II SA/Bd 458/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 lipca 2006 r. sprawy ze skargi Bogusława P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia służbowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2004 r. Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] 2004 r., [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] 2004 r., nr [...] dotyczącej przeniesienia Bogusława P. z Oddziału Celnego we W. do pełnienia służby w Urzędzie Celnym w T. – Referat Szczególnego Nadzoru Podatkowego z dniem [...] 2004 r. W motywach decyzji wskazano, iż wspomniana decyzja z dnia [...] 2004 r. nie była trwale niewykonalna, a zatem nie ma podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Wprawdzie, jak wskazał organ, od dnia [...] 2004 r. Bogusław P. nie wykonuje obowiązków służbowych, będąc na zwolnieniu lekarskim, co stanowi przeszkodę formalną w wykonaniu decyzji, jednakże po ustaniu tej przeszkody będzie on mógł podjąć obowiązki w szczególnym nadzorze podatkowym. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję Bogusław P. podniósł, iż decyzja z dnia [...] 2004 r., doręczona mu w dniu [...] 2004 r. była trwale niewykonalna, gdyż określono w niej datę przeniesienia na dzień [...] 2004 r.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wskazując ponadto, iż w związku z wniesieniem przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia został on zwolniony ze służby decyzją z dnia [...] 2004 r.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Instytucja stwierdzenia nieważności należy do nadzwyczajnych trybów wzruszania ostatecznych decyzji administracyjnych. Dlatego też przesłanki stwierdzenia nieważności wyliczone w przepisie art. 156 należy interpretować ścieśniająco. Wady decyzji wyliczone wyczerpująco w art. 156 § 1 pkt 1-6 K.p.a. mają co do zasady charakter materialnoprawny. Stwierdzenie nieważności decyzji, jeżeli nie zachodzą okoliczności wyłączające, stanowi obowiązek organu administracji. Decyzja bezzasadnie odmawiająca tego stwierdzenia staje się decyzją wydaną z rażącym naruszeniem prawa. Kodeks postępowania administracyjnego wymienia w art. 156 § 1 siedem przyczyn nieważności decyzji. Skarżący opiera swoją skargę na przyczynie wymienionej w punkcie 5 art. 156 § 1 – decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że o niewykonalności decyzji można mówić w 2 aspektach: niewykonalności faktycznej lub prawnej. Niewykonalność faktyczna ma miejsce wtedy, gdy jest ona niewykonalna z przyczyn technicznych. Niewykonalność prawna istnieje wówczas, gdy istnieją prawne nakazy lub zakazy, które stwarzają nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw lub obowiązków ustanowionych w decyzji. O niewykonalności prawnej można mówić wówczas, gdy wykonanie decyzji wiązałoby się np. z dokonaniem czynu zabronionego w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. Stwierdzenie nieważności na tej podstawie jest uzależnione od spełnienia 2 przesłanek, które muszą wystąpić łącznie: a) niewykonalność decyzji musi istnieć w momencie jej wydania, b) niewykonalność decyzji musi mieć charakter trwały. W rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją. O ile można uznać, że decyzja była niewykonalna w momencie jej wydania, to z chwilą doręczenia jej skarżącemu przestała mieć charakter trwały. Możemy mówić jedynie o odroczeniu realizacji obowiązku przeniesienia służbowego, a nie o trwałej niewykonalności decyzji. Tym samym zarzuty skarżącego nie są trafne, a zaskarżona decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności zgodna z prawem. Uzasadnia to, na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalenie skargi.