II SA/Bd 394/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska - Wasik (spr.) Asesor WSA Ewa Kruppik - Świetlicka Protokolant Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego i zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] Prezydent Miasta B. uznał D. K. z dniem 30.12.2005 r. za bezrobotną, przyznając jej jednocześnie prawo do zasiłku od dnia 7.01.2006 r. w wysokości 417,60 zł miesięcznie. W odwołaniu od powyższej decyzji D. K. szeroko odniosła się do trudności, na jakie napotkała usiłując znaleźć pracę w charakterze nauczyciela. Mimo podjętych przez nią starań i obietnic dyrektorów kilku szkół, ostatecznie nie została zatrudniona. W dniu 28.09.2005 r. złożyła skargę do Prezydenta Miasta B. na dyrektorów szkół, w których ubiegała się o pracę, jednakże nie otrzymała zadawalającej odpowiedzi. Odwołująca podniosła również, iż nie rozumie powodu, dla którego dwoma decyzjami (z dnia 4 stycznia 2006 r., a następnie z dnia 13 stycznia 2006 r.) przyznano jej prawo do zasiłku w różnych wysokościach (tj. 417, 60 zł- pierwszą z wymienionych decyzji i 521,90 zł drugą). Decyzje te skarżąca odbiera jako próbę dokonanie oszczędności jej kosztem. Odwołująca zaznacza ponadto, że oczekuję pomocy w znalezieniu pracy nauczyciela i w związku z tym też prosi o interwencje Wojewodę. Po rozpatrzeniu odwołania D. K., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, iż odwołująca się w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy (30.12.2005 r.) udokumentowała mniej niż 5 lat okresu uprawniającego do zasiłku, a więc zgodnie z art. 72 ust. 2 miała prawo do zasiłku w wysokości 417,60 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Wojewody D. K. podniosła, iż decyzja ta tylko w części zawiera odpowiedź na jej odwołanie. Nie odniesiono się bowiem w niej do kwestii zatrudniania nauczycieli i problemów z tym związanych, które skarżąca sygnalizowała w skardze złożonej do Prezydenta Miasta B. Mimo konstytucyjnych gwarancji prawa do pracy i podejmowanych przez skarżącą wysiłków, została ona zmuszona do zasilenia szeregów bezrobotnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Dodatkowo organ wskazał, że do zarzutów dotyczących zatrudnienia nauczycieli Prezydent Miasta B. ustosunkował się już w piśmie z dnia 2 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawując kontrolę legalności decyzji administracyjnych Sąd nie jest związany granicami skargi, co oznacza, że wychodząc poza zawarte w niej zarzuty bada czy zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i przepisów procedury administracyjnej. Oceniając w powyższy sposób decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2006r. Sąd uznał skargę na tę decyzję za nieuzasadnioną. Jakkolwiek w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta B. przyznającej jej prawo do zasiłku o wysokości 417,60 zł, poza stwierdzeniem, że organ próbuje jej kosztem uzyskać oszczędności, skarżąca nie podniosła innych zarzutów w zakresie dotyczącym przedmiotu tej decyzji, Wojewoda zobligowany przepisem art. 128 kpa w myśl którego dla uznania pisma za odwołanie wystarczy, by strona wyraziła w nim niezadowolenie z wydanej decyzji, rozpoznał sprawę na nowo z uwzględnieniem mających zastosowanie w niej przepisów. Organ odwoławczy trafnie uznał, iż przedstawienie przez skarżącą jedynie świadectwa pracy potwierdzającego zatrudnienie w gimnazjum w W. w czasie od 1 września 2004r. do 31 sierpnia 2005r., uprawniało, zgodnie z art. 72 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001 ze zm.) Prezydenta Miasta B. do przyznania jej zasiłku w wysokości 80% pełnej kwoty zasiłku wynoszącej od dnia 1 czerwca 2005r. zgodnie z obwieszczeniem Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 10 marca 2005r. (M. P. 2005r. nr 17, poz. 291) po waloryzacji 521,90 zł miesięcznie. Pozostałe poruszone w odwołaniu problemy nie dotyczyły stricte decyzji organu I instancji i nie wymagały ustosunkowania się do nich w wydanym przez organ II instancji rozstrzygnięciu. Niewłaściwe, zdaniem skarżącej opisane w odwołaniu, potraktowanie jej przez dyrektorów szkół, w których starała się uzyskać pracę, mogłoby być zakwalifikowane jedynie jako skarga podlegająca rozpatrzeniu w odrębnym trybie uregulowanym w przepisach działu VIII kpa, w którym to trybie nie wydaje się decyzji administracyjnych. Także sąd administracyjny nie jest kompetentny do zajmowania stanowiska w kwestiach należących do postępowania skargowego określonego w dziale VIII kpa, gdyż nie jest ono objęte zakresem przedmiotowym kontroli sądowoadminstracyjnej regulowanym przepisem art.3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 1270). Z przedstawionych wyżej względów uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa oraz, iż Sąd nie jest kompetentny do ustosunkowania się do poruszonych w skardze nurtujących skarżącą problemów, orzeczono na podstawie art. 151 cyt. wyżej ustawy, jak w sentencji.