II SA/Bd 447/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Kamila Wesołowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 lipca 2012 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję SKO w T. z dnia [...]lutego 2012 r. nr [..] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym oddala skargę. Na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z 20 czerwca 1997 r., Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) Starosta G. – D. decyzją z [...] grudnia 2011 r. cofnął M. S. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi - prawo jazdy kategoria A, B z powodu przeciwwskazań lekarskich. SKO w T. decyzją z [...] lutego 2012 r. ([...]) na podstawie art. 114 ust. 1 ww. ustawy oraz art. 138 § 1 Kpa rozpatrzywszy odwołanie M. S. utrzymał w mocy ww. decyzję starosty, wskazując iż z orzeczenia lekarskiego z [...] stycznia 2011 r. wynikają wyraźne przeciwwskazania do kierowania pojazdami i dlatego zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy należało orzec o cofnięciu uprawnień. Składając skargę na decyzję z [...] lutego 2012 r. skarżący, nie kwestionując istnienia orzeczenia lekarskiego z [...] stycznia 2011 r. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, wskazując iż należało go skierować na ponowne badania. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowego kolegium odwoławczego i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało, więc zbadać zaskarżoną decyzję przede wszystkim z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz zgodność z przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1994 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 108 z 2005 r., poz. 908 z późn. zm.). Zgodnie z przepisami art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga sprawę wyrokiem po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że Prokuratura Rejonowa w G.-D. wobec skarżącego M. S. prowadziła postępowanie w sprawie zastosowania przymusowego leczenia odwykowego (sygn. akt [...]). W toku tego postępowania biegli lekarze sądowi na podstawie badania sądowo-psychiatryczno -psychologicznego, stwierdzili u skarżącego ewidentne cechy Zespołu Zależności Alkoholowej. Postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia [...] grudnia 2008 r. sygn. akt [...] skarżącego M. S. zobowiązano do podjęcia przymusowego leczenia odwykowego w warunkach stacjonarnego zakładu lecznictwa odwykowego. Ustaliwszy, że skarżący posiada prawo jazdy kategorii A, B, Nr [...], Nr druku: [...], wydane w dniu [...] maja 2004 r. przez Starostę G.-D., Prokurator Rejonowy w G.-D. wystąpił do Starosty G.-D. wnioskiem z dnia [...] lipca 2009 r. znak: [...], o skierowanie skarżącego M. S. na badanie lekarskie, w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Następnie Starosta G.-D., na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, decyzją z dnia [...] września 2009 r. znak: [...], skierował skarżącego M. S. na badanie lekarskie. W orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. lekarz uprawniony do badań lekarskich osób kierujących pojazdami z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w T. stwierdził istnienie u skarżącego M. S. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A, A1, B, B1, T, B+ E. Orzeczenie to zostało wydane bezterminowo. Od tego orzeczenia skarżący M. S. nie złożył odwołania, w związku z czym stało się ono ostateczne. Przepis art. 140 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, że podstawą wydania decyzji o cofnięciu przedmiotowego uprawnienia jest negatywne orzeczenie lekarskie, które dla organu ma charakter wiążący. Nie doszło więc w ocenie Sądu do naruszenia przepisów prawa materialnego zawartego w przywoływanej ustawie z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Nie doszło także do jakichkolwiek naruszeń przepisów postępowania zawartych w Kpa, w szczególności przepisów dotyczących postępowania dowodowego oraz wydawania i uzasadniania decyzji. Brak było jakichkolwiek podstaw dla organu do uwzględnienia wniosku skarżącego o skierowanie go na ponowne badania, skoro wynik badań lekarskich przeprowadzonych zgodnie z obowiązującym prawem był jednoznaczny. W tym stanie rzeczy wobec braku jakichkolwiek przesłanek wskazanych treścią wskazanego organu art. 145 § 1 ust. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało na podstawie art. 151 tej ustawy skargę jako nieuzasadnioną oddalić. I dlatego orzeczono jak w sentencji.