II SA/Bd 421/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego postanawia odrzucić skargę. Orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna w [...] orzekła o potrzebie kształcenia specjalnego M. G.. Wnioskiem z dnia [...] października 2016 r. M. G. wystąpił do [...] Kuratora Oświaty o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż skład zespołu orzekającego powołany został niezgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia MEN z dnia 12 lutego 2001 r. w sprawie orzekania o potrzebie kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży oraz szczegółowych zasad kierowania do kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania. Podczas pracy Zespołu Orzekającego, Dyrektor Poradni był jednocześnie przewodniczącym zespołu, jak i psychologiem orzekającym w sprawie. [...] Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] stwierdził nieważność orzeczenia Zespołu Orzekającego Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...], pouczając jednocześnie strony, że niniejsza decyzja jest ostateczna i nie przysługuje od niej odwołanie. Strony mogą zaskarżyć niniejszą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem [...] Kuratora Oświaty. Pismem z dnia [...] marca 2017 r. P. B. reprezentowany przez S. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na powyższą decyzję zarzucając wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa: 1). naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r. poz. 23 ze zm. zwanego dalej kpa.), w zw. z §3 ust.2 Rozporządzenia z dnia 12 lutego 200 I r. Ministra Edukacji Narodowej w sprawie orzekania o potrzebie kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży oraz wydawania opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka. a także szczegółowych zasad kierowania do kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania ( Dz. U. nr 13, poz. 114), poprzez błędną wykładnię i uznanie, że pełnienie przez przewodniczącego zespołu równocześnie roli członka zespołu - specjalisty, stanowi rażące naruszenia prawa. 2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 107 § 1 Kodeksu Postępowania Administracyjnego poprzez błędne zastosowanie i nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji podstaw faktycznych i prawnych na jakich oparto twierdzenie, że występowanie w składzie komisji specjalisty psychologa, który był równocześnie jej przewodniczącym, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. - art.15 kpa poprzez jego niezastosowanie i wskazanie w pouczeniu do decyzji, że od decyzji służy jedynie skarga do sądu administracyjnego czym naruszono zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - art. 16 § 1 kpa poprzez jego błędne zastosowanie i wskazanie że decyzja jest ostateczna pomimo faktu, iż służy od niej odwołanie do Ministra Edukacji Narodowej. - art. 156 § 1 pkt 2 poprzez na rażące naruszenie prawa przy jej wydawaniu, polegające na niezachowaniu zasady dwuinstancyjności w postępowaniu administracyjnym. W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę [...] Kurator Oświaty wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 P.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Obowiązek ten wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada dwuinstancyjności daje natomiast stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administrujące. Rangę tej zasady potwierdza art. 78 Konstytucji RP, w myśl którego "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji". W przedmiotowej sprawie strona skarżąca wystąpiła ze skargą na decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] mocą której została stwierdzona nieważność orzeczenia Zespołu Orzekającego Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] o potrzebie kształcenia specjalnego. Od decyzji tej skarżący powinien wnieść, zatem odwołanie do Ministra Edukacji Narodowej. [...] Kurator Oświaty, działał w niniejszej sprawie jako organ I instancji i stąd też od wydanej decyzji przysługiwało stronie prawo wniesienia odwołania. Skarżący wprawdzie wniósł odwołanie a tym samym wyczerpał środki zaskarżenia, jednakże w skardze określił, że zaskarża decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], a więc w istocie decyzję organu I instancji. Skoro skarżący nie wykorzystał przysługujących jemu środków prawnych celem wzruszenia zaskarżonej decyzji, nie został spełniony formalny warunek wniesienia skargi do sądu. Powyższe skutkuje niedopuszczalnością merytorycznego rozpoznania skargi. Rozpoznanie takiej skargi przez Sąd stanowiłoby naruszenie fundamentalnej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniesiona skarga była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu. Powyższej konstatacji nie zmienia błędne pouczenie, zawarte w zaskarżonej decyzji, o możliwości wniesienia na nią skargi do sądu administracyjnego. Samo zaś błędne pouczenie strony o prawie do wniesienia skargi nie kreuje po jej stronie prawa do wniesienia tego rodzaju środka odwoławczego, którego nie przewidują przepisy prawa. O powyższym Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a., orzekł w sentencji.