II SA/Bd 444/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Asesor WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w dniu 27 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Zenony G. na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie uprawnienia do osobnej kwatery stałej oddala skargę Na oryginale właściwe podpisy Decyzją z dnia [...] 2004r., Nr 27/2004, Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B., utrzymał w mocy decyzję Nr [...] z dnia [...] 2004r., Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Ł. o stwierdzeniu, że Zenona G. nie nabyła uprawnień do osobnej kwatery stałej. U podstaw zaskarżonej decyzji legły ustalenia, iż skarżąca będąc żoną majora rezerwy Stanisława G. nie zamieszkiwała z nim w kwaterze, gdyż w chwili śmierci mieszkał on w lokalu nie będącym kwaterą w rozumieniu ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 86, poz. 433 ze zm.), zatem stosownie do art. 23 ust. 2 pkt 2) cyt. ustawy nie spełniła warunków do pozytywnego orzeczenia w sprawie nabycia prawa do kwatery. Zaskarżona decyzja zakończyła postępowanie toczące się w sprawie, kiedy to decyzją z dnia [...] 2003r., Nr [...], Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B., stwierdził nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] 1999r. Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Ł., stwierdzającej nabycie uprawnień do kwatery, a decyzją z dnia [...] 2004r., Nr [...], Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie utrzymał to orzeczenie w mocy. Takie rozstrzygnięcie zapadło w wyniku bezspornego ustalenia, że Zenona G. nie zajmowała osobnej kwatery stałej, będącej w zasobie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, a wspólnie z mężem zamieszkiwała w wynajętym mieszkaniu w Ł., przy ul [...], w budynku należącym do właściciela prywatnego. Ustalenie to oparto również na oświadczeniu skarżącej. Decyzję tę Zenona G. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze, podobnie jak w odwołaniu, skarżąca zarzuciła decyzji, że została podjęta przedwcześnie, gdyż nie zostało zakończone postępowanie w sprawie prawidłowości decyzji o stwierdzeniu nieważności. W odpowiedzi na skargę, wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Nie ma racji skarżąca, co do przedwczesności orzeczenia będącego przedmiotem niniejszej oceny. W obrocie prawnym znajduje się decyzja z dnia [...] 2004r., Nr [...], Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie, która jest ostateczna, co oznacza, że wywołała skutek w postaci wyeliminowania z obrotu decyzji przyznającej uprawnienia, co z kolei oznaczało to, że nie rozstrzygniętym pozostawała sprawa uprawnień skarżącej do kwatery stałej i organ prawidłowo podjął w tej kwestii rozstrzygnięcie. Istnienie tych skutków nie może być pomijane dopóki decyzja (jej skutki) nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego. Zatem konsekwencją złożenia skargi do sądu administracyjnego na decyzję ostateczną stwierdzającą nieważność orzeczenia o uprawnieniu skarżącej do kwatery stałej, nie mogło być uniemożliwienie organowi rozpatrzenia sprawy w przedmiocie tegoż uprawnienia. Idąc dalej, Sąd stwierdził, że ze stanu faktycznego będącego podstawą decyzji stwierdzającej nieważność o zamieszkiwaniu z mężem w chwili jego śmierci w wynajętym mieszkaniu w Ł., przy ul [...], w budynku należącym do właściciela prywatnego - takie oświadczenie strony zostało złożone i nie podważone zarówno przez nią samą, jak i przez organ - wynika, że skarżąca nie zamieszkiwała w kwaterze, a to jest warunkiem nabycia prawa. Pojęcie "kwatery" zostało rozróżnione od wskazanego typu "lokalu mieszkalnego". I tak, stosownie do art. 24 ust. 1 pkt 1) cyt. ustawy, prawo do kwatery realizuje się na wniosek żołnierza zawodowego przez przydział kwatery, a decyzję o przydziale kwatery osobie uprawnionej wydaje dyrektor oddziału terenowego Agencji (art. 30 ust. 1 cyt. ustawy). Inne są również skutki zwolnienia tego typu lokalu ( art. 41 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, który w ust. 1 i 2 odnosi się do obowiązku przekazania kwatery.). Natomiast zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 2) ustawy z 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, w razie śmierci emeryta uprawnionego do emerytury wojskowej lub rencisty uprawnionego do wojskowej renty inwalidzkiej z tytułu inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą wojskową, prawo do kwatery nabywają wspólnie zamieszkali w k w a t e r z e z emerytem lub rencistą, w dniu jego śmierci, członkowie rodziny uprawnieni do wojskowej renty rodzinnej. Mając na względzie powyższe okoliczności oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.