II SA/Bd 406/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Kamila Wesołowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję SKO w T. z dnia [..] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta[...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98 , poz. 1071 ze. zm.) , art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. c) w zw. z art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 20.06.1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), orzekł o cofnięciu W. M. uprawnienia do kierowania pojazdami - prawo jazdy kategorii A, B nr[...], wydanego w dniu [...]r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ orzekający podniósł, iż w dniu 15.07.2011 r. wpłynęło skierowanie na badanie psychologiczne nr [...] wydane przez Komendę Miejską Policji w [...] z powodu przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, przy czym strona została skierowana na badanie psychologiczne w terminie 30 dni od dnia otrzymania skierowania i w związku z tym, że wyznaczony termin minął, a strona nie przedstawiła orzeczenia psychologicznego, organ orzekł o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. c) ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Od powyższej decyzji W. M. wniósł odwołanie podnosząc, że skierowanie na badania psychologiczne stanowiło nierozłączny element decyzji wydanych przez Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]r. dotyczących skierowania na egzamin teoretyczny i praktyczny sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B oraz o zatrzymaniu prawa jazdy. Od powyższych decyzji strona złożyła odwołanie, aktualnie oczekując na rozstrzygnięcie, dlatego w ocenie odwołującego się, wydanie zaskarżonej decyzji było błędne i przedwczesne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podniósł, iż strona nie podważała w administracyjnym toku instancji zasadności skierowania jej przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] na badania psychologiczne w trybie art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b) Prawa o ruchu drogowym. Tym samym miała obowiązek wykonać nałożony na nią obowiązek w terminie 30 dni od daty otrzymania skierowania. Wynik badania należało przekazać staroście, którego funkcję w miastach na prawach powiatu pełni prezydent miasta, lecz z tego obowiązku zainteresowany nie wywiązał się, a zatem Prezydent Miasta [...] miał obowiązek zastosowania normy art. 140 ust. 1 pkt 4 lit c) Prawa o ruchu drogowym. Zdaniem organu odwoławczego, nie może zasługiwać na uwzględnienie argumentacja zawarta w odwołaniu, iż strona oczekiwała na inne rozstrzygnięcie w sprawie; w zakresie skierowania jej do Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego na egzamin teoretyczny i praktyczny, sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami w zakresie kat. B oraz zatrzymania w/w osobie prawa jazdy kat. B. do czasu wykazania się wymaganymi kwalifikacjami do kierowania pojazdami, bowiem postępowania te są odrębnymi, mającymi własne (inne) podstawy prawne. W skardze do sądu W. M. wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego podnosząc argumentację przedstawioną uprzednio w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dodatkowo skarżący podniósł, iż wydanie decyzji dotyczącej tylko poddania się w/w badaniu jest błędne, bowiem jego odwołanie od decyzji z [...] implikowało niejako odwołanie się od decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne, które są przecież tylko elementem poprzedzającym możliwość zdawania egzaminu teoretycznego i praktycznego sprawdzającego kwalifikacje do kierowania pojazdami. Innymi słowy skarżący wskazał, że zakwestionował w odwołaniu od wspomnianej decyzji z [...] r. zgodność z prawem rozstrzygnięć w niej zawartych, kwestionując również zgodność z prawem decyzji, na mocy której został skierowany na badania psychologiczne. Skarżący zwrócił uwagę, że w dniu 12 maja 2011 r., po uiszczeniu opłaty w kwocie 360,00 zł, odbył szkolenie w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w [...] w celu odjęcia punktów na skutek odbytego szkolenia. Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20.12.2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2002 r. nr 236 poz. 1998 ze zm.) organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przyznane na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z powyższym usunięcie z ewidencji 6 punktów na skutek odbytego w dniu 12.05.2011 r. szkolenia, w ocenie strony spowodowałoby, że za wykroczenia drogowe popełnione w okresie od 3.06.2010 r. do 7.05.2011 r. prawidłowo naliczona liczba punktów wyniosłaby 22, a nie 28 jak przyjęto w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z KMP w [...]. Skarżący podkreślił, że szkolenie skutkujące zmniejszeniem naliczonych punktów odbył przed wszczęciem postępowania przez Komendę Miejską Policji w [...](zawiadomienie z dnia 8.06.2011 r.) oraz przed wszczęciem postępowania przez Urząd Miasta [...] Wydział Ewidencji i Rejestracji (zawiadomienie z 13.06.2011 r.), dodając, że w dokumentach Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] znajduje się zaświadczenie o odbyciu w dniu [...]r. szkolenia (WORD przekazał zaświadczenie [...]r.). Kwestią wymagającą zdaniem skarżącego podkreślenia jest fakt, iż przed odbyciem szkolenia mającego na celu odjęcie punktów karnych, dowiadywał się telefonicznie o ilości zgromadzonych punktów karnych i uzyskał odpowiedź stwierdzającą, że nie przekroczyłem dopuszczalnego limitu 24 punktów karnych. Reasumując skarżący podniósł, iż § 8 ust. 6 cyt. rozporządzenia MSWiA z 12.2002 r. został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego i przesądza o niezgodności rozporządzenia w tym zakresie z ustawą, bowiem rozporządzenie miało jedynie określać liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia, natomiast przepis § 8 ust. 6 w/w rozporządzenia pozbawia bezpodstawnie kierowcę, który przekroczył liczbę 24 punktów karnych, możliwości zmniejszenia ich liczby w związku z odbytym szkoleniem, pomimo braku ustawowego upoważnienia w tym zakresie. Precyzując skarżący wskazał, ze przepis rozporządzenia został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym i pozostaje w sprzeczności z przepisem art. 130 ust. 3 tej ustawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znaleziono podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami nie narusza prawa materialnego, ani też w toku postępowania organy administracji nie naruszyły reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem z mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), jedynie stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy, skarżący ostateczną decyzją Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] został skierowany na badania psychologiczne na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Prawidłowość tej decyzji nie podlegała weryfikacji, ani przez organy administracji, ani przez sąd administracyjny, jako że nie jest to akt podjęty w granicach niniejszej sprawy w rozumieniu art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Zgodnie z zawartym w tej decyzji pouczeniem, przysługiwało od niej odwołanie. Tymczasem skarżący nie skorzystał z ochrony prawnej przysługującej mu w tym odrębnym trybie. Jest też poza sporem, że skarżący nie poddał się badaniu psychologicznemu, na które został skierowany w drodze decyzji przez organ kontroli ruchu drogowego. W decyzji z dnia [...] r. wyznaczono skarżącemu 30 – dniowy termin od dnia doręczenia rozstrzygnięcia, na zgłoszenie się na badanie. Skoro skarżący nie wykonał nałożonego obowiązku, ani w terminie wynikającym z tej decyzji, ani też do dnia wydania decyzji przez organ II instancji, zachodziła podstawa do cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami z mocy art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. c) Prawa o ruchu drogowym. Przepis ten jednoznacznie stanowi, że starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się badaniu psychologicznemu w trybie określonym w art. 124 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Warunkiem wydania na tej podstawie decyzji o cofnięciu uprawnień jest funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji organu kontroli ruchu drogowego (Policji) o skierowaniu na badania psychologiczne oraz niepoddanie się takim badaniom. W niniejszej sprawie obie te przesłanki zostały zaś spełnione. W postępowaniu prowadzonym w celu cofnięcia uprawnień stronie nie przysługuje już możliwość kwestionowania zasadności decyzji podjętej w trybie art. 124 ust. 1 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym, do czego w istocie zmierzał skarżący, podważając zarówno w odwołaniu jak i w skardze prawidłowość wpisów punktów karnych w ewidencji w związku z odbytym szkoleniem. Stąd też zarzuty skargi, co do naruszenia art. 130 ustawy, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i sąd administracyjny w ramach kontroli dotyczącej decyzji o cofnięciu uprawnień nie był władny do rozstrzygnięcia sporu, czy skarżący przekroczył liczbę 24 punktów karnych z racji naruszenia przepisów w ruchu drogowym. Wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień nie następuje również na zasadzie tzw. uznania administracyjnego, lecz jest obligatoryjne w razie wystąpienia przesłanek ustawowych. Dla wydania decyzji z mocy art. 140 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, wystarczające jest wystąpienie tylko jednej z podstaw, wymienionych w pkt 1 – 4. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdzając naruszenia prawa, wymienionego w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy.