II SA/Bd 410/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: sędzia NSA Wiesław Czerwiński sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 maja 2011 r. sprawy ze skargi M.-T. E. sp. z o.o. w T. na informację Zarządu Województwa [..] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa [...], 2. zasądza od Zarządu Województwa [...] na rzecz strony skarżącej, M.-T. E. sp. z o.o. w T. 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. Urząd Marszałkowski Województwa [...] Departament Polityki Regionalnej poinformował [...] Sp. z o.o. w [...], iż na etapie oceny formalnej stwierdzono, iż wniosek o dofinansowanie projektu pn. "Wzrost Konkurencyjności [...] sp. z o.o." w ramach Działania 5.2. Wsparcie inwestycji przedsiębiorstw Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata [...] został odrzucony na etapie oceny formalnej z powodu nie spełnienia następującego kryterium: Kryterium A.6. Formalna dopuszczalność projektu - zgodność dokumentacji projektowej z dokumentacją konkursową. Powodem odrzucenia przedmiotowego projektu było niedokonanie korekty uchybień wskazanych w piśmie Urzędu Marszałkowskiego znak [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. w terminie do dnia [...] grudnia 2010 r. (zgodnie z potwierdzeniem odbioru z dnia [...] grudnia 2010 r.). Wnioskodawca nie dokonał korekty uchybień i nie złożył uzupełnionej dokumentacji projektowej w w/w terminie. Zgodnie z § 13 pkt 5 Trybu składania wniosków o dofinansowanie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata [...] dla działania 5.2 - Wsparcie inwestycji przedsiębiorstw stanowiącego Załącznik Nr 2 do Uchwały nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. "Po przeprowadzeniu pierwszej oceny formalnej Departament Wdrażania RPO wzywa Wnioskodawcę do uzupełnienia/poprawy dokumentacji w ciągu 8 dni roboczych, od dnia otrzymania przez niego pisma z uwagami. Nie ustosunkowanie się w terminie lub częściowa poprawa wskazanych uchybień spowoduje odrzucenie wniosku o dofinansowanie projektu na etapie oceny formalnej." [...] Sp. z o.o. w Toruniu złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od wyników oceny. W uzasadnieniu wniosku spółka wywodziła, że pisma Urzędu Marszałkowskiego informującego o odrzuceniu projektu wynika, iż zgodnie z potwierdzeniem odbioru pismo wzywające do dokonania korekty uchybień z dnia [...] grudnia 2010 r. zostało doręczone wnioskodawcy w dniu [...] grudnia 2010 r. Pismo to zostało faktycznie doręczone wnioskodawcy w dniu [...] lutego 2011 r. przez pracownicę sekretariatu ogólnego Związku Kółek Rolniczych [...], które tamże prawdopodobnie zostało wcześniej odebrane. W budynku pod adresem wnioskodawcy (ul. [...], 87-100 [...]) mieści się bowiem wiele firm i instytucji. Stąd też doszło do odbioru korespondencji przez osobę nieuprawnioną. W chwili odbioru pisma przez tę osobę nikogo z pracowników, ani osób upoważnionych do odbioru korespondencji przez wnioskodawcę nie było pod tym adresem. Wobec tego listonosz powinien awizować przesyłkę zgodnie z przepisami. O fakcie odrzucenia wniosku wnioskodawca został poinformowany telefonicznie w dniu [...] lutego 2011 r. przez pracownika rozpatrującego te wnioski. Natychmiast po tym wnioskodawca rozpoczął poszukiwania u innych podmiotów mieszczących się przy ul. [...] pisma Urzędu Marszałkowskiego wzywającego do usunięcia braków. Pismo to odnalazło się we wspomnianym sekretariacie ogólnym Związku Kółek Rolniczych. W świetle opisanych powyżej faktów spółka nie mogła dotrzymać określonego w piśmie terminu usunięcia braków i dokonania uzupełnień. Pismem z dnia organ poinformował wnioskodawcę, iż rozpatrzył wniosek negatywnie. W uzasadnieniu organ wywodził, że pismo Departamentu Wdrażania RPO dotyczące uchybień we wniosku o dofinansowanie projektu zostało wysłane na adres wskazany przez wnioskodawcę we wniosku o dofinansowanie projektu. W przedmiotowej sprawie ww. pismo zostało zaadresowane na Pan R. P., [...] Sp. z o.o., ul. [...], 87-100 [...]. Przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm.) nie zawierają przepisów proceduralnych, według których organy mają dokonywać takich czynności procesowych, jak doręczenie pism. Regulacji tych nie zawierają również znajdujące umocowania w przedmiotowej ustawie Tryb składania wniosków o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata [...] dla Osi Priorytetowej 5 Wzmocnienie konkurencyjności przedsiębiorstw, Działanie 5.2 Wsparcie inwestycji przedsiębiorstw, Poddziałanie 5.2.1. Wsparcie inwestycji mikroprzedsiębiorstw Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata [...] (Załącznik nr 2 do Uchwały nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., dalej Tryb składania wniosków) czy obowiązujący dla przedmiotowego konkursu "System oceny projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata [...] " - wersja 7, stanowiąca Załącznik do Uchwały nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. ze zm., dalej: System oceny projektów). Zatem korzystając z praktyki prawa administracyjnego jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Pojęcie osoby upoważnionej do odbioru pism zależy od wewnętrznego podziału funkcji wewnątrz przedsiębiorstwa, a nawet może być przedmiotem praktyki zwyczajowej. Dlatego też i piśmiennictwo, i orzecznictwo zgodnie przyjmują, że jako upoważnioną należy traktować "również każdą osobę, która ze względu na funkcję wykonywaną w organizacji adresata jest regulaminowo lub zwyczajowo uprawniona do odbioru pism, np. pracownik kancelarii (biura), portier, członek zarządu (administracji) itp." Wobec powyższego, zgodnie z linią orzeczniczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy (zob. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 grudnia 2010 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 980/10), w takiej sytuacji należy zastosować ogólne reguły obowiązujące zarówno na gruncie przepisów administracyjnych, jak i cywilnych, zawierających jednolite w tym zakresie unormowania mające charakter powszechnie obowiązujący. Ponadto, Departament Polityki Regionalnej, działając w imieniu Instytucji Zarządzającej RPO, wystąpił do Poczty Polskiej z zapytaniem o prawidłowość doręczenia pisma z dnia [...] grudnia 2010 r. skierowanego do wnioskodawcy. Rejonowy Oddział Poczty Polskiej w [...] poinformował, iż odbiór przesyłki o numerze nadania [...] potwierdziła Pani S. - pracownica biura Regionalnego Związku Rolników, Kółek i Organizacji Rolniczych, ul. [...] i, jak wynika z przedłożonego Poczcie Polskiej na piśmie oświadczenia, Pani S. została upoważniona ustnie przez R. P. do odbioru przesyłek adresowanych do firmy [...] Sp z o.o., jak i adresowanych do R. P. Należy zatem stwierdzić, iż osoba, która odebrała pismo w siedzibie spółki, dokonała tej czynności z upoważnienia wnioskodawcy. Zgodnie z zapisami § 13 ust. 5 Trybu składania wniosków: "Po przeprowadzeniu pierwszej oceny formalnej Departament Wdrażania RPO wzywa Wnioskodawcę do uzupełnienia/poprawy dokumentacji w ciągu 8 dni roboczych, od dnia otrzymania przez niego pisma z uwagami. Nie ustosunkowanie się w terminie lub częściowa poprawa wskazanych uchybień spowoduje odrzucenie wniosku o dofinansowanie projektu na etapie oceny formalnej." Mając powyższe na uwadze Departament Polityki Regionalnej uznał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy za nieuzasadniony. Od powyższej informacji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] złożyła spółka. Wymienionemu rozstrzygnięciu zarzucono: 1. naruszenie art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2008 r., Nr 189, poz. 1159 j.t.) w zw. z § 14 ust. 1, § 18 ust. 1 i 2, § 35 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz.U. z 2004 r., Nr 5, poz. 34), a także naruszenie ogólnych reguł doręczania przesyłek obowiązujących na gruncie przepisów administracyjnych, jak i cywilnych, polegające na przyjęciu, że pismo z dnia [...] grudnia 2010 r. Departamentu Wdrażania RPO, zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu [...] grudnia 2010 r. 2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że R. P. - Prezes Zarządu skarżącej spółki - upoważnił ustnie Panią S. do odbioru przesyłek adresowanych do firmy spółki jak i adresowanych do niego. Wskazując na powyższe zarzuty spółka wniosła o: stwierdzenie, że ocena formalna wniosku o dofinansowanie projektu pn. "Wzrost Konkurencyjności [...] Sp. z o.o." w ramach Działania 5.2. Wsparcie inwestycji przedsiębiorstw Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata [...], została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą Instytucję Zarządzającą, tj. Zarząd Województwa [...], zasądzenie od Zarządu Województwa [...] na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi spółka wywodziła, że poza sporem jest, iż pismo Departamentu Wdrażania RPO wzywające do korekty uchybień zostało odebrane przez Panią S., i że osoba ta jest pracownicą biura Regionalnego Związku Rolników, Kółek i Organizacji Rolniczych w [...]. Jednakże odbierająca przesyłkę nigdy nie była zatrudniona u skarżącej, ani nigdy też nie łączył jej ze skarżącą żaden stosunek prawny. Ponadto spółka nie upoważniała jej do odbioru jakiejkolwiek korespondencji kierowanej do niej, ani też R. P. - Prezes zarządu spółki nie upoważniał tej osoby do odbierania jakichkolwiek przesyłek kierowanych do niego. Zgodnie z przepisami procedury cywilnej, art. 133 § 2 k.p.c. stanowi, że pisma procesowe lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również dla organizacji, która nie ma osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. Organem uprawnionym do reprezentowania strony jest zarząd spółki, w którego skład wchodzi wyłącznie R. P., jako prezes. Nadto, strona nie upoważniała żadnej innej osoby do odbioru pism. Przepisy ustawy prawo pocztowe oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury wydanego na jej podstawie regulują kwestię upoważnienia do odbioru przesyłek w sposób przedstawiony poniżej: Jak stanowi art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy, przesyłka, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być także wydana ze skutkiem doręczenia osobie uprawnionej do odbioru przesyłek w podmiotach będących osobami prawnymi lub jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej, jeżeli adresatem przesyłki jest dana osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. W myśl § 18 ust. 1 rozporządzenia operator doręcza przesyłki lub przekazy pocztowe osobie upoważnionej przez adresata na podstawie pełnomocnictwa udzielonego na zasadach ogólnych oraz na podstawie pełnomocnictwa do odbioru przesyłek lub przekazów pocztowych, zwanego dalej "pełnomocnictwem pocztowym". Jeżeli chodzi o pełnomocnictwo pocztowe, to zgodnie z ust. 2 tegoż paragrafu udziela się go, składając pisemne oświadczenie woli w obecności upoważnionego pracownika operatora w placówce oddawczej operatora lub, w przypadku gdy adresat nie jest w stanie poruszać się samodzielnie, w miejscu jego pobytu, okazując jeden z dokumentów, o których mowa w § 36. Dodatkowo § 35 ust. 4 wymienionego rozporządzenia stanowi, że jeżeli adresatem przesyłki lub przekazu pocztowego jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, pokwitowanie odbioru powinno zawierać czytelny podpis odbiorcy, datę odbioru i odcisk stempla firmowego, a w przypadku braku stempla firmowego - informację o dokumencie potwierdzającym uprawnienie do odbioru przesyłki. Oczywiste jest, że w świetle powyższych uregulowań upoważniony do odbioru przesyłek dla osoby prawnej jest jednoosobowy zarząd spółki w osobie prezesa zarządu, a także osoby przez niego upoważnionej w sposób wymagany powyższymi przepisami. Przepisy te przewidują dwa rodzaje pełnomocnictw, które uprawniają do odbioru przesyłek. Jest to pełnomocnictwo udzielone na zasadach ogólnych oraz pełnomocnictwo pocztowe. Pełnomocnictwo pocztowe musi być sporządzone w formie pisemnej. Jeżeli chodzi o drugi rodzaj pełnomocnictwa, to forma pisemna pełnomocnictwa nie jest wymagana wprost, jednakże z § 35 ust. 4 rozporządzenia wynika, że pokwitowanie odbioru dokonane przez osobę upoważnioną do odbioru powinna zawierać odcisk stempla firmowego, a w razie jego braku - informację o dokumencie potwierdzającym uprawnienie do odbioru przesyłki. Musi więc istnieć dokument potwierdzający uprawnienie do odbioru przesyłki, czyli również wymagana jest forma pisemna. Pokwitowanie odbioru spornej przesyłki z pewnością nie zawiera stempla firmowego skarżącej spółki, a w zaskarżonej informacji Instytucja Zarządzająca powołuje się na oświadczenie złożone na piśmie przez Panią S. Owo oświadczenie nie może z pewnością stanowić dokumentu, o którym mowa w przywołanym przepisie. Zdaniem skarżącej nie do przyjęcia jest pogląd, który wynika ze stanowiska Instytucji Zarządzającej, że za upoważnioną do odbioru przesyłek można uznać jakąś osobę, jedynie na podstawie oświadczenia tej osoby, że jest upoważniona. Skoro w powyższym przepisie (§ 35 ust. 4 rozporządzenia) mowa jest o dokumencie potwierdzającym uprawnienie od odbioru przesyłki, to może tu wchodzić w grę pełnomocnictwo (pocztowe, bądź też udzielone na zasadach ogólnych) lub inny dokument potwierdzający, że takowe uprawnienie istnieje. Jednakże nie ulega wątpliwości, że podmiotem składającym oświadczenie, które byłoby zawarte w tym dokumencie, może być wyłącznie adresat przesyłki - w niniejszej sprawie skarżąca spółka należycie reprezentowana. Z kolei w oparciu o przepisy dotyczące doręczeń zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz w Kodeksie postępowania cywilnego utrwaliło się już jednolite stanowisko prezentowane w tym zakresie przez orzecznictwo oraz literaturę. Dotyczy ono sytuacji, w których osoba odbierająca pismo nie jest w sposób wyraźny i jednoznaczny upoważniona do odbioru przesyłek. Z racji wyłączenia, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przepisy k.p.a. nie mają tu zastosowania, niemniej jednak regulacje te są zbliżone z regulacjami zawartymi w k.p.c. W świetle powyższego dopuszcza się dokonanie upoważnienia do odbioru przesyłek w sposób dorozumiany (vide: postanowienie SN z dnia 5 sierpnia 1999 r., II CKN 509/99: "Przewidziane w art. 133 § 2 k.p.c. upoważnienie pracownika osoby prawnej do odbioru korespondencji sądowej adresowanej do tej osoby może być udzielone również w sposób dorozumiany", por. postanowienie SN z dnia 28 czerwca 2007 r. IV CZ 33/07). Z kolei zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 16 października 1998 r., I SA/Gd 1753/97 "w sytuacji, gdy jednostka organizacyjna nie posiada obsługi, która zwyczajowo zajmuje się wysyłaniem i odbiorem korespondencji (sekretariat, biuro), a żaden z pracowników funkcjonujących w siedzibie jednostki organizacyjnej nie został formalnie upoważniony do odbioru korespondencji, za prawidłowe należy uznać doręczenie pisma do rąk pracownika uprawnionego do sprawowania bieżącej obsługi firmy, załatwiania zwykłych spraw związanych z funkcjonowaniem podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. (...) oznacza to, że w jednostce zajmującej się działalnością handlową taką osobą może być osoba zatrudniona np. na stanowisku sprzedawcy, kierownika działu handlowego, kierownika magazynu". Natomiast według K. Kołakowskiego "upoważniona do odbioru pism jest osoba, będąca (najczęściej) pracownikiem (np. przedsiębiorstwa), w której zakres obowiązków służbowych włączono odbiór tego rodzaju korespondencji od doręczycieli lub bezpośrednio w pocztowym urzędzie oddawczym albo w sądzie i która jest wyposażona w odpowiednie pełnomocnictwo" (K. Piasecki (w:) Komentarz do k.p.c. 1996, s. 484). W powyższych sytuacjach przyjmuje się, że dana osoba była upoważniona do odbioru przesyłek na zasadzie domniemania tylko wtedy, jeżeli jest ona pracownikiem, ewentualnie pełni jakąś funkcję w strukturze adresata będącym osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. Co więcej, na takowy pogląd powołuje się zresztą Instytucja Zarządzająca i stosuje go w niniejszej sprawie, jako argument przemawiający za przyjęciem, że doręczenie było skuteczne. Zgodnie bowiem z treścią zaskarżonej informacji, jako osobę upoważnioną do odbioru należy traktować "również każdą osobę, która ze względu na funkcję wykonywana w organizacji adresata jest regulaminowo lub zwyczajowo uprawniona do odbioru pism, np. pracownik kancelarii (biura), portier, członek zarządu (administracji) itp." Instytucja Zarządzająca w ramach rozpatrywania wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy ustaliła (na co wcześniej powoływała się skarżąca), że odbierająca pismo nie pełni żadnej funkcji w Spółce [...] Sp. z o.o., lecz jest pracownicą biura Regionalnego Związku Rolników, Kółek i Organizacji Rolniczych w [...]. Pomimo tego organ przyjął, że przesyłka została skutecznie doręczona i wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpatrzył negatywnie. Podsumowując powyższe rozważania spółka wywodziła, że Pani S. nie była osobą upoważnioną do odbioru przesyłek. Nie zostało udzielone jej pełnomocnictwo pocztowe, ani pełnomocnictwo na zasadach ogólnych. Nadto skarżąca nigdy nie potwierdziła prawidłowości tego doręczenia, a we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zaprzeczyła, że osoba, która odebrała pismo od instytucji zarządzającej była osobą upoważnioną do odbioru przesyłek. Nie można również zastosować wobec niej żadnych domniemań w zakresie istnienia takiego upoważnienia, ponieważ nie jest ona zatrudniona w skarżącej spółce, ani nie pełni żadnej funkcji w jej strukturach, lecz jest pracownicą innego, w żaden sposób niezwiązanego ze skarżącą, podmiotu. Brak możliwości doręczenia adresatowi przesyłki w danym dniu z powodu jego nieobecności pod wskazanym adresem nie niweczy przecież możliwości dokonania doręczenia w ogóle. W takiej sytuacji przesyłkę należy złożyć w placówce pocztowej, a zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości i terminie jego odbioru pozostawić w oddawczej skrzynce pocztowej lub w drzwiach lokalu. Nieodebranie przesyłki z placówki pocztowej w wymaganym terminie wywołuje skutek doręczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując, swoje dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo organ wywodził, że przepis art. 45 k.p.a. dotyczący doręczania pism osobom prawnym i jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej nie wymaga, aby osoba uprawniona do odbioru pism była pracownikiem określonej firmy, nic nie mówi bowiem o stosunku prawnym jaki ma ją łączyć z adresatem. Nie decyduje tu zatem formalna umowa, np. o pracę, czy zlecenia, ale faktyczne ustalenia wynikające z organizacji danego podmiotu. Dlatego też przez osobę upoważnioną do odbioru pism należy rozumieć nie tylko osobę, która ma specjalne upoważnienie pod tym względem, ale również każdą osobę, która ze względu na funkcję wykonywaną w organizacji adresata jest regulaminowo lub zwyczajowo uprawniona do odbioru pism. Jak podkreśla Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w wyroku z dnia 12 lutego 2008 r., I SA/Kr 953/07, że cyt.: "na poszczególnych podmiotach będących adresatami pism ciąży obowiązek takiego zorganizowania obiegu korespondencji, aby po jej odebraniu przez upoważnioną osobę docierała ona do osoby, do której zadań należy zapoznawanie się z jej treścią. Adresaci ponoszą bowiem ryzyko tego, co się dzieje z przesyłką po potwierdzeniu jej odbioru. Obowiązek ten ma szczególne znaczenie w sytuacji, gdy dwa podmioty o tej samej lub bardzo zbliżonej firmie mają siedzibę w tym samym lokalu lub lokalach (...). W takiej sytuacji podmioty te muszą tak zorganizować obieg korespondencji, aby była ona odbierana przez właściwe umocowane do tego osoby i nie dochodziło do pomyłek. Na nich spoczywa bowiem w takiej sytuacji ryzyko, że korespondencja zostanie wadliwie doręczona. Jeżeli konkretny pracownik jest upoważniony do odbioru tylko przez jeden z takich podmiotów, to powinien wyraźnie oświadczyć doręczycielowi, że nie jest upoważniony do odbioru konkretnej przesyłki, która jest adresowana dla drugiego podmiotu i odmówić przyjęcia pisma. Jeżeli jednak w obu podmiotach ta sama osoba jest upoważniona do zapoznania się z korespondencją, a osoba upoważniona do odbioru korespondencji przez pierwszy podmiot odebrała list, posługując się pieczątką pierwszego podmiotu, to doręczenie należy uznać za skuteczne także w stosunku do drugiego podmiotu. Wymogi formalne dotyczące doręczeń nie mają bowiem charakteru abstrakcyjnego, ale zostały one wprowadzone w celu zapewnienia adresatowi możliwości zapoznania się z pismami urzędowymi. Jeżeli konkretna struktura organizacyjna zapewnia adresatowi możliwość zapoznania się z treścią pisma, to nie ma znaczenia, które osoby formalnie upoważniono do odbioru korespondencji". Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należałoby przyjąć, iż Instytucja Zarządzająca dysponując informacją, iż Pani S. złożyła Poczcie Polskiej oświadczenie o tym, iż jest osobą upoważnioną do odbioru korespondencji skarżącej, nie powinna ponosić konsekwencji ewentualnego niezgodnego z prawdą oświadczenia Pani S. Należy bowiem podkreślić, iż Instytucja Zarządzająca nie dysponuje środkami prawnymi umożliwiającymi zweryfikowanie wiarygodności złożonego przez Panią S. oświadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Należy w tym miejscu wskazać, że na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontroli tej podlegają akty wymienione w art. 3 § 2 ustawy, stosownie do § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Zgodnie z art. 30c ust. 1 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. Nr 227, poz.1658 ze zm. dalej z.p.p.r.) po wyczerpaniu środków odwoławczych, wnioskodawca może wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdzie sąd, zgodnie z art. 30c ust 3 z.p.p.r., może uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą; sąd może także oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia albo umorzyć postępowanie w sprawie o ile z jakichkolwiek względów jest bezprzedmiotowe. Dokonując oceny zgodności z prawem rozstrzygnięcia odwoławczego Sąd musi uwzględnić zapis art. 37 z.p.p.r., w którym prawodawca przesądził, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie na podstawie tej ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych, nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności należy powtórzyć za przywołanym przez organ wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 grudnia 2010 r. (I SA/Bd 980/10), iż aczkolwiek przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie zawierają przepisów proceduralnych, według których organy mają dokonywać takich czynności procesowych jak doręczenie pism, tym niemniej należy zastosować tu ogólne reguły obowiązujące zarówno na gruncie przepisów administracyjnych, jak i cywilnych zawierających jednolite w tym zakresie unormowania mające charakter powszechnie obowiązujący. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd stwierdził, że przy jej wydaniu zostały naruszone przepisy prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego. Sąd w pełni podziela stanowisko zawarte w skardze, nie aprobując równocześnie poglądów wyrażonych przez organ dotyczących skuteczności doręczenia skarżącej pisma z dnia [...] grudnia 2010 r. W szczególności nie sposób zgodzić się z poglądem, iż instytucja zarządzająca "nie powinna ponosić konsekwencji ewentualnego niezgodnego z prawdą oświadczenia Pani S.". Przyjmując tę argumentację należałoby a contrario uznać, że skutki tego musiałaby ponieść z niewiadomych przyczyn skarżąca. Jednocześnie organ de facto przyznaje, że Pani S. nie posiadała pełnomocnictwa do odbioru korespondencji dla skarżącej. Jak wynika z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2008 r., Nr 189, poz. 1159 j.t.) "przesyłka, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być także wydana ze skutkiem doręczenia osobie uprawnionej do odbioru przesyłek w podmiotach będących osobami prawnymi lub jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej, jeżeli adresatem przesyłki jest: a) dana osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, b) niebędąca członkiem organu zarządzającego albo pracownikiem danej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej osoba fizyczna w niej przebywająca." Nie ulega wątpliwości fakt, że pełnomocnictwo do odbioru przesyłki winno mieć formę pisemną zgodnie z § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz.U. z 2004 r., Nr 5, poz. 34 ze zm.), w myśl którego "Operator doręcza przesyłki lub przekazy pocztowe osobie upoważnionej przez adresata na podstawie pełnomocnictwa udzielonego na zasadach ogólnych oraz na podstawie pełnomocnictwa do odbioru przesyłek lub przekazów pocztowych, zwanego dalej "pełnomocnictwem pocztowym". Z uregulowaniem tym koresponduje § 35 ust. 4 cyt. rozporządzenia, zgodnie z którym "jeżeli adresatem przesyłki lub przekazu pocztowego jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, pokwitowanie odbioru powinno zawierać czytelny podpis odbiorcy, datę odbioru i odcisk stempla firmowego, a w przypadku braku stempla firmowego - informację o dokumencie potwierdzającym uprawnienie do odbioru przesyłki." Odbierająca pismo osoba nie okazała takiego dokumentu, ani też nie posłużyła się stemplem firmowym skarżącej spółki, a to z tej prostej przyczyny, że nie dysponowała nim jako osoba w żaden sposób niezwiązana ze spółką. Zatem reasumując, osoba, która odebrała przesyłkę skierowaną do skarżącej, nie była do tego w należyty sposób umocowana i takie doręczenie nie może być uznane za skuteczne. Spór w sprawie dotyczył bowiem jedynie okoliczności, czy skarżącemu prawidłowo doręczone zostało pismo organu z dnia [...] grudnia 2010 r. wzywające do dokonania korekty dokumentacji i, skutkiem tego, czy dokumentacja złożona została po terminie. Nie może być ewentualnie mowy o zbieżności nazwy skarżącej spółki z podmiotem, w którym pracuje Pani S., tj. Regionalnym Związkiem Rolników, Kółek i Organizacji Rolniczych. Natomiast trwanie błędnej praktyki odbioru przesyłek dla skarżącej spółki przez w/w osobę, nie uzasadnia przyjęcia odmiennej interpretacji obowiązujących przepisów dotyczących doręczania przesyłek pocztowych. Na koniec należy zwrócić uwagę na to, że przesyłki kierowane przez organ do skarżącej spółki były adresowane w nieprawidłowy sposób, a mianowicie: R. P., [...] Sp. z o.o. Prawidłowo przesyłka kierowana do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością winno być adresowane jedynie do tej spółki, a nie również do członków jej zarządu, którzy są jedynie umocowani do ich odbioru, ale nie są jej adresatami. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że organ naruszył art. 26 ust. 2 pkt 5 Prawa pocztowego oraz § 18 ust. 1 i 2 i § ust. 1 i 4 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych oraz ogólne przepisy postępowania dotyczące reguł doręczania przesyłek obowiązujących na gruncie postępowania administracyjnego oraz w sprawach cywilnych. Mając na uwadze powyższe należało na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 j.t. ze zm.) orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) z uwzględnieniem uiszczonej przez skarżącego opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.