II SA/Bd 427/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Asesor WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w dniu 15 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Tadeusza A. Z. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich oddala skargę Na oryginale właściwe podpisy II SA/Bd 427/04 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z [...] 2004r., nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] 2003r., Nr [...] o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich Tadeuszowi A. Z. U podstaw zaskarżonej decyzji legło to, iż wysiedlenie skarżącego wraz z rodzicami w 1939r., przez hitlerowców, z Sompolna do fabryki obuwia "B." do G., następnie w marcu 1940r. skierowanie go wraz z rodzicami do J., gdzie rodzice pracowali w fabryce spirytusu i ucieczka przed frontem wojennym w 1944r., ukrywanie się w grobach i górach - nie jest represją w rozumieniu ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 2002r., Nr 42, poz. 371 ze zm.). W szczególności nie można za taką uznać pobytu w G., gdyż strona nie przebywała w jakimkolwiek obozie o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a), b) czy c) cyt. ustawy. Ponadto organ wskazał, że w publikacji Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce pt. "Obozy hitlerowskie na ziemiach polskich 1939-1945", w G. w latach 1940-42 istniał obóz pracy w tartaku "H.". Tym samym wniosek o przyznanie uprawnień kombatanckich nie mógł zostać rozpoznany pozytywnie. W skardze Tadeusz A. Z. zarzucił decyzji, że jest niezgodna z materiałem dowodowym w sprawie, ponieważ istnieją dowody na to, że w G. istniał obóz przejściowy. Stwierdził, że pomiędzy halą fabryki butów "B.", a zabudowaniami tartaku jest tylko gra słów, nie wyjaśniając jednak na czym gra słów miałaby polegać. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób, o jakim mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr153, poz. 1270 ze zm). Organ prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy w sprawie. Cytowana ustawa o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego wymienia, jakie stany należy uznać za uprawniające do otrzymania świadczeń kombatanckich. Podstawą do przyznania świadczeń kombatanckich za cierpienia zadane obywatelom Państwa Polskiego przez władze III Rzeszy Niemieckiej, poprzez umieszczenie w miejscach odosobnienia z przyczyn politycznych, narodowościowych, religijnych i rasowych jest, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1) lit. a) i b) cyt. ustawy, przebywanie w hitlerowskich więzieniach, obozach koncentracyjnych i ośrodkach zagłady, w innych miejscach odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa. Miejsca te zostały wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz.U. Nr 106, poz. 1154) i nie obejmują obozu wskazanego przez skarżącego. Mając na względzie treść normy prawnej jaka wynika z podanych przepisów, organ prawidłowo uznał, że wskazany przez skarżącego stan faktyczny - przebywanie z rodzicami w obozie przejściowym w G., nie wypełnił jej dyspozycji. Nie było koniecznym prowadzenie postępowania w kierunku ustalenia czy obóz w fabryce butów był tożsamy z obozem w tartaku (art. 7 i 77 kpa), gdyż nie miało to istotnego znaczenia dla przyznania uprawnień kombatanckich. Zarówno jeden jak i drugi z obozów nie zostały wskazane przez ustawodawcę jako obozy, w których przebywanie uprawniało do wnioskowanych świadczeń. Mając na względzie powyższe okoliczności oraz art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.