II SA/Bd 435/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. W. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia postanawia 1. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, 2. odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 18 lipca 2018 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 17 maja 2018 r. o oddaleniu wniosku W. W. w zakresie ustanowienia pełnomocnika oraz umorzeniu postępowania z wniosku w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Odpis niniejszego postanowienia został doręczony skarżącemu 7 sierpnia 2018 r. wraz informacją o jego prawomocności. Skarżący pismem z dnia 18 sierpnia 2018 r. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej: "p.p.s.a.", do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 tej ustawy. W myśl art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Podkreślenia wymaga, że art. 194 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wskazane w pkt 1-10 tego przepisu. Jeżeli zatem przywołana ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II FZ 196/11). W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu znajdującym zastosowanie w sprawie, tj. nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Odnotować przy tym należy, że aktualne brzmienie art. 260 p.p.s.a. wskazuje, iż na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W konsekwencji powyższego, skoro skarżącemu nie przysługiwało prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 lipca 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 17 maja 2018 r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia oraz zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne. Nie jest bowiem możliwe przywracanie terminu do wniesienia zażalenia, w sytuacji gdy postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest niezaskarżalne. W myśl art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 88 p.p.s.a., 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.