II SA/Bd 458/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Jarzembski po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Sz. o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. Sz. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki postanawia pozostawić wniosek bez rozpoznania. Wyrokiem z dnia 4 listopada 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. Sz. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki. Pismem z dnia 9 grudnia 2008r. ustanowiony w sprawie pełnomocnik wydał opinię o brak podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia 5 stycznia 2009r., sprecyzowanym w wyniku wezwania Sądu pismem z dnia 1 lutego 2009r., skarżący wniósł osobiście skargę kasacyjną, odrzuconą przez tut. Sąd postanowieniem z dnia 16 lutego 2009r. wskutek jej niedopuszczalności, z uwagi na sporządzenie przez podmiot nieuprawniony. W uzasadnieniu postanowienia wskazano jednocześnie na przekroczenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W związku z powyższym, skarżący pismem z dnia 19 marca 2009r. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału wezwano skarżącego do uzupełnienia braków powyższego wniosku, poprzez złożenie skargi kasacyjnej do wniesienia której przywrócenia terminu domagał się skarżący, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, pouczając go jednocześnie o konieczności sporządzenia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika profesjonalnego. Jak wynika z akt sprawy, w odpowiedzi na ww. wezwanie, skarżący wniósł o przedłużenie wyznaczonego mu terminu na uzupełnienie braku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są: brak winy w uchybieniu, powodowanie przez uchybienie terminu dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, oraz równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie czynności uchybionej. W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, nie dokonując jednocześnie czynności, do dokonania której przywrócenia terminu się domagał. Brak ów jest brakiem podlegającym konwalidacji, co oznacza, iż skarżący mógł go uzupełnić w wyznaczonym mu przez Sąd terminie, pismo poprawione bowiem lub uzupełnione w terminie wywołuje, zgodnie z art. 49 § 3 p.p.s.a., skutki od dnia jego wniesienia. Jak wynika z akt sprawy, skarżący w udzielonej w terminie na powyższe wezwanie odpowiedzi wskazał, iż zakreślony przez Sąd siedmiodniowy termin na uzupełnienie braku jest terminem zbyt krótkim, w związku z czym – w drodze zażalenia na przedmiotowe wezwanie – wniósł o przedłużenie wskazanego w nim terminu. W związku z powyższym wskazać należy, iż siedmiodniowy termin na poprawienie lub uzupełnienie braków formalnych skargi, jest terminem ustawowym i jako taki nie może być na wniosek strony, czy też jej pełnomocnika przedłużony ani skrócony. Ponadto, wezwanie strony skarżącej do uzupełnienia braku formalnego pisma jest czynnością materialno – techniczną, dokonywaną przez Przewodniczącego Wydziału w drodze zarządzenia i od czynności tej nie przysługuje żaden środek odwoławczy. W związku z tym, że uznać należy, iż skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu Sąd, na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.