II SA/Bd 453/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 lipca 2010 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o przywróceniu do służby 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Andrzej S. zwrócił się pismem z dnia 7 grudnia 2009 r. do Komendanta Miejskiego Policji w B. o przywrócenie do służby w Policji. Prośbę swą umotywował stanowiskiem wyrażonym przez Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu dotyczącym zasad orzekania o niezdolności do służby w Policji (wyrok z dnia 23 listopada 2009 r., sygn. akt P 61/08). Decyzją z dnia 29 stycznia 2010 r. (Nr 174/10) Komendant Miejski Policji w B. umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie przywrócenia młodszego aspiranta Andrzeja S. do służby w Policji. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że wyżej wymieniony został na podstawie Rozkazu Personalnego Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. z dniem [...] września 2007 r., zwolniony ze służby w Policji. Powodem zwolnienia było orzeczenie komisji lekarskiej uznające go za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. Ponadto złożył on raport o zwolnienie ze służby. Zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm., dalej jako: "ustawa o Policji") należało więc zwolnić Andrzeja S. ze służby z uwagi na trwałą niezdolność do służby w Policji, stwierdzoną orzeczeniem lekarskim. Art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), na który powołuje się wnioskujący o przywrócenie do służby nie może być, zdaniem organu orzekającego, podstawą uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, jaką jest Rozkaz Personalny Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. Wobec tego, że prośba Andrzeja S. nie zasługuje na uwzględnienie, dalsze postępowanie w tej sprawie jest, w ocenie organu I instancji, bezprzedmiotowe, a postępowanie należy umorzyć, stosownie do art. 105 § 1 k.p.a. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji w B. decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. utrzymał powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. W ocenie organu odwoławczego prośba o przywrócenie do służby w Policji jest nieuzasadniona. Wynika to przede wszystkim z rozpoznania u Andrzeja S. takich chorób, które w sposób trwały i całkowity uniemożliwiają mu czynną służbę w Policji. Przywołany wyrok Trybunał Konstytucyjnego jest zaś nieadekwatny do jego sytuacji, gdyż przedmiotem badania w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym był § 57 pkt 4 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych") a przepis ten nie był podstawą uznania niezdolności do służby w Policji przez komisję lekarską orzekającą w jego sprawie. Ponadto Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przywołany przepis jest niezgodny z art. 60 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji wyłącznie w zakresie, w jakim powoduje uznanie policjanta za całkowicie niezdolnego do pełnienia służby z powodu nosicielstwa wirusa HIV bez względu na stan zdrowia. Biorąc pod uwagę powyższe motywy organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji Komendanta Miejskiego Policji w B. W skardze do tutejszego Sądu, Andrzej S. wniósł o uchylenie powyższych decyzji i wyjaśnił, że w jego ocenie zwolnienie ze służby w Policji było nieuzasadnione, gdyż rozpoznane u niego wirusowe zapalenie wątroby typu C oraz choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa nie stanowią podstawy do uznania go za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. Skarżący przytoczył szereg wątpliwości w przedmiocie postępowania przed resortowymi komisjami lekarskimi orzekającymi o jego niezdolności do służby oraz zaznaczył, że obecnie stan jego zdrowia poprawia się i rokuje, w przypadku przeprowadzenia stosownych badań, na orzeczenie zdolności do służby z ograniczeniem. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w B. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, lecz z innych względów niż zostały podniesione w jej treści. Skarżący wnosząc o przywrócenie go do służby w związku z wyżej przywołanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego wskazał tryb postępowania określony w art. 155 k.p.a. i art. 42 ustawy o Policji. Rozstrzygnięcie organu wydane zostało natomiast na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., przy czym argumenty, które organ zawarł w uzasadnieniu decyzji sprowadzają się do oceny przesłanek wynikających z art. 155 k.p.a., a nie przesłanek bezprzedmiotowości postępowania. W ocenie Sądu organ nie mógł jednak umorzyć postępowania jako bezprzedmiotowego, tylko winien używając tych samych argumentów, którymi posłużył się w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, odmówić zmiany rozkazu personalnego z dnia [...] sierpnia 2007 r. Nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby. Prawidłowe jest stanowisko organu, że skoro mocą ostatecznej decyzji wydanej na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji skarżący został zwolniony ze służby w Policji z uwagi na orzeczenie trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską, to do zmiany bądź uchylenia tej decyzji może dojść tylko w przypadkach przewidzianych w k.p.a. lub przepisach szczególnych (por. art. 16 § 1 k.p.a.). Regulacja ta współgra z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, wskazanym przez skarżącego jako podstawa roszczenia o przywrócenia go do służby, który stanowi, że uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W celu jednak wykazania wadliwości decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji niezbędne jest ustalenie szczególnych okoliczności uzasadniających wzruszenie decyzji ostatecznej, które jednak w niniejszej sprawie nie zaszły. Nie jest taką okolicznością również wyrok Trybunału Konstytucyjnego powołany przez skarżącego, który mógłby stanowić podstawę wznowienia postępowania tylko wówczas, gdyby Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie, którego została wydana skarżona decyzja (por. art. 145a § 1 k.p.a.). Takie okoliczności w niniejszej sprawie nie zachodzą, co słusznie podkreślił organ orzekający. Wskazany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy innej jednostki chorobowej, niż rozpoznana u skarżącego. W szczególności Trybunał nie stwierdził niekonstytucyjności przepisów, stanowiących podstawę orzeczenia niezdolności skarżącego do służby w Policji ze względu na stan zdrowia, zawartych w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych określającym wykaz chorób i ułomności. W orzeczeniu Okręgowej Komisji Lekarskiej w Ł. z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy na podstawie wirusowego zapalenia wątroby typu C, stanowiącego schorzenie ujęte w załączniku nr 2 do powyższego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych (w § 44 pkt 6 – kategoria D), przewlekłego zespołu bólowego korzeniowego szyjnego w przebiegu zmian zwyrodnieniowych i dyskopatii C3-C7 (w § 63 pkt 2 – kategoria D). U badanego wykryto również choroby współistniejących w postaci nadciśnienia tętniczego (§ 39 pkt 1 – kategoria C) oraz przebytych zaburzeń adaptacyjnych (§ 69 pkt 1 – kategoria A). Przywołany przez skarżącego jako podstawa wzruszenia decyzji ostatecznej art. 155 k.p.a. stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie, za zgodą strony, uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 k.p.a. stosuje się wówczas odpowiednio. W rozpoznawanej sprawie nie można, w ocenie Sądu, dokonać uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej o zwolnieniu ze służby z uwagi na art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, który stanowi, że policjanta zwalnia się ze służby w przypadkach orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. W stosunku do skarżącego została orzeczona trwała niezdolność do służby przez komisję lekarską. Decyzja ostateczna o zwolnieniu ze służby nie została również usunięta z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności, czy też uchylenie. Zatem nie znajduje zastosowania art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, że uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Z uwagi jednak na wskazaną na wstępie niniejszych rozważań wadliwość rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonych decyzjach, orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 oraz art. 152 ustawy p.p.s.a. jak w sentencji wyroku. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ, uwzględniając powyższe motywy, wyda stosowne orzeczenie odnosząc się do przesłanek z art. 155 k.p.a.