II SA/Bd 449/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi [...] [...] S.A. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia określonych dokumentów oddala skargę. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. postanowieniem z [...] stycznia 2021 r. nr [...] , działając na podstawie art. 123 w związku z art. 144 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) – dalej jako: "kpa" oraz art. 48 ust. 2 i 3 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) - dalej jako : "Pb", w związku z art. 25 ustawy z dnia 13.02.2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471 ze zm.), utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. z [...] listopada 2020 r. znak: [...], o wstrzymaniu robót budowlanych, związanych z rozbudową stacji bazowej telefonii komórkowej - wieży typu M. M-42, zlokalizowanej na terenie nieruchomości przy ul. B. w T. (dz. geod. nr [...] obr. [...] ) i nałożył na inwestora ww. robót budowlanych tj. T. S.A., obowiązek przedstawienia w Inspektoracie, w terminie do dnia [...] marca 2021 r.: - zaświadczenia Prezydenta Miasta T. o zgodności rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej - wieży typu M. M-42, zlokalizowanej na terenie nieruchomości przy ul. B. w T. (dz. geod. nr [...] obr. [...] ) z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, - czterech egzemplarzy projektu budowlanego rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej - wieży typu M. M-42, zlokalizowanej na terenie nieruchomości przy ul. B. w T. (dz. geod. nr [...] obr. [...] ) wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzonego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością - dz. geod. nr [...] obr. [...] przy ul. B. w T., na cele budowlane. Do wydania ww. orzeczeń doszło w następujących okolicznościach sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T., w związku z pismem Prezydenta Miasta T. z [...] maja 2020 r., przeprowadził [...] czerwca 2020 r. kontrolę stacji bazowej telefonii komórkowej P. - wieży typu M. M-42 o wysokości całkowitej 43,3 m n.p.t., zlokalizowanej na terenie działki o nr geod. [...] . obręb [...] T., przy ul. B. w T. W wyniku kontroli ustalono, że na ww. działce znajduje się wieża telekomunikacyjna, która zrealizowana została na podstawie decyzji Prezydenta Miasta T. z [...] października 2018 r. znak [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla P. Sp. z o.o. w W., stacji bazowej telefonii komórkowej P. - wieży typu M. M- 42 o wysokości całkowitej 43,3 m n.p.t. przy ul. B. w T. Organ ustalił, że obiekt posiada pozwolenie na użytkowanie z [...] maja 2019 r. znak [...]. Organ stwierdził, że stanowiący załącznik do decyzji z [...] października 2018 r. o pozwoleniu na budowę projekt budowlany, obejmował m.in. inwestycję polegającą na budowie wieży stalowej rurowej typu M. M-42 o wysokości całkowitej 43,3 m n.p.t., stanowiącej konstrukcję nośną dla zamontowania (na wysokości 41,2 m n.p.t.) 6 anten sektorowych typu A[...] (o wym. 1999/349/166 mm), o izotropowej mocy promieniowania: • Antena 1-1972 W (na azymucie 0°) • Antena 2-1981 W (na azymucie 0°) • Antena 3-1972 W (na azymucie 120°) • Antena 4-1981 W (na azymucie 120°) • Antena 5-1972 W (na azymucie 240°) • Antena 6-1981 W (na azymucie 240°) oraz 3 anten radioliniowych RL1, RL2, RL3 (na wysokości 39,4 m n.p.t. o azymutach: 128°, 266°, 357° oraz 3 anten radioliniowych RL4, RL5 i RL6 (na wysokości 38,7 m n.p.t. o azymutach: 44°, 93°, 228°) wraz z urządzeniami pomocniczymi. W dniu kontroli organ stwierdził, że na przedmiotowym maszcie antenowym zamontowanych jest 12 anten sektorowych. Dodatkowych 6 anten sektorowych zamontowanych zostało przez spółkę T. S.A. [...] kwietnia 2020 r., zatem już po uzyskaniu przez spółkę P. Sp. z o.o. pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej z [...] maja 2019 r. znak [...] . Ponadto, organ ustalił, że "na wysokości +30,47 m n.p.t. zamontowano urządzenia sterujące do dodatkowych anten (wg rysunku B3- sprawozdania pomiaru). Dodatkowe anteny typu H. [...], tożsame z uprzednio zamontowanymi. Dodatkowe anteny zamontowano na wysokości 33 m n.p.t. Zamontowano dodatkową antenę radioliniową oznaczoną MLI na wysokości 37 m n.p.t." Do protokołu kontroli z [...] czerwca 2020 r., Nr: [...] dołączono kopię dokumentacji przedstawionej podczas kontroli. Organ na podstawie wyników kontroli ustalił, że z zawartych w "Sprawozdaniu z pomiarów pól elektromagnetycznych wykonanych dla celów ochrony ludności i środowiska" z [...] kwietnia 2020 r., nr [...] , wykonanym przez mgr inż. [...] – M., wyników pomiaru wynika, że "na podstawie przeprowadzonych pomiarów [...] kwietnia 2020 r. uznaje się, że w otoczeniu badanego obiektu, w miejscach wykonania pomiarów, występują dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych (żadna w zwartości wskaźnikowych WME i WMH nie przekracza wartości 1". Badania przeprowadzone zostały dla parametrów źródeł PEM: anten sektorowych typu [...]/ H.: • Antena 1 - o częstotliwości lub zakresie częstotliwości pracy 800/1800/2100 MHz; azymucie 20°; kącie nachylenia 6/6/6[°] i izotropowej mocy promieniowania 8626,0 W, • Antena 2 - o częstotliwości lub zakresie częstotliwości pracy 900/900/2600 MHz; azymucie 20°; kacie nachylenia 6/6/6[°] i izotropowej mocy promieniowania 6511,0 W; • Antena 3 - o częstotliwości lub zakresie częstotliwości pracy 800/1800/2100 MHz; azymucie 130°; kącie nachylenia 6/6/6[°] i izotropowej mocy promieniowania 8626,0 W, • Antena 4 - o częstotliwości lub zakresie częstotliwości pracy 900/900/2600 MHz; azymucie 130°; kącie nachylenia 6/6/6[°] i izotropowej mocy promieniowania 6511,0 W, • Antena 5 - o częstotliwości lub zakresie częstotliwości pracy 800/1800/2100 MHz; azymucie 250°; kącie nachylenia 6/6/6[°] i izotropowej mocy promieniowania 8626,0 W, • Antena 6 - o częstotliwości lub zakresie częstotliwości pracy 900/900/2600 MHz; azymucie 250°; kącie nachylenia 6/6/6[°] i izotropowej mocy promieniowania 6511,0 W, oraz anteny radioliniowej: • linii radiowej typu NP E. ML 6352 R2+70/80/GHz 250MHz/E. o częstotliwości 80 GHz; równoważnej mocy promieniowania izotopowego 177,83 W, • anteny typu UKY 230 41/14H/E. o średnicy 0,3m, azymucie 321° i wysokości środka elektr. anteny 37,0 m. n.p.t. Ponadto, pismem z [...] czerwca 2020 r. [...] autoryzujący powyższe sprawozdanie z [...] kwietnia 2020 r., udzielił wyjaśnień, że ww. pomiary uwzględniały również pola e-m, pochodzące od operatora P. Następnie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia [...] czerwca 2020 r., znak: [...] zwrócił się do Urzędu Miasta T. o udzielenie informacji m.in., czy do organu administracji architektoniczno-budowlanej wpłynął wniosek o wydanie zgody na montaż dodatkowych anten na istniejącym maszcie stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. B. w T. oraz czy organ administracji architektoniczno-budowlanej wydał zgodę na zainstalowanie/montaż dodatkowych anten istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. B. w T. Odpowiedzi udzielił Dyrektor Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta T. w piśmie z [...] lipca 2020 r., znak: [...], informując, że do organu nie wpłynął wniosek o wydanie zgody na montaż dodatkowych anten na istniejącym maszcie przy ul. B. w T. W związku z tym, organ nie wydał też żadnej zgody w tej sprawie. Na żądnie organu I instancji Urząd Miasta T. przekazał [...] lipca 2020 r. wyrys i wypis z obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T., dla nieruchomości położonej przy ul. B. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomieniem z [...] lipca 2020 r., znak: [...] poinformował strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej - wieży typu M. M-42, zlokalizowanej na nieruchomości przy ul. B. w T. (dz. geod. [...], obręb [...] ). Następnie organ, pismami z [...] sierpnia 2020 r., znak: [...], wystąpił do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska oraz Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o udzielnie informacji, czy użytkownik urządzenia emitującego pole elektromagnetyczne (stosownie do treści art. 122a ustawy Prawo ochrony Środowiska) bezpośrednio po przystąpieniu do użytkowania stacji bazowej telefonii komórkowej P. wieża typu M. M-42 o wysokości 43,3 m n.p.t., a także po zamontowaniu dodatkowych 6 anten sektorowych i anteny radioliniowej, dostarczył wyniki pomiarów, o których mowa w ww. artykule. Ponadto, organ wystąpił o przekazanie kserokopii wyników ww. pomiarów. Pismem z [...] sierpnia 2020 r., znak: [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska poinformował, że otrzymał sprawozdanie z pomiarów promieniowania pól elektromagnetycznych dla stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na terenie nieruchomości przy ul. B. w T. Jednocześnie wyjaśnił, że użytkownik urządzenia emitującego pole elektromagnetyczne dostarczył wyniki, o których mowa w art. 122a ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Natomiast, Główny Inspektor Ochrony Środowiska w piśmie z [...] września 2020 r., znak: [...] poinformował, że nie otrzymał wyników pomiarów, o których mowa w art. 122a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, od użytkownika urządzenia emitującego pole elektromagnetyczne od stacji bazowej telefonii komórkowej P. -wieży typu M. M-42 przy ul. B. w T. Dalej, pismem z [...] września 2020 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wystąpił do Urzędu Miasta T. o udzielenie informacji, czy przedmiotowa instalacja (zarówno przed, jak i po rozbudowie) została zgłoszona do prowadzonego przez starostę rejestru instalacji. W udzielonej odpowiedzi, Dyrektor Wydziału Środowiska i Ekologii Urzędu Miasta T. poinformował, że w podanej lokalizacji zostały zgłoszone: stacja bazowa [...], prowadzący instalację: P. Sp. z o.o. w W., data wpływu zgłoszenia: [...] .04.2019 r. oraz instalacja nr [...] (N[...]) [...], prowadzący instalację: T. S.A. w W., data wpływu zgłoszenia: [...] maja 2020 r. Na wezwanie organu P. Sp. z o.o. [...] października 2020 r. dostarczyła sprawozdanie z badań rozkładu pól elektromagnetycznych (BHP) z [...] kwietnia 2019 r. W oparciu o powyższe ustalenia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dopuścił możliwość legalizacji dokonanej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej i działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Pb, postanowieniem z [...] listopada 2020 r., znak: [...], o wstrzymaniu robót budowlanych, związanych z rozbudową stacji bazowej telefonii komórkowej - wieży typu M. M-42, zlokalizowanej na terenie nieruchomości przy ul. B. w T. (dz. geod. nr [...] obr. [...]), nałożył na inwestora ww. robót budowlanych T. S.A., obowiązek przedstawienia w Inspektoracie, w terminie do dnia 1 marca 2021 r. określonych dokumentów. T. S.A. z siedzibą w W., reprezentowana przez pełnomocnika wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie art. 5 pkt 2 lit. b ustawy z 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1815) poprzez jego niezastosowanie i analizę w przedmiotowej sprawie art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb w brzmieniu obowiązującym do 24 października 2019 r. podczas gdy zastosowanie w sprawie powinien znaleźć przepis w brzmieniu nadanym powyższą ustawą zmieniającą; - art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb, poprzez błędne niezastosowanie tego przepisu w brzmieniu aktualnym w czasie wykonywania robót i błędne stwierdzenie jakoby w przedmiotowej sprawie nie doszło do "instalowania urządzeń", co doprowadziło do bezpodstawnego ustalenia jakoby inwestycja wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę; - art. 3 ust. 6 Pb poprzez błędną wykładnię tego przepisu i stwierdzenie, jakoby w przedmiotowej sprawie doszło do rozbudowy obiektu budowlanego, która wymaga pozwolenia na budowę, podczas gdy doszło wyłącznie do zainstalowania instalacji radiokomunikacyjnych z osprzętem, co zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 nie wymaga pozwolenia na budowę; - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa wobec bezpodstawnego, dowolnego przyjęcia, że: •doszło do zmiany sumarycznej mocy zamontowanych na obiekcie anten, co wpływa na zmianę emitowanego przez stację bazową pola elektromagnetycznego, podczas gdy z materiału zgromadzonego w postępowaniu, a w szczególności z ekspertyzy pól elektromagnetycznych wynika, że obiekt nie przekracza dopuszczalnych wartości, •doszło do trwałego zwiększenia gabarytów górnej części obiektu budowlanego, podczas gdy taka okoliczność nie wynika z żadnego dowodu, •doszło do zwiększenia ciężaru dodatkowych elementów na istniejącym obiekcie budowlanym, podczas gdy taka okoliczność nie wynika z żadnego dowodu; - naruszenie art. 48 ust. 2 Pb poprzez bezpodstawne zastosowanie i wstrzymanie wykonania robót budowlanych i nałożenie obowiązku przedstawienia właściwych dokumentów w sytuacji, gdy inwestycja nie wymagała pozwolenia na budowę ani zgłoszenia; - naruszenie art. 107 § 3 Kpa poprzez brak pełnego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego dla wydania postanowienia o odnośnej treści w szczególności brak wyjaśnienia, co stoi na przeszkodzie zastosowaniu w sprawie art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb. W oparciu o powyższe zarzuty autor zażalenia wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji w całości. Organ II instancji nie uwzględnił zażalenia. Na wstępie wyjaśnił, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do 18 września 2020 r. co wynika z art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471). Przepis ten stanowi, że do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Organ wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Pb w brzmieniu do 18 września 2020r. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przepisy art. 29 ust. 1 ww. ustawy określają, jakie obiekty budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę, w art. 29 ust. 2 wymienione zostały roboty budowlane zwolnione z ww. obowiązku. Z kolei art. 30 tej ustawy stanowi o tym, które z nich wymagają zgłoszenia zamiaru ich realizacji. Przy czym, są to wyliczenia enumeratywne (czyli stanowią listę zamkniętą). Organ wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, na obiektach budowlanych. Zdaniem organu II instancji, wydając zaskarżone postanowienie uznał za prawidłowe stanowisko organu I instancji, że nie można uznać, że chodzi tylko i wyłącznie o instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnej na istniejącym obiekcie, bowiem do ich funkcjonowania konieczne było zamontowanie także dodatkowego okablowania oraz wsporników. Ponadto, zamontowanie dodatkowych anten bez zdemontowania jakichkolwiek anten wcześniej legalnie zainstalowanych, skutkuje zmianą sumaryczną mocy zamontowanych na obiekcie anten, co wpływa na zmianę emitowanego przez stację bazową pola elektromagnetycznego. Poza tym, efektem działań inwestycyjnych domontowania anten stało się także trwałe zwiększenie gabarytów górnej części obiektu budowlanego - wieży antenowej - w miejscach zamontowanych urządzeń, tj. anten oraz modułów radiowych, co wypełnia przesłanki art. 3 pkt 6 Pb, w myśl którego przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Posadowienie dodatkowych elementów na istniejącym obiekcie budowlanym spowodowało także zwiększenie ciężaru rozbudowanego masztu. Stąd zdaniem organu I instancji zasadnym jest traktowanie tego rodzaju inwestycji jako rozbudowy obiektu budowlanego. Organ powołał się na ugruntowana linię orzeczniczą sądowo-administracyjną, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb, może mieć wyłącznie zastosowanie w przypadku instalowania na obiekcie budowlanym urządzeń i instalacji, które nie emitują do środowiska fal elektromagnetycznych, mają wyłącznie charakter urządzeń odbiorczych. Na poparcie stanowiska organ powołał wyrok NSA z 20 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1161/17. W ocenie organu odwoławczego niewłaściwa jest również argumentacja strony skarżącej, jakoby znowelizowane brzmienie art. 25 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego (w brzmieniu do dnia 18.09.2020 r.) wskazywało, że do robót w znaczeniu tego przepisu zalicza się również montaż związanego z urządzeniami radiokomunikacyjnymi osprzętu i urządzeń zasilających oraz że nie ma wątpliwości, że całość wykonywanych robót budowlanych na mocy tego przepisu nie wymagała pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy stoi na stanowisku, że zakwalifikowanie robót, jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb, może nastąpić tylko wówczas, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów. Zatem zmiana parametrów obiektu, którym w sprawie jest stacja bazowa telefonii komórkowej powinna być kwalifikowana, jako rozbudowa stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym. W ocenie organu odwoławczego przedmiotowe roboty budowane wymagały przed ich realizacją uzyskania pozwolenia na budowę. Tym samym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, prawidłowo zastosował procedurę wynikającą z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, w brzmieniu do dnia 18.09.2020 r. umożliwiając inwestorowi legalizację przedmiotowej inwestycji. Przeprowadzona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego analiza wykonanej rozbudowy, wykazała, że rzeczona inwestycja zrealizowana jest na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla "S." w T., a także, że przedmiotowa rozbudowa jest zgodna z warunkami wskazanymi w ww. planie zagospodarowania przestrzennego - uchwała nr [...] Rady Miasta T. z dnia [...] .04.2001 r. (publ. w Dzienniku Urzędowym Woj. [...]. z 22.06.2001 r. Nr [...], poz. [...]). Organ I instancji ustalił bowiem, że działka geod. [...] , obręb [...] znajduje się na terenie jednostki planistycznej o symbolu [...] , dla której zgodnie z treścią zapisu § 42 ust. 1 ww. mpzp ustalono przeznaczenie podstawowe: - usługi komercyjne. Natomiast, zgodnie z dyspozycją § 42 ust. 2 mpzp, dla obszarów, o których mowa w § 1 dopuszcza się: (pkt 1) wprowadzenie funkcji mieszkaniowych dla stałych mieszkańców - mieszkanie towarzyszące w budynku usługowym, zgodnie z pozytywną opinią organu Inspektora Sanitarnego; (pkt 2) istniejącą zabudowę mieszkaniową i rzemieślniczą; (pkt 3) wprowadzenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w obrębie obszaru oznaczonego na rysunku planu symbolem [...] ; (pkt 4) przebudowę, rozbudowę, nadbudowę budynków istniejących i zmianę sposobu użytkowania; (pkt 5) wprowadzenie zabudowy w sąsiedztwie istniejącej sieci napowietrznej wysokiego napięcia zgodnie z § 16 ust. 3 i § 20 ust. 5. Poprzez obszar usług komercyjnych w definicji przepisów ww. mpzp w § 1 pkt 9 planu ustawodawca wskazał, że należy rozumieć teren, na którym jest możliwa działalność gospodarcza nie powodująca na przyległych obszarach o podstawowej funkcji mieszkaniowej, uciążliwej dla środowiska emisji zanieczyszczeń powietrza oraz hałasu przekraczającego poziom wg obowiązujących norm. Ponadto, organ ustalił, że zakres wykonanych robót budowlanych związanych z rozbudową stacji bazowej nie narusza przepisów warunków technicznych uniemożliwiających doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z przepisami. Zostały zatem spełnione warunki umożliwiające wdrożenie procedury legalizacji rozbudowy w trybie przewidzianym w art. 48 ustawy z dnia 07.07.1994r. Prawo budowlane, w brzmieniu do dnia 18.09.2020 r. Tym samym, w myśl art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie określonych dokumentów. W przypadku niespełnienia ww. obowiązku organ obowiązany jest wydać decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, tj. nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Natomiast, przedłożenie wymaganych dokumentów traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i jeśli budowa nie została zakończona pozwolenie na wznowienie robót budowlanych. Zebrana przez organ I instancji dokumentacja wskazuje, iż doszło do samowolnej realizacji przedmiotowych robót budowlanych - rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej - wieży typu M. M-42. T. S.A. w W., działając przez pełnomocnika wniosła skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z [...] stycznia 2021 r. w sprawie o sygn. akt: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z [...] listopada 2020 r. w sprawie [...] wstrzymujące roboty budowlane związane z rozbudową stacji bazowej telefonii komórkowej wieży typu M. M-42 zlokalizowanej na terenie nieruchomości przy ul. B. w T. i nakładające na inwestora T. S.A. obowiązek przedstawienia w terminie do [...] marca 2021 r. wskazanych dokumentów. W skardze powtórzono te same zarzuty co zawarte w zażaleniu, dotyczące naruszenia: -art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb poprzez błędne niezastosowanie tego przepisu w brzmieniu aktualnym w czasie wykonywania robót i błędne stwierdzenie jakoby w przedmiotowej sprawie nie doszło do "instalowania urządzeń", co doprowadziło do bezpodstawnego ustalenia jakoby inwestycja wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę; -art. 3 ust. 6 Pb poprzez błędną wykładnię tego przepisu i stwierdzenie, jakoby w przedmiotowej sprawie doszło do rozbudowy obiektu budowlanego, która wymaga pozwolenia na budowę, podczas gdy doszło wprost wyłącznie do zainstalowania instalacji radiokomunikacyjnych z osprzętem, co zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 nie wymaga pozwolenia na budowę; -art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa wobec bezpodstawnego przyjęcia, że: •doszło do zmiany sumarycznej mocy zamontowanych na obiekcie anten, co wpływa na zmianę emitowanego przez stację bazową pola elektromagnetycznego, podczas gdy z materiału zgromadzonego w postępowaniu, m.in. z przedstawionej ekspertyzy pól elektromagnetycznych wynika, że obiekt nie przekracza dopuszczalnych wartości, •doszło do trwałego zwiększenia gabarytów górnej części obiektu budowlanego, podczas gdy taka okoliczność nie wynika z żadnego dowodu, •doszło do zwiększenia ciężaru dodatkowych elementów na istniejącym obiekcie budowlanym, podczas gdy taka okoliczność nie wynika z żadnego dowodu; -naruszenie art. 48 ust. 2 P.b. poprzez bezpodstawne zastosowanie i wstrzymanie wykonania robót budowlanych i nałożenie obowiązku przedstawienia dokumentów w sytuacji, gdy inwestycja nie wymagała pozwolenia na budowę ani zgłoszenia; -naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak pełnego i logicznego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego dla wydania postanowienia, w szczególności brak logicznego wyjaśnienia, co stoi na przeszkodzie zastosowaniu w sprawie art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego w kontekście podniesionych w zażaleniu przez skarżącego zarzutów. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego go postanowienia oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Inwestor nie zgadza się z zaskarżonymi postanowieniami wskazując, że organy dokonały błędnej wykładni przepisu prawa materialnego obowiązującego w chwili wykonywania prac i dokonały niewłaściwego zastosowania innych przepisów, co doprowadziło do nieprawidłowego rozstrzygnięcia. Skarżąca wskazała, że organ II Instancji przywołał, w przeciwieństwie do organu I instancji, prawidłową treść przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb, tj. pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu stanowiących albo nie, stanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, na obiektach budowlanych. Niemniej jednak z tak przytoczonego przepisu wywiódł błędnie idące wnioski. Organ II Instancji błędnie odnosi się do "ugruntowanej linii orzeczniczej sądowo-administracyjnej" wskazując, że rzeczony przepis "może mieć wyłącznie zastosowanie w przypadku instalowania na obiekcie budowlanym urządzeń i instalacji, które nie emitują do środowiska fal elektromagnetycznych, mają wyłącznie charakter urządzeń odbiorczych". Zdaniem Skarżącej, powołane przez organ II Instancji wyroki NSA nie mają w sprawie znaczenia, albowiem zostały wydane w zupełnie innym stanie prawnym - nie dotyczą przepisu o treści, którą przywołał Organ II Instancji. Skarżąca twierdzi, że organ II Instancji dokonał niewłaściwej wykładni art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb i w rzeczywistości nie odniósł się do zarzutów podniesionych w zażaleniu. Zmiana brzmienia przepisu jasno wskazuje na rozszerzenie zakresu jego stosowania. Uściślono, że instalowane urządzenia nie muszą, ale mogą stanowić całość techniczno- użytkową a na dodatek jednoznacznie wskazano, że przepis ten swoim zastosowaniem obejmuje również związany z urządzeniami radiokomunikacyjnymi osprzęt i urządzenia zasilające. Jak wskazał organ I instancji na str. 4 uzasadnienia swojej decyzji w okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać, że chodzi tylko o instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnej na istniejącym obiekcie bowiem do ich funkcjonowania konieczne było zamontowanie także dodatkowego okablowania oraz wsporników. Brzmienie uzasadnienia orzeczenia nakazuje sądzić, że organ przyznał zatem, że przedmiotem inwestycji były antenowe konstrukcje wsporcze i instalacje radiokomunikacyjne o których mowa w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 15. Jednak przeszkodą do zastosowania tego przepisu było zamontowanie dodatkowego okablowania oraz wsporników. Znowelizowane brzmienie tego przepisu wskazuje, że do roboty w znaczeniu tego przepisu zalicza się również montaż związanego z urządzeniami radiokomunikacyjnymi osprzętu i urządzeń zasilających. Nie ma zatem żadnych wątpliwości, że całość wykonywanych robót budowlanych na mocy tego przepisu nie wymagała pozwolenia na budowę. Całkowicie nieuprawnione jest zatem odnoszenie się przez organy obu instancji do definicji rozbudowy czy przebudowy wskazanej w innych przepisach prawa budowlanego. Roboty budowlane wykonywane przez skarżącego w badanym zakresie nie wychodziły poza zakres wskazany w dyspozycji przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego obowiązującego w chwili wykonywania robót. Zupełnie jasne jest, że instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, zawsze będzie powodowało zmiany w kształcie obiektu - niezależnie od tego, czy będzie to montaż pierwszych tego typu urządzeń, czy też kolejnych. Nie zasługują przy tym na uwzględnienie uwagi dotyczące rozbudowy stacji, albowiem ustawodawca zmieniając art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego wyraźnie wskazał, że dotyczy on urządzeń zarówno stanowiących jak i niestanowiących całości techniczno-użytkowej. W niniejszej sprawie doszło do instalacji urządzeń niestanowiących całości techniczno-użytkowej wraz osprzętem i urządzeniami zasilającymi. Poza tym skarżący wskazuje, że ustalenie rzekomego "zwiększenia gabarytów górnej części obiektu budowlanego", "zwiększenia ciężaru rozbudowanego masztu" oraz "istotnego powiększenia istniejącego obiektu budowlanego" nie zostało w żaden sposób udowodnione. Stwierdzenia w tym zakresie zostały dokonane zupełnie dowolnie bez umocowania w materiale dowodowym. W przekonaniu inwestora, nie doszło do znaczących zmian w tym zakresie. W kwestii uzasadnienia prawnego i faktycznego oprócz wskazań podniesionych w powyższym akapicie skarżący wskazuje, że w istocie organy obu instancji nie uzasadniły przyczyn odnowy zastosowania przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Powoływały się na orzecznictwo sądów administracyjnych, w żaden sposób nie komentując tych orzeczeń jak również nie przedstawiając własnego sposobu wykładni wskazywanych przepisów prawa. Wedle wiedzy pełnomocnika skarżącego nie ukształtowała się jeszcze linia orzecznicza w przedmiocie treści art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego istotna dla rozpoznania niniejszej sprawy i najprawdopodobniej się nie ukształtuje, albowiem przepis ten był jasny, a ten nie obowiązuje. Niemniej jednak z treści wydanych uprzednio orzeczeń w zderzeniu z treścią ww. przepisu winno być jasne, że ustawodawca dokonał jego zmiany po to, aby zwolnieniu z pozyskania pozwolenia na budowę podlegało instalowanie urządzeń zarówno stanowiących, jak i niestanowiących całości techniczno-użytkowej jak też instalowanie nie tylko samych tych urządzeń, ale także niezbędnych konstrukcji wsporczych, osprzętu i urządzeń zasilających. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia prawa ,skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie bowiem z treścią art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z [...] stycznia 2021 r. nr [...] , utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. z [...] listopada 2020 r., znak: [...] , o wstrzymaniu robót budowlanych, związanych z rozbudową stacji bazowej telefonii komórkowej - wieży typu M. M-42, zlokalizowanej na terenie nieruchomości przy ul. B. w T. (dz. geod. nr [...] obr. [...] ) i nałożeniu na inwestora ww. robót budowlanych tj. T. S.A., obowiązku przedstawienia w Inspektoracie, w terminie do dnia [...] marca 2021 r.: - zaświadczenia Prezydenta Miasta T. o zgodności rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej - wieży typu M. M-42, zlokalizowanej na terenie nieruchomości przy ul. B. w T. (dz. geod. nr [...] obr. [...] ) z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, - czterech egzemplarzy projektu budowlanego rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej - wieży typu M. M-42, zlokalizowanej na terenie nieruchomości przy ul. B. w T. (dz. geod. nr [...] obr. [...] ) wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzonego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością - dz. geod. nr [...] obr. [...] przy ul. B. w T., na cele budowlane. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) - dalej jako: "Pb", w związku z art. 25 ustawy z dnia 13.02.2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2020 r. poz. 471 ze zm.). Po pierwsze w przedmiotowej sprawie należy wskazać właściwe przepisy prawa budowlanego, obowiązujące w dniu wydawania zaskarżonego orzeczenia. Wszczęcie postępowania przez organ nastąpiło [...] lipca 2020 r. (zawiadomienie znak [...] ), co oznacza, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do 18 września 2020 r. co wynika z art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471). Przepis ten stanowi, że do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Po drugie należy wyjaśnić, czy tak jak twierdzi Skarżąca , w przedmiotowej zastosowanie znajduje art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb, czy tak jak twierdzi organ - art. 48 Pb. Bezsporne w przedmiotowej sprawie jest, że [...] czerwca 2020 r. pracownicy organu przeprowadzili kontrolę stacji bazowej telefonii komórkowej P. - wieży typu M. M-42 o wysokości całkowitej 43,3 m n.p.t., zlokalizowanej na terenie działki o nr geod. [...] . obręb [...] T., przy ul. B. w T. Znajdująca się na ww. działce wieża telekomunikacyjna, zrealizowana została na podstawie decyzji Prezydenta Miasta T. z [...] października 2018 r. znak [...] , zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla P. Sp. z o.o. w W. Obiekt posiada również pozwolenie na użytkowanie z [...] maja 2019 r. znak [...]. Przedstawiony kontrolującym ww. projekt budowlany nie obejmował zamontowanych na maszcie przez spółkę T. S.A. w W. dodatkowych anten sektorowych. W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że Skarżąca, umieszczając na istniejącej już wieży stacji bazowej telefonii komórkowej dodatkowe anteny, dopuściła się samowoli budowlanej. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Pb w brzmieniu do 18 września 2020 r. roboty budowlane można było rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Podkreślić należy, że dla realizacji obiektu budowlanego zasadą było uzyskanie pozwolenia na budowę, poza wyjątkami określonymi w ustawie. W art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb wymienione zostały roboty budowlane zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia. Z kolei w art. 30 Pb wymieniono roboty, które wymagają zgłoszenia zamiaru ich realizacji. Przy czym, są to wyliczenia enumeratywne (czyli stanowią listę zamkniętą). Spór w przedmiotowej sprawie osadzony został na dopuszczeniu zastosowania przy realizacji inwestycji art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb. Zgodnie z tym przepisem , pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, na obiektach budowlanych. W ocenie Sądu błędne jest stanowisko Skarżącej, że zrealizowane przez nią na istniejącej już wieży antenowej roboty budowlane, korzystają ze zwolnienia określonego w art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb. Ma rację organ, że zamontowanie dodatkowych anten bez zdemontowania jakichkolwiek anten wcześniej legalnie zainstalowanych, skutkuje zmianą sumaryczną mocy zamontowanych na obiekcie anten, co wpływa na zmianę emitowanego przez stację bazową pola elektromagnetycznego. Należy zgodzić się również z tym, że domontowanie anten spowodowało także trwałe zwiększenie gabarytów górnej części obiektu budowlanego - wieży antenowej - w miejscach zamontowanych urządzeń, tj. anten oraz modułów radiowych, co wypełnia przesłanki art. 3 pkt 6 Pb. Przepis ten wprowadza definicję budowy, przez którą należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Słusznie organy zwróciły również uwagę na to, że posadowienie dodatkowych elementów na istniejącym obiekcie budowlanym spowodowało także zwiększenie ciężaru rozbudowanego masztu, który ma swoją określoną nośność. Obiekt, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej, a w szczególności jej maszt posiada dopuszczalne obciążenie. Nośność wpływa na wytrzymałość konstrukcji oraz jej bezpieczne użytkowanie. Dlatego montaż dodatkowych anten wraz z okablowaniem stanowi rozbudowę obiektu budowlanego. Jako obiekt budowlany tworzy konstrukcyjną całość, która musi spełniać wymagania architektoniczne w zakresie wytrzymałości , w celu zapewnienia bezpiecznego użytkowania. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a Pb, obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych określonych w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE L 88 z 04.04.2011, str. 5, ze zm.), dotyczących nośności i stateczności konstrukcji. W Załączniku I do ww. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011, w zakresie podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych postanowiono, że obiekty budowlane jako całość oraz ich poszczególne części muszą nadawać się do użycia zgodnie z ich zamierzonym zastosowaniem, przy czym należy w szczególności wziąć pod uwagę zdrowie i bezpieczeństwo osób mających z nimi kontakt przez cały cykl życia tych obiektów. Przy normalnej konserwacji obiekty budowlane muszą spełniać wymagania podstawowe, dotyczące obiektów budowlanych przez gospodarczo uzasadniony okres użytkowania, w zakresie nośności i stateczności. Nośność i stateczność obiektu budowlanego została opisana w ten sposób, że obiekty budowlane muszą być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby obciążenia mogące na nie działać podczas ich budowy i użytkowania nie prowadziły do: a) zawalenia się całego obiektu budowlanego lub jego części; b) znacznych odkształceń o niedopuszczalnym stopniu; c) uszkodzenia innych części obiektów budowlanych, urządzeń lub zamontowanego wyposażenia w wyniku znacznych odkształceń elementów nośnych konstrukcji; d) uszkodzenia na skutek wypadku w stopniu nieproporcjonalnym do wywołującej go przyczyny. W ocenie Sądu, instalowanie (montaż) dodatkowych anten wraz instalacjami na istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej, nie jest objęte dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 15 i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto, w art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb użyto pojęcia "urządzenie", które nie zostało zdefiniowane. Ustawodawca w art. 3 pkt 9 Pb wprowadził definicję urządzeń budowlanych, przez które należy rozumieć jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym. Mogą one zostać zamontowane na każdym obiekcie, np. wolnostojącym kominie, budynku, wieży. Stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi samodzielne urządzenie przekaźnikowe, złożone z masztu, anten i instalacji. Tworzy ona samodzielną i odrębną całość techniczno-użytkową składającą się z szeregu elementów, połączonych w taki sposób, by zgodnie z wymogami nadawały się do określonego użytku. Na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb można montować anteny, które stanowią odbiorniki np. anteny do odbioru telewizji satelitarnej czy Internetu drogą radiową, czujniki do alarmów, napędów, rolety, markizy z napędami zdalnymi, klimatyzatory itp. W ocenie Sądu, przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb, może mieć wyłącznie zastosowanie w przypadku instalowania na obiekcie budowlanym urządzeń i instalacji, które nie emitują do środowiska fal elektromagnetycznych, mają wyłącznie charakter urządzeń odbiorczych, jak np. anteny do odbioru programów telewizyjnych czy radiowych. Czym innym jest bowiem montaż pojedynczego urządzenia, w tym urządzenia komunikacyjnego, na istniejącym obiekcie budowlanym, którego podstawową funkcją nie jest zapewnienie funkcjonowania anten oraz systemu nadawczo-odbiorczego telefonii komórkowej zgodnie z przeznaczeniem, a czym innym montaż takich urządzeń na obiekcie budowlanym, który jako całość funkcjonalno-użytkowa stanowi stację bazową telefonii komórkowej. Skład Sądu stoi na stanowisku, że kwalifikację stacji bazowej należy wyprowadzić z art. 3 pkt 3 Pb, który zawiera określenie o charakterze ogólnym – "całość użytkowa". Stacja bazowa telefonii komórkowej, stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Należy ją zatem traktować jako obiekt budowlany z wszelkimi tego konsekwencjami, składający się z szeregu urządzeń technicznych, będących instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 3 pkt 1 b). Jest oczywiste, że stacja bazowa nie ma cech budynku, a także nie jest obiektem małej architektury. Z uwagi na funkcję stacji bazowej, jako całości użytkowej, a także cechy techniczne takiego obiektu, stacja bazowa należy więc do budowli, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Należy zatem zgodzić się z wielokrotnie wyrażonym w orzecznictwie stanowiskiem, według którego, stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami wymagającą pozwolenia na budowę (patrz: wyrok NSA z dnia 2 września 2021, sygn. akt II OSK 3083/18 ; wyrok NSA z dnia 11 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2242/17; wyrok NSA z dnia 20 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1161/17; wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1476/18). Spostrzeżenia te odnoszą się do stacji bazowej będącej przedmiotem niniejszej sprawy. Wykonane roboty budowlane przyczyniły się do rozbudowy obiektu budowlanego - stacji bazowej telefonii komórkowej - polegającej na powiększeniu istniejącego obiektu budowlanego oraz związanego z tym oddziaływania wieży z zamontowanymi antenami sektorowymi oraz urządzeniami sterującymi. Zakwalifikowanie robót, jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb, może nastąpić tylko wówczas, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów. Każda zmiana parametrów obiektu, powinna być kwalifikowana jako rozbudowa stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym. Skład Sądu podziela stanowisko organu odwoławczego, że przedmiotowe roboty budowane wymagały przed ich realizacją uzyskania pozwolenia na budowę, którego Skarżąca nie przedstawiła. Na zasadach określonych w ustawie Prawo budowlane przepisy dopuszczają legalizację samowoli budowlanej. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T., prawidłowo zastosował procedurę wynikającą z art. 48 ust. 2 i 3 Pb, w brzmieniu do dnia 18.09.2020 r., umożliwiając Skarżącej legalizację inwestycji. Zgodnie z treścią art. 48 ust. 1 Pb, organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. W przedmiotowej sprawie ustalony stan faktyczny wyczerpuje przesłanki określone ww. przepisie. Jednakże, zgodnie z art. 48 ust. 2 Pb, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych . Przeprowadzona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. analiza wykonanej rozbudowy wykazała, że rzeczona inwestycja zrealizowana jest na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla "S." w T., a także, że przedmiotowa rozbudowa jest zgodna z warunkami wskazanymi w ww. planie zagospodarowania przestrzennego - uchwała nr [...] Rady Miasta T. z dnia [...] .04.2001 r. (publ. w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] .06.2001 r. Nr [...], poz. [...]). Organ I instancji ustalił bowiem, że działka geod. [...], obręb [...] znajduje się na terenie jednostki planistycznej o symbolu [...], dla której zgodnie z treścią zapisu § 42 ust. 1 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalono przeznaczenie: podstawowe: - usługi komercyjne. Natomiast, zgodnie z dyspozycją § 42 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla obszarów, o których mowa w § 1 dopuszcza się: (pkt 1) wprowadzenie funkcji mieszkaniowych dla stałych mieszkańców - mieszkanie towarzyszące w budynku usługowym, zgodnie z pozytywną opinią organu Inspektora Sanitarnego; (pkt 2) istniejącą zabudowę mieszkaniową i rzemieślniczą; (pkt 3) wprowadzenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w obrębie obszaru oznaczonego na rysunku planu symbolem [...]; (pkt 4) przebudowę, rozbudowę, nadbudowę budynków istniejących i zmianę sposobu użytkowania; (pkt 5) wprowadzenie zabudowy w sąsiedztwie istniejącej sieci napowietrznej wysokiego napięcia zgodnie z § 16 ust. 3 i § 20 ust. 5. Poprzez obszar usług komercyjnych w definicji przepisów ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w § 1 pkt 9 planu prawodawca wskazał, że należy rozumieć teren na którym jest możliwa działalność gospodarcza nie powodująca na przyległych obszarach o podstawowej funkcji mieszkaniowej, uciążliwej dla środowiska emisji zanieczyszczeń powietrza oraz hałasu przekraczającego poziom wg obowiązujących norm. Ponadto, organ ustalił, że zakres wykonanych robót budowlanych związanych z rozbudową stacji bazowej, nie narusza przepisów warunków technicznych uniemożliwiających doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z przepisami. Analiza postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego potwierdza, że zostały spełnione warunki umożliwiające wdrożenie procedury legalizacji przedmiotowej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej w trybie przewidzianym w art. 48 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane, w brzmieniu do dnia 18.09.2020 r. Tym samym, w myśl art. 48 ust. 3 Pb, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. W przypadku niespełnienia ww. obowiązku organ obowiązany jest wydać decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 Pb, tj. nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Natomiast, przedłożenie wymaganych dokumentów traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i jeśli budowa nie została zakończona pozwolenie na wznowienie robót budowlanych. Prawidłowo organ pouczył Skarżącą, że przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu i ewentualnego pozwolenia na wznowienie robót budowlanych organ nadzoru budowlanego w drodze postanowienia ustala wysokość opłaty legalizacyjnej obliczonej na podstawie art. 49 ust. 2 i art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego (w brzmieniu do dnia 18.09.2020 r.). Ma rację organ II instancji, że przeprowadzenie procesu legalizacji przedmiotowej inwestycji zależne jest od woli inwestora. Legalizacja samowolnie rozbudowanego obiektu budowlanego jest uprawnieniem inwestora, a nie jego obowiązkiem. W ocenie Sądu, organ w przedmiotowej sprawie szczegółowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego wykazał, że nie ma przeszkód, aby strona mogła zalegalizować samowolę budowlaną, której się dopuściła. Zaskarżone postanowienie prawidłowo skierowano do T.S.A., jako adresata obowiązku, tj. inwestora przedmiotowych robót budowlanych . Stan faktyczny przedmiotowej sprawy został prawidłowo ustalony. Organ wykazał podstawy do zastosowania procedury legalizacyjnej na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Pb. W tych okolicznościach sprawy organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Nie ma wpływu na wynik sprawy "Sprawozdanie z pomiarów pól elektromagnetycznych wykonanych dla celów ochrony ludności i środowiska" z [...] kwietnia 2020 r., nr [...], wykonane przez mgr inż. [...] - M. Mimo, że na podstawie przeprowadzonych pomiarów [...] kwietnia 2020 r. uznano, że w otoczeniu badanego obiektu, w miejscach wykonania pomiarów, występują dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych i żadna z wartości wskaźnikowych WME i WMH nie przekracza wartości 1, to z pewnością doszło do dołożenia dodatkowych pól elektromagnetycznych. Brak przekroczenia dopuszczalnych pól elektromagnetycznych nie oznacza, że nie doszło do sumarycznego przekroczenia tych pól. Natomiast powyższe sprawozdanie i badania mogą posłużyć jako dowody w postępowaniu legalizacyjnym. Nie ma racji Skarżąca, że nie doszło do trwałego zwiększenia gabarytów górnej części obiektu budowlanego. Zwiększenie ilości anten z 6 do 12, powoduje nie tylko powiększenie gabarytów górnej części obiektu budowlanego , ale również zwiększa ciężar nacisku na istniejąca konstrukcję masztu , co bezpośrednio przekłada się na dopuszczalną nośność obiektu i bezpieczeństwo konstrukcji. Sąd stoi na stanowisku, że organy nie naruszyły również art. 107 § 3 Kpa. Wbrew stanowisku Skarżącej, zaskarżone orzeczenie zawiera spójne i logiczne uzasadnienie faktyczne oraz prawne. W ramach postępowania organ dokonał szczegółowej analizy sprawy, nie pomijając żadnego z jej aspektów oraz zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą, uzasadniając w sposób wyczerpujący motywy, jakimi kierował się przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia. Wobec powyższego skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.