II SA/Bd 416/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stanisława P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2007 r., sygn. II SAB/Bd 43/06 w sprawie ze skargi Stanisława P. na bezczynność Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, Oddział Regionalny w [...] w przedmiocie przekazania odwołania od decyzji w sprawie pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania II SA/Bd 416/07 UZASADNIENIE Pismem z dnia 12 maja 2007 r. Stanisław P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 23 stycznia 2007 r., sygn. II SAB/Bd 43/06. Jako podstawę prawną wznowienia skarżący powołał przepis art. 273 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyjaśnił przy tym, iż w dniu 12 lutego 2007 r. po ponownej analizie akt sprawy II SAB/Bd 43/06 uświadomił sobie, że nie dołączył do nich swojego wniosku z dnia 30 listopada 1989 r., a brak tego wniosku miał istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z wezwaniem Sądu do doprecyzowania podstawy wznowienia, skarżący wskazał, iż swoją skargę oprócz wyżej wskazanego oparł również na przepisie art. 273 § 2 cyt. ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) w przypadkach przewidzianych w ustawie można żądać wznowienia postępowania, które została zakończone prawomocnym orzeczeniem. W świetle natomiast art. 280 § 1 cyt. ustawy w przypadku, gdy skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega ona odrzuceniu. Zgodnie z dominującym poglądem w orzecznictwie, jak i doktrynie samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom ustawy nie oznacza, iż opiera się ona na ustawowej podstawie wznowienia. Przy badaniu dopuszczalności skargi o wznowienia Sąd winien bowiem ustalić również czy wskazana podstawa wznowienia rzeczywiście istnieje (por. postanowienie SN z 7 lipca 2005 r. IV CO 6/05 publ. LEX 155376; postanowienie NSA z 25 września 2001 r., II SA/Gd 970/01, niepubl.) W niniejszej sprawie skarżący przywołał dwie podstawy wznowienia: określoną w przepisie art. 273 § 2 wyżej wymienionej ustawy, w myśl którego można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu oraz określoną w przepisie art. 273 § 3, zgodnie z którym można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Odnosząc się do pierwszej z przywołanych podstaw wznowienia, należy wskazać, iż "wykrycie" w rozumieniu powołanego przepisu oznacza znalezienie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu, z tego względu, że były one nieznane stronom. Przepis ten nie będzie miał zatem zastosowania, gdy strona postępowania była w posiadaniu jakiegoś dokumentu, ale tylko na skutek zaniedbania, zapomnienia czy błędnej oceny potrzeby w tym zakresie nie powołała się na ten dokument w toku postępowania, którego wznowienia żąda. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżący doskonale wiedział bowiem o istnieniu wniosku z dnia 30 listopada 1989 r., którego "wykrycie" miało być podstawą wznowienia, jako że sam był jego autorem. Miał zatem obiektywną możliwość powołania się na ten dokument w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 23 stycznia 2007 r., jednakże, jak sam stwierdził w skardze o wznowienie postępowania, w wyniku własnego uchybienia nie przesłał go do Sądu. Nie można zaś żądać wznowienia postępowania opierając się jedynie na twierdzeniu, iż sąd nie dysponował dokumentem będącym już wtedy w posiadaniu strony, gdyż celem skargi o wznowienie postępowania nie jest korygowanie błędów popełnionych przez stronę w postępowaniu prawomocnie zakończonym. Jeśli natomiast chodzi o drugą z przywołanych przez skarżącego podstaw wznowienia postępowania, należy podnieść, iż nie wskazał on na istnienie jakichkolwiek okoliczności uzasadniające przyjęcie, iż przepis art. 273 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (cyt. wyżej) mógłby mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. Jak wynika bowiem z treści skargi jedyną okolicznością, z której zaistnieniem skarżący wiąże swoje żądanie wznowienia postępowania, jest niedysponowanie przez Sąd w dniu wydania wyroku w sprawie o sygn. II SAB/Bd 43/06 jego pismem z dnia 30 listopada 1989 r.. Skarżący nie wskazał, aby doszło do późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z póź. zm.), orzeczono jak w sentencji postanowienia.