II SA/Bd 43/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. M. i W. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi B. M. i W. M. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania użytkowania obiektu budowlanego oraz nałożenia obowiązku przedłożenia określonych dokumentów postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżone postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w I. z dnia [...] września 2017 r. [...] w całości i postanowił: 1) wstrzymać użytkowanie pomieszczenia strychowego samowolnie adoptowanego na część mieszkalną w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, usytuowanym na działce nr [...] przy ul. [...] w K., 2) nałożyć na B. M. i W. M. obowiązek przedłożenia w terminie do dnia [...] grudnia 2017 r. do [...] Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w I." - opisu i rysunku określającego usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych istniejących lub budowlanych na tej i sąsiednich nieruchomościach, z oznaczeniem części obiektu budowlanego, w której zmieniono sposób użytkowania, - zwięzły opis techniczny adoptowanej części pomieszczeń strychowych na cele mieszkalne, określając rodzaj i charakterystykę oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby, również danymi technologicznymi, - oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczące części samowolnie zaadaptowanego strychu na cele mieszkalne, - zaświadczenie burmistrza o zgodności zmienionego sposobu użytkowania części strychu rzeczonego budynku z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - ekspertyzy technicznej, wykonanej przez osobę posiadająca uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Pismem z dnia 8 grudnia 2017 r. B. M. i W. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na wskazane postanowienie wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący B. M. i W. M. domagają się wstrzymania wykonania postanowienia w przedmiocie wstrzymania użytkowania obiektu budowlanego oraz nałożenia obowiązku przedłożenia określonych dokumentów. Na poparcie powyższego żądania nie wskazali żadnej argumentacji. Całe uzasadnienie skargi, w której przedmiotowy wniosek jest zawarty, zawiera bowiem tylko zarzuty wobec kwestionowanego rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe Sąd nie jest w stanie ocenić, czy w przypadku strony zasadne jest udzielenie jej tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym. Możliwość taką przewiduje art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Możliwość wystąpienia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków przez wydanie danej decyzji musi być natomiast realna i poparta rzeczowymi dowodami źródłowymi. Strona na gruncie art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązana jest zatem skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazanie szkody bez jej uprawdopodobnienia uniemożliwia pozytywną ocenę wniosku (por.: postanowienie NSA z 20 stycznia 2016 r., sygn. akt I OZ 1866/15; dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując oceny złożonego wniosku w okolicznościach przedmiotowej sprawy Sąd stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnili, że zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania postanowienia. Jak natomiast trafnie wywiedziono w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II FZ 70/16, "Bez wątpienia uzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie jest zwrócenie się do sądu z samym żądaniem wstrzymania". Sąd, analizując akta sprawy nie dostrzegł także z urzędu przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania postanowienia, ani też jakichkolwiek okoliczności uzasadniających - w drodze wyjątku - zastosowanie art. 49 § P.p.s.a. Natomiast skarżący, poza wyartykułowaniem samego żądania w przedmiocie wstrzymania wykonania postanowienia, nie uzasadnili w żaden sposób tego wniosku. Nie wskazali zarówno przesłanek, na jakich opierają swój wniosek, jak też nie przedstawili żadnych okoliczności ani dokumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd nie miał zatem podstaw do wzywania strony skarżącej o wykazanie w odpowiedni sposób przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Przyjdzie jeszcze raz powtórzyć, że nie wystarczy samo powołanie się na okoliczności wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wobec tego, nieprzedstawienie przez skarżącej potrzebnych informacji uniemożliwiło Sądowi ocenę jej sytuacji w kontekście wymogów stawianych w ww. przepisie. Stąd, Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody bądź trudne do odwrócenia skutki i działając na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.