II SA/Bd 424/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Jarzembski po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.Ż. na pismo Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] kwietnia 2009r. Z.Ż. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę, którą zgodnie z wezwaniem Sądu sprecyzował jako skargę na pismo Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jak wynika z akt sprawy, złożona przez Z.Ż. skarga dotyczy pisma, którym Komendant [...] Policji w [...] poinformował go, iż zgodnie z obowiązującym obecnie rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu pieniężnego (Dz. U. Nr 266, poz. 2246), brak jest podstaw do wypłaty mu równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, wskazując jednocześnie, iż zgodnie z obecną regulacją nie ma organu właściwego do rozpoznania wniosku o wypłacenie równoważnika wraz z odsetkami, zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia [...] stycznia 2009r. Przedmiotowe pismo zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej p.p.s.a.), sądy te sprawują kontrolę aktów lub czynności innych, niż decyzje i postanowienia, podejmowane w sprawach indywidualnych, dotyczących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa i mających charakter publicznoprawny. Między przepisem prawa, określającym uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością dotyczącą tego prawa lub obowiązku musi istnieć ścisły związek. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania nie została podjęta czynność, ani wydany akt w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Kwestionowanym przez skarżącego pismem, organ poinformował skarżącego o braku podstaw do uwzględnienia jego żądania o wypłacenie mu równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego w okresie [...]r. – [...]r. Jak wynika bowiem z treści rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2005r., uchyliło ono § 8, oraz ust. 2 § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu pieniężnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919), wskazujące iż przepisy rozporządzenia stosuje się m.in. do emerytowanych pracowników Policji, a także określające właściwe w sprawie organy. W związku z powyższym uprawnienie do przyznania emerytom równoważnika z remont lokalu zostało im cofnięte. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 listopada 2006r., sygn. akt II SA/Wa 1335/06 (LEX nr 328783), art. 91 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (t. jedn. Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), na podstawie którego wydane zostało rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002r., nie przyznawał emerytom policyjnym prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, w związku z czym przedmiotowe rozporządzenie wykraczało poza upoważnienie ustawowe. Pismo zawiadamiające skarżącego o powyższych okolicznościach traktować należy jako pismo informacyjne, nie stanowiącą rozstrzygnięcia merytorycznego, na którą skarga do Sądu nie przysługuje. W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji postanowienia. Wskazać ponadto należy, iż zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 – 4 p.p.s.a. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W związku z powyższym, w sytuacji gdy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest wyczerpanie toku instancji, a następnie wniesienie stosownej skargi do Sądu, przy czym zaznaczyć należy, iż skarga może dotyczyć jedynie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji.