II SA/Bd 458/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 lipca 2010r. sprawy ze skargi A. Ś. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. II SA/Bd 458/10 Uzasadnienie Starosta B. decyzją z [...] [...] na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) oraz art. 104 Kpa orzekł o uznaniu z dniem [...] A. Ś. za osobę bezrobotną, odmawiając prawa do zasiłku z uwagi na brak wymaganego okresu zatrudnienia w okresie 18 miesięcy poprzedzającym okres zarejestrowania. Wojewoda [...] rozpoznając odwołanie A. Ś. decyzją z [...] – [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 71 ww. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ powołał się na art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ww. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r., wg którego osobie bezrobotnej przysługuje prawo do zasiłku, jeżeli w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem była zatrudniona łącznie przez co najmniej 365 dni i osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacenia składki na Fundusz Pracy. Organ wskazał, że A. Ś. była zatrudniona w UM w B. od dnia [...] do [...], z tym, że od [...] do [...] w wymiarze ½ etatu, potem od [...] do [...] w [...] do [...] otrzymywała wynagrodzenie miesięczne brutto niższe od minimalnego wynagrodzenia, co oznacza, iż nie zostały spełnione przesłanki z art. 71 ust. 1 ustawy. W złożonej skardze A. Ś. zarzuciła naruszenie prawa, wskazując na uzyskane dochody. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Natomiast zgodnie z treścią przepisu art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy tymczasem wynika jednoznacznie, że skarżąca A. S. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. w dniu [...] jako osoba bezrobotna. Z akt sprawy wynika, także że w okresie 18 miesięcy (a więc terminie o którym stanowi przepis art. 71 ust. 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) zatrudniona była: - od dnia [...] do dnia [...] na ½ etatu, - od dnia [...] do dnia [...] na pełen etat, - od dnia [...] do dnia [...] na ½ etatu. Z akt wynika także, że w okresie od dnia [...] do dnia [...] skarżąca otrzymywała wynagrodzenie miesięczne brutto niższe od obowiązującego w tym czasie minimalnego miesięcznego wynagrodzenia za pracę, które wyniosło 1.276 zł. Tymczasem przepisy art. 71 ust. 1 oraz art. 2a ww. ustawy z 20 kwietnia 2004 r. stanowią, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy jeżeli: nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni; był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104 b i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. W świetle zarzutów skargi problem dotyczy rozumienia przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), tj. użytego w nim sformułowania "osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy". Ustawa ta bliżej tego nie wyjaśnia. Należy zdaniem Sądu zauważyć, że "co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę", o którym mowa w powołanym przepisie, nie odnosi się do każdego wymiaru czasu pracy, w jakim zatrudniony jest pracownik, lecz tylko do tego, który jest zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy. Potwierdza to ustawa z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu (Dz. U. Nr 200, poz. 1679 ze zm.), gdzie w art. 6 wskazuje, że wysokość wynagrodzenia pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy nie może być niższa od wysokości minimalnego wynagrodzenia ustalonego w trybie art. 2 i art. 4 z zastrzeżeniem ust. 2. Natomiast sposób ustalania wysokości minimalnego wynagrodzenia dla pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy to ustawa z 10 października 2002 r. określa w art. 8 ust. 1, stanowiąc, że ustala się je w kwocie proporcjonalnej do liczby godzin pracy przypadającej do przepracowania przez pracownika w danym miesiącu, biorąc za podstawę wysokość minimalnego wynagrodzenia ustalonego na podstawie niniejszej ustawy. Dokonując więc wykładni przywołanych przepisów należy brać pod uwagę znaczenie użytych tam pojęć i zwrotów w kontekście ich ujednolicenia i nadania im znaczenia uniwersalnego, odpowiadającego ratio legis ustawodawcy, który tworząc prawo czyni to racjonalnie. W ocenie Sądu organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył więc przepisów obowiązującego prawa, tj. przepisów ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nie naruszył także przepisów ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, bowiem przeprowadził postępowanie wyjaśniające zgodnie z zasadami i przepisami tego postępowania, zbierając pełen materiał dowodowy i wydał decyzję w oparciu o całokształt tego materiału. Nie naruszono także jakichkolwiek innych przepisów obwiązującego prawa. Powyższe stwierdzenie odnosi się także do decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. W tym stanie rzeczy wobec braku przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi upoważniających do uwzględnienia skargi – na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalono.