II SA/Bd 433/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Malinowska- Wasik Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Rafał Opioła po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2009r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r. nr [...] skierowaną do M. W. S. orzekł nie przyznać w okresie od 1 września 2005 r. do 30 czerwca 2006 r. zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu niepełnosprawności dla J. S. W uzasadnieniu decyzji wskazano na treść art. 16 ust. 1 - 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Z załączonych dokumentów wynika, że orzeczenie o niepełnosprawności J. S. wydane przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w [...] zostało wydane na czas określony do 31 sierpnia 2005 r. Orzeczenie o niepełnosprawności J. S. nr [...] z dnia [...] r. wydane przez Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności wskazuje, że syn J. został zaliczony do osób niepełnosprawnych do dnia 19 lutego 2007 r. Z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności J. S. z dnia [...] r. wydanego przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności wynika, że kolejny wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności został złożony w Powiatowym Zespole ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w dniu 20 kwietnia 2007 r., syn J. S. został zaliczony do osób o lekkim stopniu niepełnosprawności, a niepełnosprawność istnieje od 5 roku życia dziecka. Orzeczenie zostało wydane do dnia 31 lipca 2010 r. Z analizy powyższych dokumentów wynika, że w okresie od 1 września 2005 r. do 30 czerwca 2006 r. na syna J. prawo do zasiłku pielęgnacyjnego nie przysługuje, ponieważ orzeczenia o niepełnosprawności straciły swoją ważność, gdyż były wydane wyłącznie na czas określony. Aktualne orzeczenie o niepełnosprawności zostało wydane do dnia 31 lipca 2010 r. i w tym zakresie Prezydent Miasta B. wydał decyzję z dnia [...] r. odmawiającą przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. Podniesiono, że wniosek o wypłatę zasiłku pielęgnacyjnego za okres od 1 września 2005 r. do 30 czerwca 2006 r. był już rozstrzygnięty decyzją Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...] r. Skarżący wniósł od tej decyzji odwołanie, które nie zostało uwzględnione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], a skarga na tą decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 grudnia 2007 r. sygn. II SA/Bd 819/07. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu odwołania W. S., orzekło uchylić zaskarżoną decyzję w całości i umorzyć postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że istotne jest to, iż wniosek o wypłatę zasiłku pielęgnacyjnego za okres od 1 września 2005 r. do 30 czerwca 2006 r. W. S. składał już wcześniej i sprawa była rozstrzygnięta prawomocną decyzją Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...] r. Od powyższego rozstrzygnięcia strona wniosła odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W tej sprawie wypowiedział się również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalając skargę W. S. - wyrok z dnia [...] r. sygn. II SA/Bd 819/07. W myśl art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Decyzja organu I instancji obciążona jest wadą skutkującą nieważnością decyzji - z uwagi jednak na charakter postępowania odwoławczego niedopuszczalne było stwierdzenie nieważności tej decyzji, a jedynie jej uchylenie i umorzenie postępowania w pierwszej instancji W. S. w skardze na powyższą decyzje wskazał, że jest ona błędna. W styczniu 2009 r. składał wniosek o wypłacenie zasiłku pielęgnacyjnego dla syna J. za okres od 1 września 2005 r. – 30 czerwca 2006 r. zaznaczając, że wniosek składa w związku ze zmianą ustawy o świadczeniach rodzinnych. Fakt zmiany prawa pominął w swojej decyzji organ pierwszej instancji a także Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Skarżący podkreślił, że jego wniosek nie był wnioskiem o zmianę poprzedniej decyzji ostatecznej, a był nowym wnioskiem wniesionym w związku z faktem zmiany przepisów prawa. Samorządowe Kolegium odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację i wskazując, że zmiana stanu prawnego uprawnia osobę zainteresowaną do złożenia nowego wniosku o przyznanie świadczenia, ale na okres po wejściu w życie nowych przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie a argumentacja orzekających w sprawie organów nie narusza prawa. Zasadniczym argumentem wskazującym na potrzebę umorzenia postępowania odwoławczego było to, że sprawa była już przedmiotem poprzedniego rozstrzygnięcia. W świetle materiałów zgromadzonych w aktach sprawy wniosek ten należy uznać za trafny. Decyzją z [...] r. nr [...] Prezydent Miasta B., rozpatrując wniosek W. S., nie przyznał zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu niepełnosprawności na dziecko J. S. w okresie od 1 września 2005 r. do 30 czerwca 2006 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 12 grudnia 2007 r. oddalił skargę na tą decyzję (sygn. akt II SA/Bd 819/07). W dniu [...] r. W. S. złożył ponowny wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego za okres od 1 września 2005 r. do 30 czerwca 2006 r. na syna J. Trafna jest ocena SKO, iż w sprawie mamy do czynienia z tożsamością spraw. Mamy do czynienia z tym samym podmiotem i przedmiotem żądania. Nie można orzekać dwa razy w tej samej sprawie. W skardze skarżący podnosi, że składał wniosek w związku ze zmianą ustawy o świadczeniach rodzinnych. W związku ze zmianą ustawy złożył nowy wniosek. Skarżący nie wskazał jednak o jaką zmianę ustawy chodzi i jaki to miało wpływ na jego sytuację. Obszerna zmiana ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.) została dokonana ustawą z dnia 17 października 2008 r. o zamianie ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 223, poz. 1456) i obwiązuje co do zasady od 2 stycznia 2009 r. Ustawa ta nie zawiera przepisów intertemporalnych, obowiązuje od daty wejścia jej w życie i jak każda tego typu ustawa reguluje sytuacje na przyszłość. Nie może być zatem zastosowana do sytuacji z lat 2005 -2006 r. Nie można bowiem stosować nowego prawa do stanu faktycznego zaistniałego w czasie, gdy prawo to nie obowiązywało. Sąd rozważył także wpływ wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 czerwca 2009 r. sygn. P 45/08 na zaskarżone orzeczenie. Ponieważ orzeczenie dotyczyło niezgodności § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. Nr 105, poz. 881 ze zm.) (kryterium dochodowe) nie ma zastosowania w sprawie (ewentualnie kryterium wznowienia postępowania). W tej sytuacji należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa co uzasadnia, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalenie skargi.