II SA/Bd 393/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, złożonej na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając złożony wniosek skarżący wskazał, że natychmiastowe wykonanie tego orzeczenia narusza jego ważny interes. Ze względu na sytuację materialną nie jest w stanie spłacić tej kary; jedyną możliwością wyegzekwowania kary byłaby egzekucja komornicza z nieruchomości będącej przedmiotem postępowania. Skarżący wskazał, że w nie może liczyć na pomoc w spłacie kary ze strony swoich bliskich: żona w związku z koniecznością opieki nad dwuletnią córką nie pracuje, zaś matka ma [...] lat i utrzymuje się z emerytury. Organ nie ustosunkował się merytorycznie do wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę. W przedmiotowej sprawie skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia poprzestał w istocie jedynie na ogólnym stwierdzeniu, że ze względu na sytuację materialną oraz osobistą (żona nie pracuje, matka jest emerytką) nie jest w stanie zapłacić nałożonej na niego postanowieniem kary z tytułu przystąpienia do użytkowania budynku bez wymaganej prawem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, w wysokości w wysokości [...] zł. Nie wskazał jaka konkretnie jest jego sytuacja materialna ani nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących jego sytuację materialną. W toku postępowania skarżący ubiegając się o przyznanie prawa pomocy przedstawił wprawdzie dokumenty w postaci kopii zeznań podatkowych PIT (skarżącego, jego żony i matki) za lata 20[...] i 20[...], stwierdzając, że obecnie wraz z żoną uzyskują dochód ok. [...] zł miesięcznie, zaś ich wydatki wynoszą [...] – [...] zł miesięcznie. Skarżący, poza ogólnikowym wskazaniem na pomoc matki (nie pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym) nie wyjaśnił, skąd i w jakiej wysokości uzyskuje środki finansowe pozwalające mu pokryć różnicę pomiędzy czynionymi wydatkami a uzyskiwanym dochodem. W tej sytuacji, skoro nie można nawet w sposób dostateczny rozeznać się w sytuacji materialnej skarżącego, w szczególności co do źródeł i wysokości jego rzeczywistych dochodów, Sąd nie jest w stanie stwierdzić, czy wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak natomiast wyżej wskazano – to skarżący, a nie Sąd ma przestawić spójną argumentację, wskazać okoliczności i ewentualną dokumentację pozwalającą na dokonanie takiej oceny. Ze względu na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.