II SA/Bd 45/07

Dnia 27 lutego 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Malinowska - Wasik Sędziowie: sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 27 lutego 2007 roku sprawy ze skargi B. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2006 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [...] 2006 r., znak [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. II SA/Bd 45/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [...] 2006 r., nr [...] dotyczącą odmowy przyznania B. J. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem M. J. na okres od 1.09.2006 r. do 31.07.2007 r.. W motywach decyzji organ wskazał, iż Ośrodek Szkolno-Wychowawczy Nr [...] w B., w którym przebywa córka wnioskodawczyni jest placówka zapewniającą uczniom internat, całodobową opiekę przez pięć dni w tygodniu. W związku z tym zgodnie z treścią art. 17 ust. 5 pkt 2 lit b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. Nr 228 poz. 2255; ze zm.) stronie skarżącej nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję B. J., podniosła, iż ze względu na brak w pobliżu jej miejsca zamieszkania odpowiedniej placówki edukacyjnej, M. J., przebywa w internacie, jednakże nie ma ona zapewnionej tam opieki przez cały rok. Wskazała przy tym, iż córka jej jest chorowita i z tego też powodu często przebywa w domu, pod opieką rodziców. Ponadto w związku z niepełnosprawnością M. J. skarżąca musi z nią często jeździć na kontrole i badania do Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w B., do specjalnego Ośrodka Diagnozy i Rehabilitacji Dzieci i Młodzieży z wadą słuchu. Z tych powodów, oraz z przyczyn wskazanych w opinii psychologa załączonej do skargi, B. J. musi być w każdej chwili do dyspozycji Ośrodka Szkolno-Wychowawczego, a zatem nie może podjąć żadnej pracy zarobkowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Dodał przy tym, iż ustawodawca nie przewidziałby możliwości nabycia uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z chorobą dziecka, wakacjami letnimi lub innymi przerwami w jego nauce. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w zakresie swej właściwości sprawuje kontrolę legalności decyzji administracyjnych, tzn. ocenia prawidłowość zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji publicznej, nie jest natomiast uprawniony do badania innych przesłanek podejmowania decyzji, takich jak względy celowości i słuszności. W sprawie zachodzą warunki do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wobec naruszenia przepisów proceduralnych mających wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. Nr 228 poz. 2255; ze zm.). Zgodnie z art. 17 ust. 1 cyt. ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem przysługuje matce lub ojcu dziecka albo opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Stosownie zaś do art. 17 ust. 5 lit. b tejże ustawy świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, m.in. gdy dziecko wymagające opieki przebywa w związku z koniecznością kształcenia, rewalidacji lub rehabilitacji w palcówce zapewniającej całodobową opiekę przez co najmniej 5 dni w tygodniu. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż Ośrodek Szkolno-Wychowawczy, w którym przebywa M. J., ma możliwość zapewnienia jej opieki przez 5 dni w tygodniu, jednakże wyżej wspomniana przebywa w nim rzadziej ze względów zdrowotnych i z powodu trudności adaptacyjnych. Należy w związku z tym wskazać, iż wyżej wymieniony przepis art. 17 ust. 5 lit b cyt. ustawy, ma zastosowanie w sytuacji, gdy dana placówka jest gotowa zapewnić całodobową opiekę niepełnosprawnemu dziecku przez minimum 5 dni w tygodniu. O uprawnieniach do świadczenia nie decyduje natomiast faktyczna liczba dni pobytu dziecka w ciągu tygodnia w tejże placówce. Jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy, ustawodawca nie przewidział możliwości odstępstw od zastosowania art. 17 ust. 5 lit b.. Tym samym wpływu na rozstrzygnięcie nie mogły mieć podnoszone przez skarżącą, okoliczności, takie jak częste choroby jej córki, czy też problemy adaptacyjne w związku z którymi córka przebywa w domu. Odmiennie jednak sytuacja wygląda, jeśli chodzi o okres ferii szkolnych. W przypadku bowiem, gdy ośrodek szkolno-wychowawczy nie prowadzi działalności w okresie dwumiesięcznych ferii szkolnych, nie można uznać, iż jest on gotowy zapewnić w tym czasie opiekę dziecku przez co najmniej 5 dni w tygodniu. Wobec tego nie zachodzi negatywna przesłanka do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za wspomniane okresy przerwy w nauce. W związku z tym wskazać należy, iż z akt administracyjnych nie wynika, czy Ośrodek Szkolno-Wychowawczy, w którym przebywa M. J. prowadzi działalność również w okresie ferii szkolnych. Brak tej informacji nie pozwala na ustalenie czy organ prawidłowo wskazał okres, za który nie przysługuje skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, a w szczególności czy prawidłowo uznał, że również w miesiącu lipcu nie będzie jej przysługiwało świadczenie pielęgnacyjne. Określenie końcowej daty odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy uznać przy tym za dowolne. Dodać należy również, iż organ I instancji nie sprostował oczywistej omyłki pisarskiej w zakresie końcowego roku odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z roku "2006" na rok "2007" a Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zauważyło tej omyłki. Ponadto należy wskazać, iż w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, aprobowanej przez organ II instancji, powołano się na fakt przebywania M. J. w Ośrodku Szkolno-Wychowawczym nr 2 w Bydgoszczy i okres jej zameldowania w tejże placówce. Ta ostatnia okoliczność nie wynika z akt sprawy. Jeżeli organ powołuje się na określone fakty, to muszą one znaleźć odzwierciedlenie w aktach. Tymczasem w aktach sprawy brakuje informacji uzyskanej dla Miejskiego Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej o umieszczeniu M. J. w ośrodku szkolno-wychowawczym. Uzasadnienie decyzji powołuje się na okres zameldowania w tym ośrodku, przy czym nie wiadomo, na jakich dowodach ta informacja została oparta. Uznając w związku z tym, iż doszło do naruszenia przez organ przepisów art. 7 k.p.a., art. 107 § 2 i 3 K.p.a. oraz art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) jak w sentencji wyroku.