II SA/Bd 458/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia nieruchomości postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego L. z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...].MP r. nakazującej S. B. przedłożyć: 4 egzemplarze projektu budowanego zamiennego (projekt zagospodarowania + projekt architektoniczno-budowlany) budynku garażu trzystanowiskowego na działce [...] m. [...] Gm. L., uwzględniającego zmiany wynikające z wykonanych robót budowlanych niezgodnie z zatwierdzonym projektem architektoniczno-budowlanym. Pismem z dnia [...] maja 2016 r. skarżący S. B., wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na uzasadnienie podniósł, że w razie braku wstrzymania wykonania decyzji zostanie narażony na poniesienie nieuzasadnionych kosztów, bowiem z uwagi na konieczność uchylenie na podstawie art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę garażu trzystanowiskowego, będzie zmuszony albo ponownie wystąpić o uzyskanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę albo wszcząć proces legalizacyjny, który wiąże się z koniecznością poniesienia kolejnych opłat, w tym opłaty legalizacyjnej wynoszącej ok. kilkudziesięciu tysięcy złotych. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016.718) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§ 4). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Przedmiotem niniejszego wniosku jest żądanie wstrzymania wykonania decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji nakazującej przedłożenie projektu budowlanego zamiennego, w związku z czym należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja ma niewątpliwie przymiot wykonalności. Co prawda argumenty skarżącego co do wysokich kosztów sporządzenia dokumentów, o których mowa, nie stanowią usprawiedliwionej podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jednak taką podstawę może stanowić rozbiórka obiektu. Należy, bowiem pamiętać, że zgodnie z art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016.290) w przypadku niewykonania w terminie obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Zatem podstaw do wstrzymania zaskarżonego aktu w niniejszej sprawie należy upatrywać nie w skutkach, jakie mogą powstać w razie wykonania obowiązku wynikającego z zaskarżonej decyzji, lecz skutków wynikających z bezskutecznego upływu terminu do wykonania tego obowiązku. Jak wynika z decyzji organu II instancji skarżący został zobowiązany do przedłożenia zamiennego projektu budowlanego do dnia [...] lutego 2016 r., a zatem na dzień orzekania w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, termin o którym mowa upłynął bezskutecznie. W związku z tym zaistniała podstawa do wydania przez organ nadzoru budowlanego rozstrzygnięcia na podstawie art. 51 ust. 5 ww. ustawy, a więc potencjalnie zaistniała możliwość orzeczenia rozbiórki obiektu lub jego części. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż co do zasady wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu już ze swej istoty rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ewentualna szkoda poniesiona wskutek rozbiórki obiektu wiąże się bowiem przede wszystkim z utratą nakładów finansowych poniesionych na jego realizację, a także z poniesieniem nakładów finansowych w celu wykonania nałożonego obowiązku (por. postanowienie NSA z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 385/12). Tym samym należy uznać, że w przedmiotowej sprawie zachodzą wskazane wyżej przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów.