II SA/Bd 469/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Protokolant Magdalena Tambelli – Orwat po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 września 2012 r. sprawy ze skargi L. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z [...] nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego, L. L. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...], znak: [...] Prezydent Miasta B. , na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 i art. 145 §1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę oczyszczalni wód deszczowych przy istniejącym wylocie [...] do rzeki Brdy z powiązaniami sieciowymi w rejonie ul. Ś. w B. (dz. nr [...] obręb [...]). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podniósł, iż decyzją ostateczną z dnia [...] Prezydent Miasta B. na wniosek Sp. M. z o.o. w B., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę oczyszczalni wód deszczowych przy istniejącym wylocie [...] do rzeki Brdy z powiązaniami sieciowymi w rejonie ul. Ś. w B. (dz. nr [...] - obręb [....]) w ramach kontraktu [...] Odprowadzanie ścieków deszczowych z obszarów stref ochronnych ujęć wód "Las G." i "C." oraz rozbudowa sieci kanalizacji deszczowej w B. Część 1. W dniu 15 czerwca 2011 r. do siedziby organu wpłynął wniosek L. L. o wznowienie postępowania w tej sprawie. Wniosek został uzasadniony brakiem udziału jako strony w postępowaniu oraz obawami o utratę dostępu do pomieszczenia zlokalizowanego na działce o nr [...] obr. [...] - wnioskodawca nie został powiadomiony o wszczęciu postępowania na wniosek Sp. M., nie otrzymał również decyzji w przedmiotowej sprawie, pomimo, że jest współwłaścicielem działki o nr ew. [...], obr. [...], (postanowienie Sądu Rejonowego II Wydział Cywilny w Bydgoszczy syn. akt II Ns 881/03 stwierdzające nabycie spadku - załączone do wniosku o wznowienie postępowania). W toku wznowionego postępowania ustalono, że w przedmiotowej sprawie nie występują przesłanki wskazujące na możliwość uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, zgodnie bowiem z art. 146 § 2 K.p.a. nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja opowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organ wyjaśnił, że wnioskodawca, jako jeden ze współwłaścicieli działki o nr ew. [...] obr. [...], nie został zawiadomiony pisemnie o postępowaniu i nie uczestniczył na prawach strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę oczyszczalni wód deszczowych, ponieważ nie widniał w wypisie z rejestru gruntów, na którym organ opierał się ustalając strony postępowania. Wskazano jednak, że L. L. miał możliwość dowiedzenia się o toczącym się postępowaniu w w/w sprawie poprzez obwieszczenie zamieszczone w prasie lokalnej, tj. Gazecie Wyborczej ([...]) oraz wywieszone na tablicy w Ratuszu i Wydziale Administracji Budowlanej. Powyższa wadliwość procesowa odnosząca się do pozbawienia strony brania udziału w postępowaniu bez własnej winy nie wpłynęła, w ocenie organu, na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego (w tym prawa budowlanego), ponieważ treść rozstrzygnięcia merytorycznego winna pozostać niezmienna, gdyż jest ona zgodna z prawem. Projekt budowlany dla inwestycji polegającej na budowie oczyszczalni deszczowych przy istniejącym wylocie [...] do rzeki Brdy z powiązaniami sieciowymi w rejonie Ś. w B. (dz. nr [...] - obręb [....]), zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta B. nr [....] z dnia [...], nie obejmował branży drogowej, która powinna być przedmiotem odrębnego postępowania, przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej oczyszczalni, o czym stanowi pkt 1 w/w decyzji. Tym samym kwestia dostępu do pomieszczenia zlokalizowanego na działce o nr [...] obr. [...], przylegającego do działki, na której budowana jest oczyszczalnia, zostanie rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia cześć drogowej i obsługi komunikacyjnej do oczyszczalni wód deszczowych. W odwołaniu od powyższej decyzji L. L. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji, tudzież uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając organowi I instancji naruszenie następujących przepisów: 1. art. 146 § 2 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w związku ze stwierdzeniem wydania z naruszeniem prawa decyzji Prezydenta Miasta B. nr [...] z [...], pomimo tego, iż z okoliczności sprawy wynika, że nowe rozstrzygnięcie nie odpowiadałoby w swej istocie decyzji dotychczasowej; 2. art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w związku z nie uchyleniem decyzji Prezydenta Miasta B. nr [...] z [...] i nie wydaniem nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, tj. decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, z uwagi na naruszenie przez organ I instancji, przy wydawaniu przedmiotowego pozwolenia na budowę, następujących przepisów: • art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane w zw. z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), poprzez ich niezastosowanie, w związku z wydaniem pozwolenia na budowę z [...], na podstawie którego prowadzone są roboty budowlane powodujące brak dostępu do drogi publicznej nieruchomości odwołującego, a przez to naruszone zostało prawo do poszanowania jego uzasadnionych interesów, wynikających z prawa do korzystania ze swojej własności, przede wszystkim poprzez brak wyważenia interesów prawnych inwestora i właściciela działki sąsiedniej, a tym samym nieuwzględnienie istniejącej zabudowy; • art. 39 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2010, Nr 243, poz. 1623 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie, w związku z wydaniem pozwolenia z dnia [...] na prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków (nieruchomość leżąca w obszarze Starego Miasta wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [..]) bez pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków; 3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, w związku z nie przeprowadzeniem postępowania dowodowego w sprawie w sposób rzetelny i wyczerpujący, poprzez całkowite pominięcie przedłożonego przez odwołującego "Orzeczenia technicznego stanu muru granicznego nieruchomości przy Ś. w B. w sąsiedztwie realizowanej oczyszczalni wód deszczowych", w którym w szczegółowy sposób opisano uszkodzenia w mieniu, które powstały wskutek prowadzenia w/w inwestycji. Wojewoda K. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...], znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego, nie należy zgodzić się z zarzutami skarżącego, iż Prezydent Miasta B. nie zastosował w prowadzonym postępowaniu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez pominięcie wyżej wskazanego orzeczenia stanu technicznego muru sąsiadującego z inwestycją, gdyż w celu odniesienia się do ww. zarzutu, w dniu [...] odbyły się z udziałem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. oględziny w sprawie oceny stanu technicznego muru granicznego posesji przy ul. Ś. w B., w wyniku których stwierdzono, iż stan techniczny muru od ostatniej kontroli dokonanej w dniu [...] nie uległ zmianie, a także nie stwierdził zagrożenia osób, nie widział również potrzeby wstrzymania przedmiotowych robót budowlanych. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu, iż Prezydent Miasta B. wezwał inwestora do doprowadzenia do zgodności projektu zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Śródmieście-Ś." w B., zatwierdzonego Uchwałą Nr VIII/70707 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 28 lutego 2007 r. (opubl. w Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. Nr 63, poz. 1027 z 24 maja 2007 r.) oraz przedłożenia uzgodnienia projektowanych rozwiązań z Zarządem Dróg Miejskich z Komunikacji Publicznej w B., organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany, a co za tym idzie decyzja o pozwoleniu na budowę nie obejmują branży drogowej, zatem Prezydent Miasta B., po wznowieniu postępowania, niewłaściwie zażądał od inwestora uzgodnienia projektowanych rozwiązań z zarządcą drogi oraz dostosowania projektu zagospodarowania terenu do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania terenu w zakresie lokalizacji bulwaru nadrzecznego jako ciągu pieszo-rowerowego, skoro część drogowa będzie objęta odrębnym postępowaniem. Powyższe nie miało jednak w ocenie Wojewody wpływu na prawidłowość analizowanej decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż w warunkach nałożonych w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie, zobowiązano inwestora do spełnienia wymogów uzgodnienia Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. z dnia [...], znak: [...] dotyczącego obsługi komunikacyjnej urządzeń technologicznych oczyszczalni wód deszczowych (wylot [...]) z ul. C. Ponadto organ stwierdził, że nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze w/w planu zagospodarowania przestrzennego oznaczonego symbolem 10U/MW, a zgodnie z § 17 pkt 3a) dla tego terenu ustalone są następujące, szczegółowe ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemu komunikacji - cyt.: "obowiązuje obsługa komunikacyjna z ulicy klasy lokalnej oznaczonej symbolem 21 KD-L (ul. C.), z ulicy klasy zbiorczej oznaczonej symbolem 17KD-Z (ul. S.) oraz z ulic klasy dojazdowej stanowiących ciągi pieszo-jezdne oznaczonych symbolami 23KD-DX i 24KD-DX". Obecnie zaś wjazd poprzez bramę garażową skarżącego, odbywa się z od strony kładki Klenczona tj. z obszaru oznaczonego symbolem 6ZP, co jest niezgodne z ustaleniami w/w planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem żądanie zachowania dojazdu do "bramy garażowej/piwnicznej" skarżącego należy zdaniem organu uznać za bezpodstawne, jako sprzeczne z ustaloną aktem prawa miejscowego (miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego), obsługą komunikacyjną nieruchomości oznaczonej jako dz. nr ew. [...] obręb [...], której skarżący jest współwłaścicielem, a na której to nieruchomości zlokalizowany jest przedmiotowy garaż/ piwnica. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego, iż na etapie wznowienia postępowania inwestor wprowadził zmianę w stosunku do projektu budowlanego, Wojewoda stwierdził, iż art. 36a ust. 5 ustawy - Prawo budowlane dopuszcza nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, bez konieczności zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, a wówczas projektant dokonuje kwalifikacji zamierzonego odstąpienia, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Odnosząc się do zarzutu niezastosowania art. 39 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, w związku z wydaniem pozwolenia na budowę z dnia [...] na prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie wpisanym do rejestru zabytków (nieruchomość leży w obszarze Starego Miasta wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...]) bez pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego konserwatora zabytków, organ odwoławczy stwierdził, iż ta przesłanka była przedmiotem badania prowadzonego przez niego, odrębnego postępowania nieważnościowego. W jego wyniku organ wydał decyzję z dnia [...] znak: [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...]. W skardze do sądu L. L. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody K. z [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] zarzucając organowi naruszenie następujących przepisów: 1. art. 146 § 2 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w związku z utrzymaniem przez Wojewodę K. w mocy decyzji stwierdzającej wydanie z naruszeniem prawa decyzji Prezydenta Miasta B. nr [...] z [...], pomimo tego, iż z okoliczności sprawy wynika, że nowe rozstrzygnięcie nie odpowiadałoby w swej istocie decyzji dotychczasowej, z uwagi na fakt, iż skarżący nie uczestniczył w postępowaniu bez własnej winy i w tym postępowaniu nie były rozważane jego interesy; 2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, w związku z nie przeprowadzeniem postępowania dowodowego w sprawie w sposób rzetelny i wyczerpujący, poprzez całkowite pominięcie przedłożonego przez odwołującego "Orzeczenia technicznego stanu muru granicznego nieruchomości przy Ś. w B. w sąsiedztwie realizowanej oczyszczalni wód deszczowych", w którym w szczegółowy sposób opisano uszkodzenia w mieniu, które powstały wskutek prowadzenia w/w inwestycji; 3. art. 15 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i naruszeniem tym samym zasady dwuinstancyjności, w związku z brakiem ponownego rozpoznania przedmiotowej sprawy w całości przez organ II instancji, tj. nie rozpoznaniem przez Wojewodę K. zarzutu wydania pozwolenia na budowę bez decyzji właściwego konserwatora zabytków na prowadzenie tych robót; 4. art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w związku z nie uchyleniem decyzji Prezydenta Miasta B. nr [...] z [...] i nie wydaniem nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, tj. decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na naruszenie, przy wydawaniu przedmiotowego pozwolenia na budowę, przez organ architektoniczno — budowlany przepisu art. 39 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie, w związku z wydaniem pozwolenia z [...] na prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków (nieruchomość leżąca w obszarze Starego Miasta napisanego do rejestru pod numerem [...]) bez pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków w formie decyzji. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący podniósł, iż całkowicie bezpodstawne są twierdzenia organu, iż "(...) sam brak udziału strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, nie jest wystarczającą przesłanką do uchylenia ostatecznej decyzji ramach postępowania wznowieniowego (...)", bowiem zgodnie z podstawową zasadą postępowania administracyjnego, w każdej sprawie w toku postępowania organy orzekające podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwiają sprawę mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Jeżeli strona bez własnej winy nie uczestniczyła w postępowaniu i w tym postępowaniu nie były rozważane również jej interesy, we wznowionym postępowaniu nie mógł być zastosowany art. 146 § 2 k.p.a. bez rozważenia słusznego interesu strony nie kolidującego z interesem społecznym [vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 1988 r., sygn. akt TV SA 540/88]. Ponadto skarżący podniósł, iż przedmiotowa inwestycja doprowadziła do znacznego uszkodzenia muru należącej do skarżącego nieruchomości, na potwierdzenie czego sporządzone zostało "Orzeczenie techniczne stanu muru granicznego nieruchomości przy Ś. w B. w sąsiedztwie realizowanej oczyszczalni wód deszczowych" — data sporządzenia: [...], nadmieniając również, iż wydając zaskarżoną decyzję organ I instancji całkowicie pominął uszkodzenia w mieniu, które powstały wskutek prowadzenia tej inwestycji, a które zostały bardzo szczegółowo opisane w treści opracowania przedłożonego do akt sprawy. Natomiast Wojewoda K., w ocenie skarżącego całkowicie bezpodstawnie uznał, że organ I instancji prawidłowo dokonał weryfikacji w/w zarzutu skarżącego poprzez dokonanie, w dniu [...] oględzin, z udziałem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B., bowiem w ich wyniku ustalono jedynie, że "(...) stan techniczny muru nie uległ od ostatniej kontroli dokonanej w dniu [...] nie uległ zmianie (...) ", a nie że przedmiotowy mur nie uległ uszkodzeniu w wyniku w/w inwestycji. W związku z powyższym nie stanowi błędu, zdaniem skarżącego, stwierdzenie, że organy administracji publicznej nie rozpoznały przedmiotowej sprawy w sposób rzetelny i wyczerpujący, naruszając tym samym zasadę praworządności określoną w przepisie art. 7 K.p.a., a także przepis art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. Ponadto zwrócono uwagę, że zastosowanie przepisu art. 146 § 2 K.p.a. i wydanie decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, może nastąpić dopiero po merytorycznym rozpoznaniu sprawy i ustaleniu, że w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W ocenie skarżącego, w przedmiotowej sprawie Wojewoda K., naruszając zasadę dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.), tj. obowiązek dwukrotnego rozważenia materiału dowodowego najpierw przez organ pierwszej instancji, a następnie przez organ odwoławczy, całkowicie pominął kwestię niezastosowania przez organ I instancji przepisu art. 39 ust. 1 ustawy — Prawo budowlane w związku z wydaniem pozwolenia na budowę z dnia [...] na prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie wpisanym do rejestru zabytków (nieruchomość leży w obszarze Starego Miasta, wpisana do rejestru zabytków pod numerem [....]) bez pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego konserwatora zabytków, stwierdzając, że była ona przedmiotem postępowania nieważnościowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znaleziono podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie prowadzone postępowanie wznowieniowe organ zakończył wydaniem decyzji przywołującej w podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 2 i art. 146 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią przywołanych przepisów organ może wydać taką decyzję, gdy ustali, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Treść art. 146 § 2 Kodeksu zakłada więc, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i usunięcie we wznowionym postępowaniu może doprowadzić do konstatacji, że pomimo ich usunięcia treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. Zatem rozstrzygnięcie takie jest dopuszczalne jedynie wtedy, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. Zastosowanie przesłanki wynikającej z art. 146 § 2 kpa może zatem nastąpić tylko w sytuacji, gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swojej istocie decyzji dotychczasowej, a więc tylko w przypadku, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Tak więc dopuszczalność tego rozstrzygnięcia wynika z badania, że wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie zebranego materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji, niż dotychczasowa. Organ zaś w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie dotychczasowej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy przyjdzie stwierdzić, że rozpatrujące sprawę organy, nie rozpatrzyły sprawy w sposób pozwalający uznać przyjęte w sprawie rozstrzygnięcie za prawidłowe. Nie można też stwierdzić, by organy w sposób wyczerpujący odniosły się do dyspozycji zastosowania normy wynikającej z przepisu art. 146 § 2 K.p.a. Słuszne jest zatem stanowisko skarżącego, iż Wojewoda K. bezpodstawnie uznał, że organ I instancji prawidłowo dokonał weryfikacji zarzutu skarżącego odnośnie nie zastosowania art. 39 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, w związku z wydaniem pozwolenia na budowę z dnia [...] na prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie wpisanym do rejestru zabytków (nieruchomość leży w obszarze Starego Miasta wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...]) bez pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego konserwatora zabytków. Nie można bowiem uznać za wyczerpującą i zgodną z prawem, analizę zarzutu strony skarżącej poprzestającej na stwierdzeniu, iż ta przesłanka była przedmiotem badania prowadzonego przez Wojewodę K. odrębnego postępowania nieważnościowego i w związku z tym można pominąć jej rozpatrzenie w niniejszym postępowaniu. Organ pominął bowiem fakt, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] Nr [...] o pozwoleniu na budowę zostało umorzone decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w z dnia [...] Nr [...]. Wskazana przez skarżącego przesłanka stwierdzenia nieważności tej decyzji nie była zatem rozpatrywana w postępowaniu nieważnościowym, gdyż Główny Inspektora Nadzoru Budowlanego uznał, iż L. L. nie miał przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Tym samym stanowisko organu odwoławczego w zakresie rozważenia wszystkich zarzutów skarżącego nasuwa poważne zastrzeżenia, gdyż zostało wyrażone bez należytego zbadania sprawy, w szczególności bez rozważenia zarzutu skarżącego o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę bez wypełnienia dyspozycji art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego. Stosownie do art. 146 § 2 kpa, rozstrzygnięcie w nim przewidziane jest dopuszczalne wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. W sytuacji zaś, gdy niektóre twierdzenia strony nie zostały rozważone, co oznacza, że nie został zebrany cały materiał dowodowy w sprawie, nie można zasadnie twierdzić, że nie mogłaby zapaść inna decyzja niż kwestionowana. Takie postępowanie narusza zasady postępowania przed organami administracyjnymi wyrażone w art. 7., 8, 75, 77 i 78 kpa. Naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo wskazać należy, że w myśl art. 151 § 2 kpa, organ administracji publicznej powinien w osnowie (rozstrzygnięciu) decyzji stwierdzić wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa i wskazać okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Decyzja stwierdzająca wydanie decyzji z naruszeniem prawa nie eliminuje zaskarżonej decyzji ostatecznej z obrotu prawnego, która nadal kształtuje stosunek prawny. W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji nie zawarł w osnowie decyzji okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Podsumowując powyższe rozważania należy stwierdzić, że organy orzekające doprowadziły do wydania przez nie decyzji naruszających w sposób istotny przepisy prawa procesowego. Z tych więc względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę i na podstawie art. 145 §1 pkt lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).uchylił decyzje obu instancji administracyjnych. Orzeczenie zawarte w pkt drugim sentencji wyroku znajduje oparcie w przepisie art. 152 tej ustawy, zaś orzeczenie o kosztach oparto na przepisie art. 200 ustawy.