II SA/Bd 394/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 listopada 2010 r. w sprawie ze skargi M. i S. W. na pismo Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie przydziału mieszkania komunalnego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia [...] kwietnia 2010r. M. i S. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na pismo Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie przydziału mieszkania komunalnego. We piśmie zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy, w związku z którym skarżącym doręczono urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), celem jego wypełnienia i odesłania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wniosku, pod rygorem pozostawienia wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania. Z uwagi na niejasności wynikające z niedostateczne wypełnienie formularza PPF, skarżący wezwani zostali do uzupełnienia złożonego wniosku w zakresie wskazanym w wezwaniu. Z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżących wniosku we wskazanym zakresie, zarządzeniem Referendarza sądowego z dnia 11 sierpnia 2010r. pozostawiono wniosek skarżących bez rozpoznania. Postanowieniem z dnia 28 września 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę M. i S. W. na pismo Wójta Gminy [...]z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie przydziału mieszkania komunalnego. Pismem z dnia 6 października 2010r. skarżący złożyli ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, w związku z którym ponownie przesłany został im urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), celem jego wypełnienia i odesłania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wniosku, pod rygorem pozostawienia wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania. Z uwagi na istniejące w dalszym ciągu niejasności co do stanu majątkowego skarżących, ponownie wezwani oni zostali do uzupełnienia formularza PPF we wskazanym zakresie. Z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżących wniosku we wskazanym zakresie, zarządzeniem Referendarza sądowego z dnia 30 listopada 2010r. pozostawiono wniosek skarżących bez rozpoznania. Pismem z dnia [...] grudnia 2010r. skarżący złożyli zażalenie, zakwalifikowane jako sprzeciw od zarządzenia z dnia 30 listopada 2010r. W piśmie tym nie wskazali żadnych okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Zatem, w świetle art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie natomiast częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przepisu tego wyraźnie wynika, iż jedynym kryterium, jakim kieruje się Sąd rozpatrując wniosek strony w tym przedmiocie są możliwości zarobkowe i sytuacja finansowa strony. Powołany przepis nie pozostawia również wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. Dodatkowo podkreślić należy, że celem instytucji prawa pomocy jest wsparcie tych osób, których sytuacja majątkowa jest taka, że nie są one w stanie same ponieść kosztów toczącego się postępowania, a to pozbawiłoby je możliwości skorzystania z konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do sądu. Tym samym ma ona charakter wyjątkowy. Jak wynika z zawartych w przedłożonych przez skarżących formularzach wniosku o przyznanie prawa pomocy informacji, skarżący prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, przy czym na dochód ich składają się środki finansowe z tytułu świadczeń emerytalno – rentowych w łącznej kwocie [...] Podkreślić należy, że skarżący nie udzielili pełnych informacji na temat swojej sytuacji finansowej, nie podając danych koniecznych do prawidłowej oceny zasadności wniosku. Nie uzupełnili ponadto, mimo wezwań, wniosku w zakresie informacji o przedmiocie zaskarżenia, posiadanym majątku, stanie majątkowym osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym, dodatkowych informacji o stanie majątkowym, a także innych istotnych danych, mających znaczenie dla rozpoznania wniosku. Podkreślenia wymaga fakt, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został przez skarżących podpisany. Jak wynika z informacji zawartych w formularzu wniosku, skarżący wnieśli o zwolnienie ich od kosztów sądowych, a także o ustanowienie adwokata, nie wskazali przy tym żadnych szczególnych okoliczności uzasadniających przyznanie im prawa pomocy w żądanym zakresie. Skarżący nie przedstawili żadnych szczególnych wydatków, a także nie wskazali innych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną, czy osobistą takich jak koszty leczenia, czy zakup leków niezbędnych dla ochrony życia. Jedyną informacją o stanie majątkowym skarżących jest fakt posiadania przez nich comiesięcznego dochodu w łącznej kwocie [...] zł. Kwota ta wskazuje, że skarżący nie wykazali, że nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co jest przesłanką przyznania prawa pomocy, które jako forma dofinansowania z budżetu państwa jest instytucją przyznawaną wyjątkowo i w szczególnych okolicznościach. Jak już wskazano na wstępie, okoliczności te muszą zostać przedstawione i udokumentowane przez stronę domagającą się przyznania prawa pomocy. Skarżący złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata, zatem zobowiązani byli wykazać, iż nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, z dostarczonych natomiast przez nich informacji wynika, iż taka sytuacja w ich przypadku nie zachodzi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.