II SA/Bd 450/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 lipca 2010r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Wójt Gminy C. decyzją z dnia [...][...] na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz art. 155 i 104 Kpa zamienił swoją decyzję z [...][...] i przyznał S. K. dodatek mieszkaniowy za 6 miesięcy od kwietnia do września 2010 r. w wysokości 28,40 zł miesięcznie. Rozpoznając odwołanie S. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z [...] ([...]) na podstawie art. 2, art. 3 ust. 1, 2, i 3, art. 4 ust. 5 ust. 1 pkt 1, art. 6 i 7 ust. 1 ww. ustawy z 21 czerwca 2001 r. oraz art. 138 § 2 Kpa uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia wskazując na naruszenia prawa i braki w materiale dowodowym. Składając skargę S. K. wskazał na swoją trudną sytuację dot. w szczególności stanu zdrowia. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje rozstrzygnięcie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do przepisów art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc to do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zadaniem Sądu było zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji przede wszystkim z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: Kpa) oraz zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r., Nr 71 poz. 734 z późn. zm. dalej w skrócie: ustawa o dodatkach mieszkaniowych) i przepisami wydanego w oparciu o delegację zawartą w art. 9 tej ustawy - rozporządzenia Rady Ministrów z 28 grudnia 2001 r. (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 z późn. zm.) w sprawie dodatków mieszkaniowych. Przywołana ustawa o dodatkach mieszkaniowych określa zasady i tryb przyznawania dodatków mieszkaniowych, wprowadzając kryteria, których dopiero łączne spełnienie daje podstawę do objęcia wnioskodawcy tą formą pomocy. Wynika z nich między innymi, że przyznanie dodatku uzależnione jest od spełnienia przez wnioskodawcę takich warunków jak posiadanie tytułu do lokalu, spełnienie kryterium dochodowego a także zajmowania mieszkania o określonej powierzchni normatywnej. Wskazane ustawą kryteria ustala się w zależności od liczby członków gospodarstwa domowego. Zgodnie z przepisem art. 4 powołanej ustawy o dodatkach mieszkaniowych - przez gospodarstwo domowe rozumie się lokatora samodzielnie zajmującego lokal lub lokatora, jego małżonka i inne osoby wspólnie z nim gospodarujące, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tego lokatora. Według przepisu art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, których średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym lub 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, a także jeżeli powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza powierzchni normatywnej o więcej niż 30% albo 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Tak więc oczywistym jest, że w świetle przywołanych powyżej przepisów pozbawione jest znaczenia prawnego powoływanie się – jak w niniejszej sprawie – w sposób ogólny na trudną sytuację bytową i stan zdrowia. Dla prawidłowego ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego istotne jest ustalenie dochodu osoby ubiegającej się o dodatek. Natomiast stosownie do treści przepisu art. 3 ust. 3 za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej oraz dodatku mieszkaniowego. Natomiast po myśli przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres trzech miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty. Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Natomiast z akt sprawy tymczasem wynika, że skarżący S. K. złożył wniosek o dodatek mieszkaniowy w dniu [...]. Był to wniosek napisany odręczne przez skarżącego, natomiast w dniu [...] organ pierwszej instancji przyjął od skarżącego wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego na przeznaczonym do tego formularzu. W wyniku zmiany pierwotnej decyzji z dnia [...] na mocy decyzji z dnia [...] przyznano skarżącemu S. K. dodatek mieszkaniowy od miesiąca kwietnia 2010 r. do września 2010 r. w wysokości 28,40 zł. Tymczasem według przepisu art. 7 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. Oznacza to, że niezgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami jest przyznanie skarżącemu S. K. dodatku mieszkaniowego począwszy od kwietnia 2010 r. do września 2010 r., albowiem wniosek o przyznanie dodatku złożony został w dniu [...], czyli dodatek powinien być przyznany na okres od 1 stycznia 2010 r. do czerwca 2010 r. Z akt sprawy wynika także, że organ pierwszej instancji ustalił powierzchnię użytkową domu braną pod uwagę dla potrzeb ustalenia dodatku mieszkaniowego, tj. 37,32 m² czego skarżący nie kwestionuje. Akta sprawy nie pozwalają jednak na ustalenia czy organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego. Z akt sprawy nie wynika, na podstawie jakich to dokumentów organ pierwszej instancji przyjął, iż średni miesięczny dochód na osobę w gospodarstwie skarżącego wynosi 474,00 zł. Nadto z akt sprawy nie wynika z jakiego okresu dochody były brane przez organ pierwszej instancji pod uwagę dla potrzeb wyliczenia przedmiotowego dodatku, w szczególności nie można ustalić czy są to dochody skarżącego S. K. za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku, a więc dochody za miesiące od września 2009 r. do listopada 2009 r., zważywszy że wniosek o dodatek mieszkaniowy złożony został przez skarżącego w dniu [...]. Zasadnie więc organ odwoławczy dostrzegając powyższe uchybienia wskazał w zaskarżonej decyzji, że są to istotne braki dowodowe, które należy usunąć przeprowadzając rzetelnie i pełne postępowanie dowodowe zgodnie z zasadami i przepisami Kpa. Analiza akt sprawy nie wskazuje więc, aby przy wydaniu zaskarżonej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. doszło do naruszenia obowiązującego prawa i dlatego wobec braku przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalono.