II SA/Bd 442/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki (spr.) Protokolant Dominika Znaniecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 lipca 2008 r. sprawy ze skargi Z. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. II SA/Bd 442/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] Burmistrz [...] przyznał Z. A. zasiłek okresowy z powodu bezrobocia od 1 kwietnia 2008 r. do 31 maja 2008 r. w wysokości 119,25 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w drodze wywiadu środowiskowego ustalono, że dochód rodziny wyżej wymienionego wynosi 238,50 zł i nie przekracza kryterium dochodowego (477 zł). Dodał, iż zasiłek został przyznany w minimalnej wysokości, ze środków dotacji celowych z budżetu państwa, jaką Ośrodek otrzymał w 2008 r. W odwołaniu od powyższej decyzji Z. A. podniósł, iż od 1 stycznia 2008 r. do 31 marca 2008 r. otrzymywał zasiłek w wysokości 238,50 zł miesięcznie, a obecnie otrzymał znacznie niższy, niewystarczający na pokrycie kosztów utrzymania. Wskazał, iż obecnie ma dodatkowe wydatki – musi wyrobić sobie nowy dowód osobisty, gdyż poprzedni zgubił, o czym informował organ składając wniosek o zasiłek okresowy. Decyzją z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia wskazało, iż skarżący jest osobą bezrobotną, samotnie prowadzącą gospodarstwo domowe, a źródłem jego utrzymania jest kwota przyznanego zasiłku okresowego, która w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku wynosiła 238,50 zł. Powyższe okoliczności zdaniem organu odwoławczego, wskazują na to, iż prawidłowo przyznano skarżącemu kwotę 119,25 zł, stanowiącą 50% różnicy między kryterium dochodowym (477 zł), a dochodem strony. Odnosząc się natomiast do kosztów związanych z uzyskaniem dowodu osobistego organ odwoławczy wskazał, iż Z. A. nie występował do właściwego organu o uzyskanie tegoż dowodu, dlatego środki na ten cel nie mogą mu być przyznane. Ponadto organ dodał, iż poza zasiłkiem okresowym wyżej wymienionemu przyznano zasiłek celowy na środki higieny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] na powyższą decyzję Z. A. podniósł, iż przy wydawaniu w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organy obu instancji uznały, iż źródłem jego dochodem jest przyznany mu zasiłek na poprzedni okres, którego w kwietniu 2008 r. już nie pobierał. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję należało stwierdzić, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej do Sądu decyzji są przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593; z późn. zm.). W myśl przepisów wyżej wymienionej ustawy warunkiem przyznania pomocy finansowej osobom lub rodzinom jest ich trudna sytuacja życiowa, której nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Drugim zaś warunkiem, który musi spełniać osoba ubiegająca się o tego rodzaju pomoc, jest trudna sytuacja finansowa. Miesięczny dochód osoby ubiegającej się o pomoc społeczną nie może być większy od kwoty określonej w ustawie, czyli od tzw. kryterium dochodowego. Rozpatrując niniejszą sprawę, w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów skarżącego, co do prawidłowości obliczenia jego dochodu. Organy obu instancji uznały za dochód skarżącego pobierany przez niego zasiłek okresowy w kwocie 238,50 zł, przyznany mu decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., na okres od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 marca 2008r.. Zdaniem zaś skarżącego ze względu na to, iż w momencie wydawania decyzji przez organ I instancji nie pobierał on już wspomnianego zasiłku, świadczenie to nie powinno być brane pod uwagę. Odnosząc się do powyższego wskazać, należy, iż w świetle treści przepisu art. 8 ust. 3 cyt. ustawy, przy obliczaniu dochodu bierze się pod uwagę sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, nie zaś, jak wskazuje skarżący, z miesiąca, w którym organ I instancji wydawał decyzję. Ponieważ skarżący złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej w dniu [...] marca 2008r., a więc w miesiącu, którym pobierał jeszcze zasiłek okresowy, organ I instancji prawidłowo uznał tenże zasiłek za dochód skarżącego. Dodać należy również, iż zasiłek okresowy nie mieści się w katalogu przychodów, których zgodnie z art. 8 ust. 4 ustawy nie wlicza się do dochodu. Ustalając wysokość zasiłku okresowego organ I instancji, był ograniczony wynikającą z art. 38 ust. 2 pkt 1 maksymalną kwotą zasiłku okresowego, jaką mógł przyznać, stanowiąca różnice między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby i nie przekraczającą 418 zł miesięcznie oraz wynikającą z art. 38 ust. 3 minimalną kwotą zasiłku, wynoszącą 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby. Ponieważ, w świetle § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie zweryfikowania kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. Nr 135, poz. 950) dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 477 zł, zatem maksymalna kwota zasiłku, jaka organ mógł przyznać skarżącemu wynosiła 238,50 (477 zł - 238,50 zł). Minimalna kwota zasiłku okresowego wynosiła natomiast dla skarżącego 119,50 zł i właśnie w tej wysokości otrzymał on świadczenie. Wskazać w tym miejscu należy, iż ograniczenie organu jedynie wspomnianymi kwotami minimalną i maksymalną, nie zwalnia go z obowiązku poprzedzenia wydanych decyzji wszechstronnym i wnikliwym rozważeniem całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i okoliczności występujących w sprawie, przy zachowaniu przepisów postępowania administracyjnego, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Zgodnie bowiem z treścią art. 107 § 1 i 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji stanowi integralną część decyzji i winna z niego wynikać ocena faktów, prawa i subsumpcji oraz celów i skutków rozstrzygnięcia. Dopiero w takich warunkach wydana decyzja uznaniowa mieści się w granicach uznania administracyjnego, pozostając poza zasięgiem zarzutu dowolności Organ uznając konieczność udzielenia skarżącemu pomocy w postaci zasiłku okresowego winien był rozważyć wszelkie okoliczności niezbędne do podjęcia prawidłowej decyzji o wysokości przyznanych na rzecz określonej osoby środków w ramach uznania administracyjnego, kierując się w szczególności uzasadnionymi potrzebami uprawnionego, własnymi możliwościami finansowymi (art. 3 ust. 4 cyt. ustawy) oraz potrzebami innych osób starających się o pomoc społeczną. Tymczasem z treści decyzji organów obu instancji, nie wynika, jakie okoliczności przesądziły o przyznaniu skarżącemu zasiłku w kwocie minimalnej 119,25 zł, co czyni te rozstrzygnięciami dowolnymi. Nie wyjaśniając wszystkich okoliczności faktycznych, stanowiących podstawę, wydanych decyzji, organy naruszyły art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art.135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.