II SA/Bd 438/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant: Krzysztof Olczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i wyłączenia z użytkowania budynku oddala skargę. [...] Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w B. dnia [...] lutego 2012 r. decyzją nr [...] na podstawie art. 104 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa art. 68 oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania J. I. sp. z o.o w G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu G. z dnia [...] grudnia 2011 r. znak [...] "odmawiającej I. I. sp. z o.o. z siedzibą przy ul. G. w G. wydania nakazu opróżnienia i wyłączenia z użytkowania budynku mieszkalnego wielorodzinnego, położonego przy ul. R. N. [...] w T." utrzymał w mocy decyzję organu I - instancji wywodząc, że zaskarżona decyzja jest zasadna. Przepis art. 68 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. odnosi się do stanu budynku przeznaczonego na pobyt ludzi, który grozi bezpośrednim zawaleniem i przesłanką uzasadniającą wydanie nakazu opróżnienia budynku w oparciu o ww. przepis nie jest tylko zły stan techniczny budynku, ani stan, który grozi zawaleniem w bliżej nieokreślonym czasie, lecz bezpośrednie zagrożenie zawalenia się budynku. Z akt sprawy nie wynikało, aby taka sytuacja w danym przypadku miała miejsce. Organ I instancji wielokrotnie dokonał oględzin przedmiotowego budynku wielorodzinnego, podczas których stwierdzono zły stan techniczny budynku, ale zły stan techniczny budynku nie uzasadnia interwencji organu do zastosowania przepisu art. 68 ww. prawa. Przesłanką jednoznaczną do zastosowania tego przepisu jest stwierdzenie bezpośredniego zagrożenia zawalenia się budynku z przeznaczeniem na pobyt ludzi. Organ nadzoru winien tego dokonać na podstawie własnych czynności dowodowych, a nie na podstawie opinii - ekspertyzy dotyczącej stanu technicznego budynku; organ I- instancji dokonywał tego podczas przeprowadzonych oględzin. Skargę na tą decyzję złożył pełnomocnik spółki zaskarżając decyzję w całości, wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wg norm przepisanych, zarzucając: I. naruszenie, tj. art. 68 ww. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. poprzez nieprawidłowe uznanie, że nie występuje bezpośrednie zagrożenie zawaleniem się stropów, a w konsekwencji wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą wydania nakazu opróżnienia i wyłączenia z użytkowania budynku II. naruszenie, tj. art. 7, art., 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie, wskutek dowolnej, analizy materiału dowodowego, polegającej na oparciu rozstrzygnięcia wyłącznie na opinii biegłego mgr inż. R. P., który ograniczył się jedynie do badania więźby dachowej wskazanej kamienicy z pominięciem osoby stanu stropów kondygnacji II, III, IV, oraz na oględzinach budynku, przeprowadzonych przez PINB w T., przy jednoczesnym nieuzasadnionym pominięciu dowodu w postaci sporządzonej na zlecenie skarżącej opinii biegłego mgr inż. R. G., III. naruszenie, tj. art. 8 kpa w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez ich niezastosowanie, wskutek wydania przez organ nadzoru decyzji stwierdzającej, że stan kamienicy nie grozi jej zawaleniem i nie zagraża życiu i zdrowiu jej lokatorów, która to decyzja jest rozstrzygnięciem skrajnie różnym w stosunku do wydanej na tle tego samego stanu faktycznego wcześniejszej decyzji PINB w T. z dnia [...] lutego 2011 r. sygn. akt: [...] stwierdzającej istnienie przedmiotowego stanu zagrożenia. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację z zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczym i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Po myśli przepisu art. 134 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą, natomiast zgodnie z art. 133 § 1 ww. ustawy sąd wydając wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt wynika natomiast, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu G. w T. dnia [...] lutego 2011 r. [...] decyzją na podstawie: - art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.); - art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.); - art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm. ); w związku z przeprowadzoną w dniu [...] stycznia 2011 r., kontrolą stanu technicznego budynku przy ul. R. N. [...] w T., podczas której stwierdzono zagrażający życiu i zdrowiu ludzi nakazał Właścicielowi i Zarządcy budynku mieszkalnego tj. firmie J. I. Spółka z o.o. w G. przy ul. G. [...] usytuowanego budynku przy ul. R. N. [...] w T. wykonanie w terminie do dnia [...] maja 2011 r. robót zabezpieczających polegających na: - wymianie spróchniałych i zawilgoconych elementów konstrukcyjnych dachu w tym elementy belek nośnych i słupów podpierających konstrukcję dachową. Z akt wynika również, że Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego Powiatu G. w T. dnia [...] czerwca 2011 r. [...] na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 z późn. zm.); wydał upomnienie wzywające właściciela i zarządcę budynku mieszkalnego przy ul. R. N. [...] w T. tj. firmę J. I. Spółka z o.o. w G. przy ul. G. [...] do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu G. w T. z dnia [...] lutego 2011 r. znak: [...], nakazującej wykonanie robót zabezpieczających polegających na wymianie spróchniałych i zawilgoconych elementów konstrukcyjnych dachu w tym elementy belek nośnych i słupów podpierających konstrukcję dachową. Odpowiadając na powyższe upomnienie skarżąca w dniu [...] sierpnia 2011 r. złożyła do organu I - instancji tj. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu G. w T. wniosek o wydanie nakazu opuszczenia i wyłączenia z użytkowania ww. budynku mieszkalnego. Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji kilkukrotnie dokonywał oględziny przedmiotowego obiektu stwierdzając, iż mimo braku realizacji przez zobowiązaną stronę skarżącą decyzji Powiatowego Inspektora z [...] lutego 2011 r. - nie zachodzi bezpośrednie zagrożenie zawaleniem się budynku. Przepis art. 68 przywołanej ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane natomiast wyraźnie stanowi, iż przesłanki wydania żądanego przez stronę nakazu opuszczenia jest nie tylko zły stan techniczny, ale i stwierdzenie bezpośredniego zagrożenia zawalenia się budynku. Warto także zauważyć i podkreślić, że brak bezpośredniego zagrożenia stwierdził także powołany przez organ biegły w swojej opinii. Najistotniejszym jednak w niniejszej sprawie jest to, że jak wynika z protokołu oględzin z dnia [...] grudnia 2011 r. obowiązek wykonawczy z ww. decyzji z [...] lutego 2011 r. został już przez stronę skarżącą wykonany. Tak, więc wydając zaskarżoną decyzję organ nie naruszył prawa i wobec braku jakiejkolwiek przesłanki wskazanej treścią przywołanych wyżej przepisów art. 145 ust. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalono.