II SA/Bd 426/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Ewa Majchrzak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 września 2011 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa ( Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy ) kwotę 295,20 ( dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100 ) złotych na rzecz adwokata S. M. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. II SA/Bd 426/11 Uzasadnienie Decyzją z [...] grudnia 2010 r. znak [...] Wójt Gminy B. B. na podstawie art. 107 ust. 1, art. 4, art. 11 ust. 2, art. 38 ust. 1 pkt 1, art. 102 ust. 1 art. 106 ust. 1, ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 ze zm.) oraz art. 7, art. 35 § 3, art. 77, art. 104 Kpa odmówił J. S. przyznania świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego z uwagi na brak możliwości przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Składając odwołanie od tej decyzji J. S. zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 10, art. 77 i art. 81 Kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] lutego 2011 r. znak: [...] utrzymało w mocy ww. decyzję nie dopatrując się naruszenia prawa. Na powyższą decyzję skargę złożył J. S., podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu wniósł o uchylenie obu decyzji. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd jest zobowiązany zbadać, czy organy administracyjne w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać zgodność zaskarżonej decyzji przede wszystkim z przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: Kpa) oraz zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362). Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że organ pierwszej instancji wielokrotnie podejmował działania zmierzające do nawiązania bezpośredniego kontaktu ze skarżącym, w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, który pozwoliłby ustalić aktualną sytuację dochodową, majątkową, zdrowotną skarżącego oraz określić prawo do objęcia świadczeniami z pomocy społecznej. Z przepisów ww. ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej wynika, że zgodnie z art. 106 ust. 4 decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego, przy czym wywiad środowiskowy w myśl art. 107 ust. 1 ma na celu ustalenie sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osoby lub rodziny. W orzecznictwie sądowym zwrócono uwagę, że rodzinny wywiad środowiskowy stanowi swoiste postępowanie dowodowe, a ponieważ sporządzany jest na urzędowym formularzu stanowi jednocześnie protokół w rozumieniu Kpa. Obowiązek współdziałania osoby z organem pomocowym dotyczy również sporządzenia wywiadu środowiskowego lub aktualizacji i powinien on polegać na udzieleniu organowi niezbędnych informacji, wskazywaniu i precyzowaniu zgłaszanych potrzeb. Z akt sprawy wynika także, że skarżący nie reagował na kierowaną pod jego adresem korespondencję. Analiza akt sprawy prowadzi Sąd do jednoznacznego wniosku, że wyczerpane zostały wszelkie możliwości skontaktowania się ze skarżącym celem ustalenia jego sytuacji życiowej i materialnej. Trudno więc dopatrzyć się naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów Kpa, a w szczególności przepisów art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 75 i następnych. Zaznaczyć należy dodatkowo, że organ prowadził także korespondencję z innymi instytucjami celem ustalenia sytuacji bytowej skarżącego. Podkreślić także wypada, że według przepisu art. 2 ust. 1 ww. ustawy o pomocy społecznej - pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, a przepis art. 3 ust. 1 ustawy stanowi, że pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb. Natomiast po myśli przepisu art. 4 tej ustawy, osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Przepis ten pozostaje w ścisłym związku z przepisem art. 11 ust. 2 ww. ustawy o pomocy społecznej, obligującym osoby zwracające się o pomoc do współdziałania z organami pomocy społecznej. Powyższe prowadzi więc do jednoznacznego wniosku, że wydając zaskarżoną decyzję nie naruszono obowiązującego prawa i dlatego z uwagi na brak przesłanek art. 145 § 1 ust. 1 lit. a-c oraz ust. 2 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono, rozstrzygnięcie w pkt 2 opierając na przepisach art. 250 tej ustawy oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).