II SA/Bd 396/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 lipca 2010r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2010 r. nr SKO-[...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2009r. nr SKO-[...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Bd 396/10 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] znak: [...] Prezydent Miasta W. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla budowy ciągów pieszych, dróg, zespołu fontann i infrastruktury technicznej na Placu W. we W. w ramach zadania "Lokalny Program Rewitalizacji W." na terenie działek nr [...],[...],[...], nr [...] i [...], nr [...],[...],[...],[...],[...],[...], nr [...]. Wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wniósł B. J., zarzucając naruszenie wskazanych przepisów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją sygn. akt [...] z dnia [...] odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji w uzasadnieniu wskazując, że zarówno wskazane przez wnioskodawcę przesłanki jaki i całokształt materiału dowodowego nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy B. J. wskazał na naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez nieuwzględnienie, że decyzja Prezydenta W. narusza: art. 2 pkt 4 oraz art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 52 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 4 ust. 1 w zw. z art. 17 i art. 58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z [...] ([...]) na podstawie art. 127 § 3, art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 Kpa utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] Składając skargę na tą decyzję skarżący B. J. zarzucił: 1. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez: a) nieuwzględnienie, że decyzja Prezydenta Miasta narusza art. 2 pkt 4 oraz art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. dalej "u.p.z.p.") w zw. z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) i pominięcie wskazanego naruszenia, a w konsekwencji utrzymania w mocy decyzji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W., która została z rażącym naruszeniem przepisów wskazanych powyżej ustaw, polegającym na wydaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, która nie służyła w całości realizacji celów publicznych; b) nieuwzględnienie, że decyzja Prezydenta narusza art. 52 ust. 1 i 2 u.p.z.p. poprzez wydanie przedmiotowej decyzji na wniosek, który nie spełniał wymogów formalnych, a w szczególności nie zawiera określonego obszaru oddziaływania inwestycji, a także szczegółowej charakterystyki w zakresie wskazanym w art. 52 ust. 1 i 2 u.p.z.p.; c) nieuwzględnienie, że decyzja Prezydenta narusza art. 4 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 17 oraz 58 u.p.z.p., polegające na wydaniu decyzji po podjęciu przez radę Miasta W. uchwały z dnia 28 grudnia 2007 r. Nr 130/XIII/2007 o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części miasta W. obejmującej m.in. P. W., co obligowało Prezydenta W. do wykonania przedmiotowej uchwały, nie zaś jednostronnego kształtowania ładu przestrzennego poprzez wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, 2) naruszenie art. 127 § 3 Kpa w zw. z art. 127 § 1 Kpa poprzez niezbadnie przez SKO w wyniku ponownego rozpoznania sprawy wszelkich czynności zmierzających do wydania decyzji SKO z dnia [...], w tym w szczególności polegających na niezwrócenie się przez organ do strony skarżącej o sprecyzowanie żądania (tj. naruszenie art. 7, 9 Kpa) oraz na braku wszczęcia postępowania wznowieniowego z urzędu (tj. naruszenie art. 147 Kpa). Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Natomiast zgodnie z treścią przepisów art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy rozstrzygając w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co w niniejszej sprawie ma szczególne znaczenie. Jak bowiem wynika z akt sprawy skarżący w żadnym z swoich pism procesowych a w szczególności we wniosku z dnia [...] o stwierdzenie nieważności wszczynającym postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją, ani też w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy nie powołał się i nie wskazał na swój interes prawny. Zgodnie natomiast z przepisem art. 28 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: Kpa) stroną postępowania jest każdy czyjego i n t e r e s u p r a w n e g o lub o b o w i ą z k u dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności ze względu na s w ó j i n t e r e s p r a w n y lub o b o w i ą z e k. Również organ w zaskarżonej decyzji (jaki i wcześniej w poprzedzającej decyzji z [...] – [...]) nie zwrócił uwagi na powyższą okoliczność nie analizując czy i jaki skarżący ma interes prawny w stwierdzeniu nieważności decyzji nr [...] Prezydenta Miasta W. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] znak [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy ciągów pieszych, dróg, zespołu fontann i infrastruktury technicznej na Placu Wolności we Włocławku, w ramach zadania "Lokalny Program Rewitalizacji Włocławka" na terenie działek nr [...],[...],[..., nr [...] i [...][...], nr [...],[...],[...],[...],[...] nr [...], zakończonej decyzją. Przywołany przepis art. 28 Kpa ma zastosowanie w odniesieniu do każdego postępowania administracyjnego. Powyższe stwierdzenie nabiera zaś szczególnego znaczenia właśnie w odniesieniu do postępowań nadzwyczajnych wskazanych w rozdziale 13 Kpa, tj. postępowań zmierzających do wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej. Strona żądająca unieważnienia decyzji musi wskazać normę prawną stanowiącą materialnoprawną podstawę swojego interesu prawnego. Szczególnymi cechami interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym i w prawie administracyjnym jest bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu a normą prawa materialnego, na której budowany jest interes prawny. Szczególną cechą interesu prawnego jest także jego realność, co oznacza, że interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny. Interes prawny to zobiektywizowana, a więc realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Jego zaspokojenie może nastąpić właśnie przez wydanie decyzji administracyjnej. Podmiot ma interes prawny w postępowaniu wówczas, gdy pomiędzy jego sytuacją prawną a przedmiotem postępowania istnieje powiązanie, czyniące go zainteresowanym tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony. Ponieważ powyższe pozostawało zupełnie poza zainteresowaniem organu należało bez badania zasadności zarzutów zawartych w skardze (byłoby to bowiem przedwczesne w wypadku ustalenia braku interesu prawnego po stronie skarżącego), na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało więc uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z [...] ([...]), albowiem nastąpiło naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazówki i zalecenia co do dalszego postępowania wynikają z poczynionych wyżej uwag i stwierdzeń Sądu, które po myśli art. 153 mają dla organu wiążący charakter. Powyższe uwagi należy tylko uzupełnić wskazując, iż badając interes prawny skarżącego organ rozgraniczy także pojęcie interesu prawnego od interesu faktycznego nie mającego swego umocowania w normach prawa materialnego. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku oparto na treści przepisu art. 152 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r., natomiast rozstrzygnięcie zawarte w pkt 3 wyroku – na przepisach art. 200 ww. ustawy oraz rozstrzygnięcia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).