II SA/Bd 405/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 3 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi M. W. na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia budynku postanawia 1. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2. ustanowić na rzecz skarżącego adwokata. Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę M. W. na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia budynku. Pismem z dnia 17 lipca 2011r. skarżący złożył do sądu własnoręcznie sporządzoną skargę kasacyjną, a następnie wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. We wniosku skarżący wskazał, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z dwiema córkami oraz matką, będącą osobą chorą. Jako posiadany majątek skarżący wskazał udziały w nieruchomościach w [...] i [...], nie deklarując jednocześnie kwoty osiąganego miesięcznego dochodu. Wskazać należy ponadto, iż skarżący nie przedłożył żadnych dodatkowych dokumentów, o które został wezwany. W odpowiedzi na wezwanie, o którym mowa skarżący podniósł, że wszelkie informacje odnośnie swojego stanu majątkowego i osobistego zostały przez niego przedstawione w innych sprawach, wskazując jednocześnie, że wszelkie niezbędne dokumenty przedstawi na rozprawie. Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2011r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy oddalił wniosek skarżącego. W dniu 6 września 2011r. skarżący złożył do sądu kolejny formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym zawarł informację, że osiąga dochód ok. 1000 zł miesięcznie. Postanowieniem z dnia 8 września 2011r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy ponownie oddalił wniosek skarżącego. W złożonym od powyższego postanowienia sprzeciwie skarżący wskazał, iż obniżył się jego dochód uzyskiwany z udziału w nieruchomości. Wskazał, iż utrzymuje córki, z których jedna uczy się, a druga studiuje, podnosząc że nie dysponuje środkami nawet na wyżywienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Zatem, w świetle art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie natomiast częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wynika z wszelkich informacji udzielonych przez skarżącego w formularzach wniosków o przyznanie prawa pomocy, a także w pismach skarżącego, uznać należy, że skarżący wykazał zasadność swojego wniosku. Biorąc pod uwagę uprzednio przyznawaną skarżącemu pomoc prawną i finansową w sprawach II SA/Bd 889/09, czy też II SA/Bd 707/20 uznać należy, iż obecnie sytuacja finansowa skarżącego uległa pogorszeniu. Jak wynika z twierdzenia skarżącego, jedynym źródłem jego utrzymania jest dochód uzyskiwany z udziału w nieruchomościach, który uległ zmniejszeniu do tysiąca zł, skarżący natomiast, sam będąc osobą niepełnosprawną, utrzymuje schorowaną matkę, a także dwie uczące się córki. Uznać należy, iż wyżej wymieniona kwota jest kwotą zbyt niską, aby skarżący był w stanie wygenerować z niej, jakiekolwiek wolne środki związane z prowadzeniem postępowania przed tutejszym sądem i ochroną swoich praw. W sytuacji tej, odmowa przyznania skarżącemu prawa pomocy stałaby w sprzeczności z konstytucyjnym prawem do sądu należnemu każdemu obywatelowi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.