II SA/Bd 434/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji zjazdu o parametrach zjazdu indywidualnego oddala skargę. II SA/Bd 434/09 Uzasadnienie Na podstawie art. 29 ust. 1, 3 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) w zw. z § 55 ust. 1 pkt 4 oraz § 77 i § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) oraz art. 104 kpa i upoważnienia Prezydenta Miasta B., Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. wydał w dniu [...] stycznia 2009 r. decyzję Nr [...], którą zezwolił M. G. na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu indywidualnego z ulicy L. (m.in. działka nr ew.: [...] obr. [...]) na teren nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...] obr. [...] na czas nieokreślony (z zastrzeżeniem, iż w przypadku niewybudowania zjazdu w ciągu 3-ch lat decyzja wygasa) określając szczegółowo warunki. Od tej decyzji wywodząc o jej niezgodności z prawem odwołał się E. W., podnosząc się, iż decyzja Prezydenta B. z dnia [...] października 2007 r. ustalająca warunki zabudowy wydana na wniosek M. G., a dotycząca budowy budynku jednorodzinnego na działce nr [...] położonej przy ul. L. [...] usytuowanego bezpośrednio przy granicy z działką nr [...], określa warunki, które muszą być spełnione przy realizacji tej inwestycji: w załączniku opisowym do tej decyzji określono obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem jako linię wyznaczoną przez budynki mieszkalne położone przy ulicy [...] m [...] i [...] oraz od ulicy L. budynkiem m [...], tak opisana obowiązująca linia zabudowy została wykreślona na załączniku graficznym m 1 do w/w decyzji z dnia [...] października 2007 r., w załączniku opisowym m 2 do w/w decyzji z dnia [...] października 2007 r. określono, że budynek mieszkalny usytuowany jest bezpośrednio przy granicy z działką m [...] będzie kontynuacją zabudowy pierzejowej i razem z budynkiem znajdującym się na działce nr [...] będzie stanowić budynek bliźniaczy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na decyzję z [...] marca 2009 r. ([...]) na podstawie art. 29 ust. 1, 3 i 5 ww. ustawy z dnia 21 marca 1985 r. w zw. z § 55 ust. 1 pkt 4 oraz § 77 i § 79 ww. rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. i art.138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem a odwołanie przede wszystkim odnosi się do decyzji ustalającej warunki zabudowy wydanej przez Prezydenta Miasta B. z dnia [...] października 2007 r. a nie decyzji na lokalizację zjazdu, która ma na celu wyłącznie określenie lokalizacji zjazdu, a nie sprawdzenia zgodności kształtu i położenia budynku z decyzją o warunkach zabudowy, gdyż organem do tego uprawnionym jest Wydział Administracji Budowlanej Urzędu Miasta w B. W skardze na powyższą decyzję E. W. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego art. 29 ust. 1, 3 i 5 ww. ustawy z dnia 21 marca 1985 r. w zw. z § 55 ust. 1 pkt 4 oraz § 77 ww. rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, iż pomimo stwierdzenia niezgodności projektowanej zabudowy zawierającej proponowaną lokalizacją zjazdu przez Inwestora z decyzją o warunkach zabudowy znak [...] nr [...] z dnia [...] października 2007 r. Prezydenta Miasta B., nie wykluczyło to możliwości lokalizacji zjazdu w miejscu wskazanym przez inwestora, oraz przepisów postępowania art. 7, art. 77 i art. 80 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy, i niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Skarżący domagał się uchylenia tej decyzji i zarządzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zadaniem Sądu było więc zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji przede wszystkim z przepisami z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.)- Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie Kpa) oraz zgodności zaskarżonej decyzji z ustawą z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) oraz zgodności z decyzji z przepisami rozporządzenia z 2 marca 1999 r. Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) wydanego w oparciu o delegację ustawową zawartą z ww. ustawą z 21 marca 1985 r. Zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1, 3 i 5 ww. ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu z zastrzeżeniem ust. 2, który stanowi, że w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. Zezwolenie na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wydaje się czas nieokreślony, z zastrzeżeniem ust. 5. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu – jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku: 1) uzyskania przez rozpoczęciem prac budowlanych pozwolenia na budowę, a w przypadku przebudowy zjazdu dokonania zgłoszenia budowy albo wykonania robót budowlanych oraz uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót budowlanych oraz uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym; 2) uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego zjazdu. Decyzja o wydaniu zezwolenia na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1 wygasa, jeżeli w ciągu 3 lat od jego wydania zjazd nie został wybudowany. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 i art. 133 § 1 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, zupełnie więc pozbawione znaczenia prawnego było przedłożenie przez skarżącego w toku rozprawy sądowej prasowego artykułu obrazującego jego zdaniem nieprawidłowości w pracy organu w różnych sprawach. Z akt sprawy wynika natomiast, że z wnioskiem o uzgodnienie lokalizacji zjazdu z ulicy L.(m.in. działka nr ew. [...] obr. [...]) na teren nieruchomości stanowiącej działkę o nr ew. [...] obr. [...] zlokalizowaną przy ul. L. w B. o parametrach zjazdu indywidualnego wystąpił ówczesny właściciel działki nr [...] M. G. Z akt wynika także, że skarżący E. W. jest współwłaścicielem nieruchomości sąsiedniej o nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...]. W związku z powyższym należy zauważyć, że merytorycznie rozpoznanie zarzutów skargi może nastąpić jedynie wówczas, gdy została ona wniesiona przez uprawniony podmiot, w zakreślonym prawem terminie, po wyczerpaniu przepisanych środków i jeżeli spełnia wymogi formalne. Okoliczności te bada Sąd z urzędu. W wyniku przeprowadzenia tych czynności w niniejszej sprawie Sąd nabrał przekonania, że skarżący nie ma legitymacji do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Stosownie do brzmienia art. 32 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Przy czym, w świetle treści art. 50 § 1 cytowanej ustawy, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, oraz inne jeszcze podmioty tamże wymienione, jak też te, którym ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Interes prawny jest powszechnie rozumiany jako wywodząca się z konkretnych przepisów prawa materialnego instytucja o charakterze obiektywnym, nabierająca cech uprawnienia lub obowiązku. Jest to publiczne prawo podmiotowe, rozumiane jako przyznanie przez przepis prawa materialnego jednostce konkretnych korzyści, które można realizować w postępowaniu, a jego cechą jest to, że jest on indywidualny, konkretny aktualny i sprawdzalny obiektywnie. Interes prawny przeciwstawiany jest interesowi faktycznemu, który nie stwarza uprawnień zastrzeżonych dla tego pierwszego pojęcia. W przekonaniu Sądu Administracyjnego rozpatrującego niniejszą sprawę skarżący wykazał istnienie tylko interesu faktycznego w zaskarżeniu kwestionowanej decyzji, natomiast nie udowodnił, aby istniała norma prawa materialnego pozwalająca na skonkretyzowanie tego interesu. W szczególności normą prawa materialnego pozwalająca na wywiedzenie wniosku o istnieniu interesu prawnego po stronie skarżącego nie jest wskazany przez niego na str. 3 skargi przepisu art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Również w dodatkowym piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2009 r. (karta 68 akt sądowych) skarżący nie wskazał skutecznie na istnienie po jego stronie interesu prawnego. Interes prawny skarżącego nie wynika także w ocenie Sądu z treści przywołanego przepisu art. 29 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Analiza tego przepisu oraz pozostałych przepisów ww. ustawy w powiązaniu z art. 28 kpa, wedle którego stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek nie prowadzi do wniosku, izby przymiot strony służy innym – poza właścicielem lub użytkownikiem gruntów przyległych do drogi publicznej- podmiotem. Postępowanie w tym zakresie ma charakter zamknięty, ograniczony do kwestii związanych tylko z korzystaniem z dróg publicznych. Świadczy o tym zarówno zamieszczenie cytowanego przepisu w ustawie o drogach publicznych, jak też nadanie rzeczonych uprawnień zarządcy drogi, oraz brzmienie przepisu. Decydującym warunkiem w ocenie zasadności żądania wyrażenia zgody jest kwestia związana ze sposobem korzystania z drogi, a więc przykładowo bezkolizyjność zjazdu, bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Ten czynnik ma istotny wpływ na ocenę zasadności przedmiotowego żądania, w konsekwencji czego w postępowaniu tym nie ma miejsca dla innych podmiotów, w tym właścicieli innych tj. sąsiednich nieruchomości. Na marginesie należy zaznaczyć, że mają oni zagwarantowane prawo udziału w innych postępowaniach, w tym w toku procesu inwestycyjnego i po jego zakończeniu. A wobec tego niepodobna wywieść prawa do udziału tych osób w postępowaniu sądowoadministracyjnym w tej materii. Dopuszczenie skarżącego do udziału w postępowaniu administracyjnym nie może przesądzić o jego uprawnieniu do wniesienia skargi na zapadłą w wyniku tego postępowania decyzję ostateczną. Kwestię legitymacji stron sąd administracyjny bada z urzędu, samodzielnie i nie jest związany stanowiskiem organów administracyjnych w tym przedmiocie. W tym miejscu należy przywołać stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zajęte w wyroku z dnia 13 kwietnia 1999 r. (sygn. akt II SA 318/99), wedle którego legitymacja skargowa w postępowaniu o wyrażenie zgody na zjazd z drogi na działkę nie służy innym osobom poza jej właścicielami czy użytkownikami. Powyższa konstatacja nakazywała więc mając na uwadze powyższe przepisy oraz przepis art. 50 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalenie skargi zgodnie z art. 151 tej ustawy.