II SA/Bd 457/06

Dnia 13 czerwca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak asesor WSA Anna Klotz Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi T. M. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] 2006 r., nr [...] w przedmiocie zdolności do czynnej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżone orzeczenie, 2. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. na rzecz skarżącego kwotę 12 zł (dwanaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Orzeczeniem z dnia [...] 2005r. nr [...] Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w B., rozpoznając u T. M. pourazowy staw rzekomy paliczka dalszego kciuka lewego z niewielkim upośledzeniem chwytu (§ 81 p5 wykazu chorób i ułomności, stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151, poz. 1595) - zwany dalej wykazem chorób i ułomności), pourazową bliznę i niedoczulicę w okolicy paliczka dalszego kciuka lewego, bez istotnego upośledzenia sprawności ustroju(§3 p1 wykazu) uznała go za zdolnego do służby wojskowej, zaliczając go do kategorii zdrowia "A" w grupie I. Tomasz M. od tego orzeczenia odwołał się. Skarżący nie kwestionując rozpoznanych u niego schorzeń wskazywał, że organ I instancji nieprawidłowo zakwalifikował go do kategorii zdrowia "A", gdyż przedmiotowe schorzenia, a także choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa obniżają znacznie jego zdolność do służby wojskowej. Rozpoznając odwołanie Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. w dniu [...] 2006r. nr [...], powołując się na art. 29 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205 ze zm.), rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. Nr 151, poz. 1594) oraz rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151, poz. 1595) wydała orzeczenie o następującej treści: "Uchyla zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej rozpoznania przez dodanie pkt 3 "niewielkie skrzywienie boczne kręgosłupa piersiowego-lędźwiowego z objawowym zespołem bólowym §34 p1 i §63 p1. Pozostałe ustalenia zawarte w kwestionowanym orzeczeniu zostają utrzymane w mocy." W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że podstawą uchylenia zaskarżonego orzeczenia były wyniki badania ortopedycznego i neurologicznego przeprowadzonego przez w Państwowym Szpitalu Klinicznym w B. w ramach wniesionego odwołania. Badający ortopeda stwierdził boczne skrzywienie kręgosłupa z zespołem bólowym, a badający neurolog rozpoznał u odwołującego się dyskretną niedomogę odcinka piersiowo-lędźwiowego kręgosłupa w przebiegu nieznacznego jego skrzywienia, co zgodnie z §34 p1 i §63 p.1 wykazu chorób i ułomności pozwala na zakwalifikowanie badanego do kategorii zdrowia "A". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. M. podniósł, że wbrew ustaleniom poczynionym przez organ II instancji, występujące u niego schorzenia nie pozwalają mu odbyć zasadniczej służby wojskowej. W odpowiedzi na skargę wnoszono o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja winna być uchylona z powodu uchybień, które nie były objęte zarzutami strony skarżącej. Sąd jednak, zgodnie z art. 134§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie jest związany granicami skargi i w oparciu o ten przepis może brać pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, jakie miały miejsce w postępowaniu administracyjnym. Zaskarżona decyzja jest niezgodna z art. 138kpa określającym rodzaje rozstrzygnięć wydawanych przez organ odwoławczy. Przepis ten w §1 stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1)utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję 2)uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając decyzję- umarza postępowanie pierwszej instancji, 3) umarza postępowanie odwoławcze. W warunkach określonych w §2 tego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżone orzeczenie organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy uchylając zaskarżone orzeczenie organu I instancji w części dotyczącej rozpoznania występujących u skarżącego chorób i ich zakwalifikowania do odpowiednich paragrafów wykazu chorób i ułomności nie utrzymał tej decyzji w mocy w pozostałej części. Uchylenie zaskarżonego orzeczenia organu I instancji w części dotyczącej rozpoznania nie może bowiem polegać na uzupełnieniu jego treści o dodatkowe ustalenia. Określenie: "Pozostałe ustalenia zawarte w kwestionowanym orzeczeniu zostają utrzymane w mocy" jest zatem nieostre i nie ma waloru ustawowego rozstrzygnięcia, o którym mowa w cytowanym przepisie. Należy również podnieść, że osnowa orzeczenia jest niespójna z treścią jego uzasadnienia. Określenie: "Uchyla zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej rozpoznania przez dodanie pkt3: niewielkie skrzywienie boczne kręgosłupa piersiowego-lędźwiowego z objawowym zespołem bólowym §34 p1 i §63 p1" wskazuje na to, że organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu I instancji co do występowania u skarżącego chorób wymienionych w zaskarżonym orzeczeniu. Jednocześnie z uzasadnienia decyzji wynika, że intencją organu odwoławczego było dokonanie jedynie korekty opisu stwierdzonych u skarżącego schorzeń. W tych okolicznościach Sąd nie mógł dokonać oceny zasadności skargi w zakresie związanym z merytorycznym rozstrzygnięciem organu I instancji. W konsekwencji skarga podlegała uwzględnieniu w myśl art. 145 §1 pktl lit.c i art.152 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 wyżej wymienionej ustawy.