II SA/Bd 466/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędzia WSA Grażyna Malinowska - Wasik Protokolant Dominika Znaniecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 listopada 2007 r. sprawy ze skargi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za korzystanie z urządzeń melioracyjnych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę 240 (dwustu czterdziestu) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. II SA/Bd 466/07 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] lipca 2005r. Nr [...] Starosta Ż. ustalił dla jednostki Skarbu Państwa będącej zarządcą dróg krajowych – G. D. D. K. i A. Oddziału w B. świadczenie na konserwację urządzeń melioracyjnych położonych w ciągu drogi krajowej Nr [...] przebiegającej przez teren gminy R. powiat Ż. od km [...] do km [...] na rzecz G. S. W. w R. za 2004r. w kwocie [...] zł. i [...] zł. za 2005r. Ponadto, zobowiązał zarządcę drogi do bieżącej konserwacji, utrzymania urządzeń znajdujących się w pasie drogowym służącym do swobodnego spływu wód w ciągach urządzeń melioracji szczegółowej. Na powyższą decyzję G. D. D. K. i A. Oddział w B. złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciła błędną interpretację przepisu dotyczącego określenia zasad płatności oraz naruszenie zasad postępowania administracyjnego. Uzasadniając swoje stanowisko odwołujący się wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania nie został poinformowany przez Starostę Ż. o przeprowadzonej wizji lokalnej, a także nie został zapoznany z treścią kosztorysu sporządzonego przez Kujawsko – Pomorski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych Biura Terenowego w I., i tym samym został pozbawiony możliwości odniesienia się do tego dokumentu. Zdaniem odwołującego gdyby zapewniono mu właściwy udział w toczącym się postępowaniu to mogłoby doprowadzić do podjęcia decyzji zadowalających obie strony. Decyzją z dnia [...] grudnia 2005r. Nr [...] Wojewoda Kujawsko – Pomorski utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia stwierdził, iż nie narusza ona art. 171 Prawa wodnego, a zapis zawarty w pkt 2 tej regulacji jako władnego do naliczania opłat wskazuje właśnie starostę. Ponadto, organ odwoławczy za bezzasadny uznał zarzut niezapewnienia czynnego udziału stronie w toczącym się postępowaniu, czego dowodem jest zgromadzona w sprawie dokumentacja. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy G. D. D. K. i A. Oddział w B. wniosła o uchylenie powyższej decyzji jak i rozstrzygnięcia wydanego przez Starostę Ż. Zarzuciła, iż zostały one wydane z naruszeniem art. 7,10,73,77 i 79 Kpa, jak również art. 171 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230 ze zm.) oraz art. 20 pkt. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. 2004r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.). Zdaniem skarżącego organy orzekające dopuściły się błędów zarówno merytorycznych jak i proceduralnych. Ponownie podtrzymał swoje stanowisko dotyczące uniemożliwienia udziału w poszczególnych czynnościach postępowania oraz brakiem możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi w sprawie materiałami. Zdaniem skarżącego organ nadużył swoich uprawnień nakładając na niego, bez podstawy prawnej, obowiązek świadczeń na rzecz S. W. oraz mylnie określił przynależność obiektów wskazanych w pkt 1 i 2 decyzji. Nadto, nie wykazano by zarządca drogi czerpał korzyści z urządzeń należących do S. W., a zatem nie ma obowiązku partycypowania w kosztach ich utrzymania. Skarżący podniósł, że działania zmierzające do wykazania tego faktu mają charakter jednostronny bez poszanowania zasad obiektywnego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje. Skargę należało uwzględnić, jednakże z innych przyczyn niż to podaje skarżący. W sprawie istnieją warunki do stwierdzenia nieważności decyzji wobec naruszenia przepisów o właściwości. Zaskarżona decyzja została podjęta na podstawie art. 171 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.), który stanowi, że "Jeżeli osoby fizyczne lub osoby prawne niebędące członkami spółki wodnej oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej odnoszą korzyści z urządzeń spółki lub przyczyniają się do zanieczyszczenia wody, dla której ochrony spółka została utworzona obowiązane są do ponoszenia świadczeń na rzecz spółki" Wysokość i rodzaje świadczeń ustala w drodze decyzji starosta. Zgodnie z art. 4 ust. 4 Prawa wodnego do właściwego Wojewody wnosi się odwołania od decyzji wydanych przez starostę realizującego: 1) zadania z zakresu administracji rządowej, określone w ustawie 2) kompetencje organu właściwego do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Przedmiot sprawy nie należy do materii pozwolenia wodnoprawnego, a zatem pozostaje do rozważenia, czy zadanie określone w art. 171 Prawo wodne jest przewidziane w tym prawie jako zadanie rządowe. Zadania starosty, jako zadania rządowe określone są w przepisach art. 14a, ust. 2, 14 ust. 4, art. 15 ust. 2 pkt 3, art. 15a, art. 140 ust. 1, art. 217 ust. 2. Prowadzi to do wniosku, że zadanie określone w art. 171 Prawa wodnego nie jest zadaniem z zakresu administracji rządowej określonym w ustawie. Tym samym Wojewoda nie jest upoważniony do rozpatrzenia odwołania od decyzji wydanej na podstawie art. 171 Prawa wodnego. Organem właściwym jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze (art. 1, 2 i 2a ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych Dz. U. 2001r. Nr 79, poz. 856 ze zm.). Wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości jest podstawą stwierdzenia nieważności (art. 156 § 1 pkt 1 Kpa). Takie stanowisko zajął w podobnej sprawie Wojewoda Kujawsko – Pomorski w postanowieniu z dnia [...] lutego 2006r. znak [...]. Uzasadnia to, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.