II SA/Bd 450/09

27 października 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie WSA: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 października 2009r. sprawy ze skargi W.B. na postanowienie [...] Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w [...] z dnia [...] kwietnia 2009r. nr [...] w przedmiocie przekazania sprawy według właściwości oddala skargę Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. Dowódca [...] Okręgu Wojskowego, działając na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), przekazał według właściwości do [...] Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] wniosek W. B. z dnia [...] r. w sprawie zmiany orzeczenia Nr [...] z dnia [...] r. [...] Wojskowej Komisji Lekarskiej przy [...] Wojskowym Szpitalu [...] w [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z art. 154 K.p.a. organem właściwym do uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej jest organ administracji publicznej, który wydał decyzję ostateczną tzn. organ I instancji w sytuacji, gdy nie wniesiono odwołania. Stwierdzając, że Dowódca [...] Okręgu Wojskowego nie był i nie jest organem upoważnionym do weryfikacji orzeczeń wojskowych komisji lekarskich, organ ten przekazał wniosek organowi właściwemu do rozpoznania sprawy, na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. W dniu 23 października 2008 r. W. B. wniósł, za pośrednictwem Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego, do Szefa [...] zażalenie na postanowienie nr [...] z dnia [...] r., w którym wyraził swoje niezadowolenie z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. utrzymał w mocy postanowienie Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...] z dnia [...] r. Postanowienie zostało zaskarżone do Sądu, który wyrokiem z 11 lutego 2009r. sygn. akt II SA/Bd 32/09 uchylił je w celu zbadania czy zachowano termin do złożenia zażalenia na postanowienie organu I instancji. Po wyjaśnieniu okoliczności związanych z zachowaniem terminu do złożenia zażalenia Szef [...] wydał w dniu[...] postanowienie nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie nr [...] z [...] r. Organ wskazał, że skarżący w dniu [...] r. złożył zażalenie na postanowienie organu I instancji, które zostało jemu doręczone [...] r. W tych okolicznościach organ stwierdził, że zażalenie wniesiono w terminie. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał regulację zawartą w § 9 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U. Nr 151, poz. 1594 ze zm.), zgodnie z którą do właściwości rejonowych wojskowych komisji lekarskich należy rozpatrywanie odwołań od orzeczeń wydanych przez terenowe wojskowe komisje lekarskie, a ponadto, według art. 129 § 1 K.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Wskazany tryb postępowania ma zastosowanie również w przypadku ewentualnego wzruszenia decyzji ostatecznej w trybie szczególnym, tj. art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego, dlatego też w ocenie organu, brak było podstaw do uwzględnienia zażalenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy W. B. podważył legalność wydanych w prowadzonym postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięć i wniósł o zmianę punktu 13 orzeczenia GWKL w [...] nr [...] z dnia [...] r. Skarżący argumentując swoje stanowisko, zwrócił uwagę, że Przewodniczący [...] w [...] w dniu [...] r. wydał postanowienie nr[...], w którym odmówił weryfikacji orzeczenia, a na skutek jego zaskarżenia, Przewodniczący [...] Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] wydał w dniu [...] r. postanowienie nr [...], w którym odmówił wszczęcia postępowania w sprawie weryfikacji przedmiotowego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę Szef [...] wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znaleziono podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju uchybienia nie wystąpiły Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Szefa [...] nr [...] z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...] z dnia [...] r. o przekazaniu według właściwości do [...] Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] wniosku W. B. z dnia 1 września 2008 r. w sprawie zmiany orzeczenia Nr [...] z dnia [...] r. [...] Wojskowej Komisji Lekarskiej przy [...] Wojskowym Szpitalu [...] w [...]. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, zamiarem skarżącego, objętym wnioskiem z dnia 1 września 2008 r., jest wzruszenie orzeczenia Nr [...] z dnia [...] r. [...] Wojskowej Komisji Lekarskiej przy [...] Wojskowym Szpitalu Garnizonowym w [...] w trybie art. 154 K.p.a., zgodnie z którym organem właściwym do uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej jest organ administracji publicznej, który wydał decyzję ostateczną tzn. organ I instancji w sytuacji, gdy nie wniesiono odwołania. Rozpoznając niniejszą sprawę należy wskazać, iż przepisy o właściwości organów mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a organy administracji publicznej muszą z urzędu przestrzegać swojej właściwości zarówno rzeczowej, jak i miejscowej stosownie do art. 19 k.p.a. i to w każdym stadium postępowania. Jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Zważywszy więc na treść § 9 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości, zgodnie którym do właściwości rejonowych wojskowych komisji lekarskich należy rozpatrywanie odwołań od orzeczeń wydanych przez terenowe wojskowe komisje lekarskie, uznać należy, że zarówno Dowódca[...], jak i Szef [...] nie są organami właściwymi do weryfikacji orzeczenia [...] Wojskowej Komisji Lekarskiej Nr [...] z dnia [...]r., ponieważ organem tym jest [...] Wojskowa Komisja Lekarska w [...], w zakresie określonym w art. 154 lub 155 kpa bądź też [...] Wojskowa Komisja Lekarska w przypadkach określonych w art. 156 kpa. W przypadku więc ewentualnego wzruszenia decyzji ostatecznej w trybie szczególnym, tj. art. 156 K.p.a., wskazać należy na treść normy prawnej zawartej w art. art. 129 § 1 Kpa, przewidującym, iż odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Ponadto podkreślić należy, iż postanowienie przekazujące sprawę według właściwości jest rozstrzygnięciem proceduralnym a nie merytorycznym, w związku z czym wystarczające było powołanie się przez organy I i II instancji na przepisy art. 65 § 1 kpa. Biorąc natomiast pod uwagę podniesione przez skarżącego zarzuty dotyczące kwestii merytorycznych, stwierdzić należy, iż nie są one przedmiotem niniejszego postępowania, a więc pozostawiono je bez rozpatrzenia. Z przedstawionych wyżej względów, nie podzielając zarzutów skargi, jak również nie dopatrując się naruszeń przez organy I i II instancji przepisów prawa, które należałoby uwzględnić z urzędu, orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., nr 183, poz. 1270), jak w sentencji.