II SA/Bd 452/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi Marii M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] 2005r. Nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej postanawia odrzucić skargę II SA/Bd 452/05 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] 2005 r., nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) w B. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta W. z dnia [...] 2004 r. ustalające opłatę legalizacyjną w wysokości 75.000 zł za samowolnie wykonane oczko wodne na działce przy ul. [...] we W. i zobowiązujące Marię M. do jej uiszczenia. W uzasadnieniu swojego postanowienia organ II instancji wskazał, iż w wypadku modernizacji obiektu budowlanego, czyli budowy nowego obiektu bądź remontu poprzedniego, wymagane jest zgłoszenie robót przed ich rozpoczęciem bądź uzyskaniem pozwolenia na budowę. Zdaniem organu w niniejszej sprawie bezsporne jest, że powstał nowy obiekt, na budowę, którego wymagane jest pozwolenie. Tym samym nie ma wątpliwości, co do tego, iż skarżąca dopuściła się samowolnej budowy zbiornika. Na powyższe postanowienie Maria M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, podnosząc, iż rozstrzygnięcie to narusza przepisy prawa materialnego budowlanego, poprzez niewłaściwe określenie zakresu skutków prawnych wynikających z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 207, poz. 2016; z późno zm.) polegające na przyjęciu, że zmiana przez skarżącą kształtu brzegu oczka wodnego jest rozbudową obiektu budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując dotychczasową argumentację, zwrócił jednocześnie uwagę na to, że Maria M. zachowała terminu do wniesienia skargi. W piśmie z dnia [...] 2005 r. stanowiącym uzupełnienie odpowiedzi na skargę organ wniósł zaś o odrzucenie skargi Marii M., wobec złożenia jej po terminie. Skarżąca nie ustosunkowała się do tego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z aktualnym w momencie złożenia skargi przez Marię M. brzmieniem art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071; z późno zm.) w razie niemożności doręczenia pisma składa się je na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję lub, gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata albo biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w miejscu widocznym na nieruchomości, której postępowanie dotyczy; w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Wskazać należy, iż postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] 2005 r. zostało wysłane do skarżącej w dniu [...] 2005 r., jednakże mimo dwukrotnego awizowania skarżąca nie odebrała wspomnianej korespondencji. Następnie w dniu [...] 2005 r. ponownie wysłano do skarżącej postanowienie organu II instancji, którego i tym razem skarżąca nie odebrała, mimo dwukrotnego awizowania. Jednakże, ponieważ w obu przypadkach na zwróconej do organu korespondencji nie było informacji o wynikającym z art. 44 § 2 k.p.a. sposobie doręczenia przesyłki, organ II instancji w dniu 17.02.2005 r. ponownie przesłał skarżącej wydane przez siebie postanowienie. Także i tej korespondencji skarżąca nie odebrała, mimo podwójnego awizowania. W tym jednak przypadku, należało uznać doręczenie zastępcze za skuteczne, bowiem ze zwrotnego poświadczenia odbioru postanowienia wynika, że zawiadomienie o konieczności odebrania w Urzędzie Pocztowym przesyłki złożone zostało w dniu 18 lutego w biurze hurtowni, której właścicielem jest Maria M. i której adres jest jej adresem do korespondencji. W związku z tym należało uznać przesyłkę za doręczoną z upływem siedmiodniowego terminu o którym mowa w § l art. 44 k.p.a., a zatem w dniu 25 lutego 2005 r. Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późno zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Wobec tego trzydziestodniowy termin do złożenia skargi na tę decyzję liczony od dania [...] 2005 r., upłynął dla skarżącej z dniem 29 marca 2005r.. Tymczasem skarga Marii M. została nadana w urzędzie pocztowym we W. w dniu 13.04.2005 r., a więc po upływie ustawowego terminu. Powoduje to konieczność odrzucenia skargi zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Na marginesie zaznaczyć należy, iż przesłanie skarżącej przez WINB postanowienia z dnia [...] 2005 r. wraz z pismem z dnia 14.03.2005 r. nie można było traktować jako doręczenia tego postanowienia rodzącego skutki procesowe przewidziane w przepisie art. 53§ 1 p.p.s.a. od którego można liczyć termin do wniesienia skargi. Pismo z dnia 14.03.2005r. jest wyłącznie odpowiedzią organu na zapytanie skarżącej zawarte w jej piśmie z dnia 4.03.2005 r., do którego dla pełnego obrazu sprawy, informacyjnie załączono kserokopie postanowienia z dnia [...] 2005r. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia.