II SA/Bd 427/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Asystent sędziego Bartosz Kornalewicz po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale II w dniu 30 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Wójt Gminy C. decyzją z [...] ([...]) na podstawie art. 3 ust. 4, art. 39, art. 41, art. 106 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 z późn. zm.) oraz art. 104 Kpa odmówił S. K. przyznania pomocy w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup opału oraz zwrotu kosztów poniesionych w związku z wcześniejszym zakupem opału z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Wskazano także, że wnioskodawca nie spełnia przesłanek uzasadniających przyznanie zasiłku celowego specjalnego na mocy art. 41 ww. ustawy. W odwołaniu S. K. opisując swoją trudną sytuację materialną i zdrowotną wniósł o przyznanie wnioskowanej pomocy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z [...] ([...]) na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 3, art. 7 pkt 6 oraz art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 41 ust. 1 i 2, w zw. z art. 39 ust. 1, art. 106 ust. 1 i 4 i art. 150 ww. ustawy z dnia 12 marca 2004 r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy ww. decyzję, uznając rozstrzygnięcie za prawidłowe, bowiem organ I instancji w oparciu o materiał dowodowy dokonał słusznej oceny przesłanek z powołanych w podstawie prawnej decyzji przepisów ustawy o pomocy społecznej. Zdaniem Kolegium organ I instancji w sposób wyczerpujący uzasadnił fakt odmowy przyznania świadczenia ze względu na brak spełnienia przez stronę warunków z art. 41 ww. ustawy oraz art. 39 tej ustawy. Na powyższą decyzję S. K. złożył skargę powtarzając zarzuty zawarte w odwołaniu. Organ odwołując się do uzasadnienia swej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc to do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zadaniem Sądu było zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji przede wszystkim z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: Kpa) oraz zgodności z przepisami ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst. jedn. Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 z późn. zm.). Aktem prawnym, którego przepisy określają zasady i tryb udzielania pomocy społecznej jest właśnie ww. ustawa z dnia 12 marca 2004 r. Przepis art. 2 ust. 1 definiuje pomoc społeczną jako instytucję polityki społecznej państwa, której celem jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Natomiast przepis art. 8 ust. 1 pkt 1 stanowi, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 477 zł kryterium dochodowego. Pojęcie "dochodu" zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w przepisie art. 8 ust. 1 pkt 3 - oznacza to sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o miesięcznie obciążenia podatkiem dochodowym od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia, oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach, a także o kwotę wysokości alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) badając legalność decyzji sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy w niniejszej sprawie wynika natomiast, że skarżący S. K. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jest osobą całkowicie niezdolną do pracy. Jego źródłem utrzymania w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku była renta inwalidzka w wysokości 776,36 zł brutto, co po pomniejszeniu o podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 673,36 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł. Zatem łączna kwota dochodu skarżącego wyniosła 826, 36 zł, przekraczając próg dochodowy wynikający z art. 4 ust. 1 ustawy tj. kwotę 477 zł. Z akt sprawy wynika także, że oba organy rozważały również możliwość przyznania skarżącemu pomocy w oparciu o przepis art. 41 ww. ustawy o pomocy społecznej. Analiza akt sprawy również w ocenie Sądu wskazuje, że w przypadku skarżącego nie zachodzą jakkolwiek szczególne okoliczności uzasadniające otrzymanie pomocy o charakterze nadzwyczajnym. Z akt sprawy wynika także że, organy dokonały również analizy środków przeznaczonych na pomoc społeczną, wskazując ograniczone możliwości finansowe organu oraz obrazując stan finansów przeznaczonych na pomoc społeczną w gminie Ciechocin. W tym stanie rzeczy uznając, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa, wobec braku jakiejkolwiek przesłanki wskazanej przepisami art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniającej uwzględnienie skargi- na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalono.