obiektów mogących powodować stałe lub czasowe uciążliwości spowodowane zanieczyszczeniem gleby, wód gruntowych oraz powierzchniowych...". Do pisma tego załączony jest wyrys z planu, z którego jednak nie można odczytać, gdzie położona jest działka o nr [...]. Nie ma w aktach innych dokumentów, które pozwoliłyby na jej identyfikację na planie miejscowym. Uniemożliwia to potwierdzenie tezy o niezgodności lokalizacji spornego zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jest to tym bardziej istotne, w związku z tym, że skarżący w swym odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...] 2005 r. zawarł stwierdzenie, iż uzyskał wyrys z planu zagospodarowania, z którego wynika dopuszczalność lokalizacji inwestycji takiej jaką on planuje na działce nr [...], na tym terenie. Oznacza to, że każda ze stron postępowania sądowego, ten sam dokument odczytuje skrajnie różnie. Niewątpliwie więc kwestia ta wymaga wyjaśnienia przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Ponadto wskazać należy, że w aktach administracyjnych nie ma takiego dokumentu, z którego wynikałoby, że istnieje obawa zanieczyszczenia środowiska przez sporną inwestycję. Przeciwnie z postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] 2004 r. wynika, że lokalizacja spornej inwestycji na terenie działki nr [...] nie spowoduje zmian w oddziaływaniu na środowisko, a jej uciążliwość nie przekroczy granic działki. Wskazać także należy na to, że organ odwoławczy ani w osnowie, ani w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie podał przepisu prawa materialnego, który stanowił podstawę jego rozstrzygnięcia, a przecież nie jest zwolniony z tego obowiązku (wynikającego z art. 107 § 1 K.p.a.). Organ odwoławczy nie jest bowiem wyłącznie kontrolerem decyzji organu I instancji, ma obowiązek, na skutek odwołania, merytorycznie rozpatrzyć sprawę. Podstawa prawna decyzji organu odwoławczego nie może więc być ograniczona tylko do powołania przepisów określających jego właściwość i regulujących postępowanie administracyjne. Zawarcie w uzasadnieniu decyzji treści art. 63 ust. 6 pkt 6 ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach, dotyczącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów nie może być uznane jako powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w sprawie, w której niewątpliwie mają zastosowanie przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z póżn. zm.). Wobec naruszenia w toku rozpatrywania niniejszej sprawy przez organ administracji publicznej szeregu zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w przepisach art. 7 K.p.a. - zasady prawdy obiektywnej, uwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli i art. 8 K.p.a. - zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz przepisów dotyczących postępowania dowodowego - art. 75 i 77, a także przepisu art. 107 § 1 K.p.a. dotyczącego wymogów formalnych decyzji administracyjnej, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 oraz art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku.