II SA/Bd 449/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Mariusz Pstruś po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Bogumiły I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Piotra K. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Na oryginale właściwe podpisy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., decyzją z dnia [...] 2004 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Bogumiły I., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w sprawie dodatku mieszkaniowego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika m.in., że Prezydent Miasta B. w decyzji z dnia [...] 2004 r. przyznał Bogumile I. dodatek mieszkaniowy w kwocie 195,19 zł miesięcznie, w tym ryczałt na zakup opału w kwocie 75,12 zł na okres od 1 stycznia 2004 r. do 30 czerwca 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zasady i tryb przyznawania dodatków mieszkaniowych, w tym również sposób ustalania miesięcznych wydatków na powierzchnię użytkową lokalu określa w sposób jednoznaczny ustawa o dodatkach mieszkaniowych z dnia 21 czerwca 2001 r. (Dz. U. Nr 71, poz. 734) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817). Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy w roku 2004 dodatek mieszkaniowy przysługuje w gospodarstwie dwuosobowym wówczas, gdy średni miesięczny dochód w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 110% kwoty najniższej emerytury obowiązującej w dniu złożenia wniosku osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy. Najniższa emerytura wynosi 552,63 zł. Bogumiła I. spełnia ustawowe przesłanki tytułu prawnego, dochodu i powierzchni użytkowej zajmowanego lokalu, bowiem średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w dwuosobowym gospodarstwie strony wyniósł 328,55 zł, tytułem prawnym jest umowa najmu lokalu nie wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy, natomiast powierzchnia użytkowa lokalu wynosi 58 m2 i z uwzględnieniem powiększenia zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy normatywnej powierzchni wynoszącej dla 2 osób 40 m2 o 15 m2 z tytułu niepełnosprawności, nie przekracza normatywnej powierzchni więcej niż o 30%. Z akt sprawy wynika, że faktyczny czynsz za lokal uiszczany przez Bogumiłę I. wynosi 290 zł miesięcznie, natomiast miesięczne wydatki ponoszone w związku z zajmowanym lokalem stanowią kwotę 325,70 zł. Dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego dla osób, które zamieszkują w lokalu nie wchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy zalicza się wydatki pokrywane w ramach czynszu do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy. W rozpatrywanej sprawie jest to kwota 161,82 zł. Stosownie do art. 6 ust. 9 ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego, a 12% dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie dwuosobowym. Natomiast zgodnie z § 2 ust. 2 powołanego rozporządzenia w sprawie dodatków mieszkaniowych do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się 90% naliczonych i ponoszonych wydatków. W rozpatrywanej sprawie jest to kwota 168,58 zł (ustalone wydatki na lokal 187,30 zł x 90% = 168,58 zł). Z uwagi na to, że lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację cieplną do celów ogrzewania oraz instalację ciepłej wody ustawodawca przewidział ryczałty, których wysokość ustalona została zgodnie z § 3 powołanego rozporządzenia. Łączna kwota ryczałtów wynosi w przedmiotowej sprawie 105.46 zł (92,07 zł centralne ogrzewanie + 13,39 zł ciepła woda = 105,46 zł). Wydatki normatywne wynoszą łącznie z ryczałtami (168,58 zł + 105,46 zł = 274,04 zł) 274,04 zł a 12% dochodów to kwota 78,85 zł, a zatem różnica tych kwot (274,04 zł – 78,85 zł = 195,19 zł) stanowi wysokość dodatku mieszkaniowego w kwocie 195,19 zł. Powyższe ustalenia wskazują, że dodatek mieszkaniowy został ustalony zgodnie z obowiązującymi przepisami. Na powyższe rozstrzygnięcie Bogumiła I. wniosła skargę. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem obowiązującego w RP prawa, postanowień Międzynarodowej Konwencji Praw Człowieka art. 6, a także wewnętrznych decyzji Prezydenta Miasta B. i Wojewody [...]. Międzynarodowa Konwencja Praw Człowieka gwarantuje równość obywateli wobec państwa i narodu. Gwarantuje to również Polska Karta Praw Ofiary Ministerstwa Sprawiedliwości. Nie zostało to wzięte pod uwagę przy wydawaniu decyzji z [...] 2004 r. Wnosi o zmianę decyzji i podwyższenie kwoty przyznanego dodatku mieszkaniowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest logiczne i przekonywujące, w przeciwieństwie do argumentacji skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie zinterpretowało przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734) i rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817). Podstawą prawną decyzji administracyjnej mogą być tylko przepisy rangi ustawowej lub wydane na mocy upoważnienia ustawowego rozporządzenia wykonawczego. Bliżej nie sprecyzowane w skardze wewnętrzne decyzje Prezydenta Miasta B., czy Wojewody [...] nie mogą mieć znaczenia w sprawie. Nie znajduje uzasadnienia powoływanie się w skardze na art. 6 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, który stanowi załącznik do Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych ratyfikowanego przez Polskę 3 marca 1977 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167). Ustęp 1 tego artykułu stanowi, iż każda istota ludzka ma przyrodzone prawo do życia. Prawo to powinno być chronione przez ustawy. Nikt nie może być pozbawiony życia. Pozostałe ustępy art. 6 (2-6) poświęcone są problematyce kary śmierci. Również Karta Praw Ofiary dotyczy pokrzywdzonych przestępstwem i nie ma zastosowania w sprawie. Nie można także podzielić poglądu skarżącej o naruszeniu zasady równości. Skarżąca nie wskazała, na czym polega naruszenie tej zasady. Jak to wyjaśnił Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 15.10.2001 r. K. 12/01 (OTK z 2001 r. Nr 7, poz. 213) z zasady równości wynika nakaz jednakowego traktowania wszystkich obywateli w obrębie określonej klasy (kategorii). Nie ma bezwzględnej równości obywateli, a nierównie traktowanie podmiotów nie musi oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania, a w konsekwencji niezgodności z art. 32, czy też art. 2 Konstytucji RP. Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i tym samym zachodzą podstawy do jej oddalenia na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).