II SA/Bd 454/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata . W dniu [...] września 2008 r. J. A. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, z uwagi na charakter sprawy, a także wiek i stan zdrowia. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do nadesłania w ustawowym terminie wypełnionego, urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF), skarżący nadesłał wypełniony urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie prawnej (PPPr). W związku z powyższym, z uwagi na niewłaściwy wzór formularza, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 22 października 2008 r., pozostawiono przedmiotowy wniosek bez rozpoznania, Od powyższego zarządzenia J. A. wniósł w dniu [...] listopada 2008 r. sprzeciw, załączając do niego wypełniony urzędowy formularz PPF wskazując w nim, iż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i uzyskuje dochód w postaci renty w wysokości [...] zł miesięcznie, stanowiący jedyne źródło jego utrzymania. Jednocześnie skarżący zadeklarował, iż nie posiada żadnego majątku, ani oszczędności pieniężnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późno zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie należy zauważyć, iż przesłanki przyznania przez Sąd prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym określono wart. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie, z którym przyznanie prawa pomocy we wspomnianym zakresie, może nastąpić wtedy, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części, albo tylko od wydatków, albo tylko od opłat sądowych i wydatków, lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Powołany przepis wprost wskazuje, iż inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na zainteresowanym. To strona bowiem powinna we wniosku wykazać, że istnieje przesłanka pozytywna dla przyznania prawa pomocy. Rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę w tym zakresie. Badając wniosek o przyznanie prawa pomocy Sąd uznał, iż wnioskodawca z uwagi na niski miesięczny dochód nie jest w stanie wygospodarować dodatkowych kwot na opłacenie profesjonalnej pomocy prawnej, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Za udzieleniem skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie przemawia również wiek i stan zdrowia skarżącego. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd postanowił przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata.