II SA/Bd 43/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 17 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M. i W. M. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r., znak [...] w przedmiocie wstrzymania użytkowania obiektu budowlanego oraz nałożenia obowiązku przedłożenia określonych dokumentów postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. B. M. i W. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r., znak [...]. Rozstrzygnięciem tym uchylono, wydane w oparciu o art. 71 a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2017r., poz. 1332 ze zm.), postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w I. z dnia [...].09.2017 r., [...] i jednocześnie wstrzymano użytkowanie pomieszczenia strychowego, samowolnie adaptowanego na część mieszkalną w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, usytuowanym na działce nr [...] przy ul. [...] w K.. Nałożono także na skarżących obowiązek przedłożenia w terminie do dnia [...] grudnia 2017 r.: - opisu i rysunku określającego usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych istniejących lub budowanych na tej i sąsiednich nieruchomościach, z oznaczeniem części obiektu budowlanego, w której zmieniono sposób użytkowania; - zwięzłego opisu technicznego adaptowanej części pomieszczeń strychowych na cele mieszkalne, określającego rodzaj i charakterystykę oraz jego konstrukcję wraz z danymi techniczo-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby również danymi technologicznymi; - oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczące części samowolnie zaadaptowanego strychu na cele mieszkalne; - zaświadczenia burmistrza o zgodności zmienionego sposobu użytkowania części strychu rzeczonego budynku z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - ekspertyzy technicznej wykonanej przez osobę posiadająca uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Wskazać należy w tym miejscu, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2019, poz. 2325 – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia) p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, iż przedmiotem skargi mogą być tylko postanowienia, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, albo rozstrzygające sprawę co do istoty. Oznacza to, że skarga jest niedopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne. Ponadto z mocy art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego przysługuje na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; Podstawowymi przesłankami warunkującymi dopuszczalność zaskarżenia postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest zatem to, czy na takie postanowienie służy zażalenie, chyba że postanowienie to kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. z 2020, poz. 256 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia) – dalej jako "k.p.a." - zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym - jak w tej sprawie - na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zamknięty. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że przedmiotem skargi złożonej w niniejszej sprawie jest postanowienie organu nadzoru budowlanego wydane na podstawie art. 71 a ust. 1 ustawy Prawo budowlane (cyt. wyżej). Ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia środka odwoławczego (zażalenia) na tego rodzaju postanowienie. Oznacza to, że prawidłowość przedmiotowego postanowienia może być skutecznie kwestionowana dopiero w odwołaniu od decyzji organu I instancji, kończącej postępowanie a następnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego. Wówczas ocenie podlegać będzie cały tok postępowania i prawidłowość wdrożenia trybu z art. 71 a ustawy, a więc stwierdzenie czy przedmiotowa część obiektu jest użytkowana w sposób legalny. Stąd też na obecnym etapie brak jest podstaw do objęcia kontrolą sądu zakwestionowanego postanowienia organu nadzoru budowlanego. Dodać należy, że skarżący nie są pozbawieniu ochrony procesowej do czasu wydania decyzji kończącej postępowanie. Postanowienie wydane w trybie art. 71 a ust. 1 ustawy ma bowiem charakter dowodowy, a co za tym idzie, może zostać, o ile organ uzna to za uzasadnione, zmienione lub uchylone w trybie art. 77 § 2 k.p.a. Z tych względów uznając, iż skarga jest niedopuszczalna, Sąd na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.