II SA/Bd 469/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak ( spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewa Majchrzak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2019r. sprawy ze skargi D. S., S. S. i M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. II SA/Bd 469/19 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 2018 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Spółki komandytowej , obejmującego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z wbudowanymi garażami wraz z wewnętrzną infrastrukturą techniczną: wodno-kanalizacyjną, gazową, c.o., wentylacyjną i elektryczną i zewnętrznymi instalacjami: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, gazową oraz energetyczną wraz z oświetleniem terenu, w granicach działek o nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji M. S., S. S. i D. S. zarzucili organowi: -naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez ograniczenie praw stron do uczestnictwa w postępowaniu, a zwłaszcza nieuwzględnienie uwag do zebranych materiałów i dowodów wniesionych pismem z dnia [...].2018 r.; -naruszenie przepisów art. 7 i art. 8 oraz art. 106 k.p.a. poprzez wybiórczy i stronniczy wybór dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy; -dopuszczenie do zatwierdzenia projektu budowlanego sporządzonego z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane poprzez uznanie go za zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; -zatwierdzenie niekompletnego projektu w zakresie zawartości opracowania; braku istotnych uzgodnień oraz braku szczegółowo opracowanych przekrojów architektonicznych w charakterystycznych miejscach, ukazujących rzeczywistą relację projektowanego budynku z istniejącym i projektowanym ukształtowaniem terenu oraz brak prawidłowego określenia obszaru oddziaływania inwestycji; -naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez brak prawidłowej weryfikacji zgodności projektu zagospodarowania terenu i projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanym w zakresie określenia obszaru oddziaływania inwestycji, zaburzenia przepływu wód podziemnych przez inwestycję a także zasadności z zgodności z przepisami kształtowania ustrojów budowlanych oraz nieuzasadnionych przekształceń terenu mających istotny wpływ na kwalifikację dopuszczalnej liczby kondygnacji; -naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie uzasadnienia decyzji. Decyzją z dnia [...] 2019 r., nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie spełnione zostały wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, a zatem organ I instancji nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów skarżących Wojewoda wskazał, że decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę poprzedzono odpowiednimi zawiadomieniami wydanymi w toku postepowania, w których to poinformowano strony o przysługujących im uprawnieniach. Fakt czynnego udziału stron w postępowaniu potwierdza też ilość złożonych przez nie pism i sporządzonych notatek służbowych i sporządzonych notatek służbowych dotyczących zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Organ odwoławczy podniósł, że dla przedmiotowego terenu inwestycyjnego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla mieszkaniowego "[...]" w [...] u zbiegu ulic [...] i [...] w kierunku rzeki [...], zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] 1998 r., w granicach terenu o ustaleniu [...] (Dz.Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), który dopuszcza zabudowę mieszkaniową wielorodzinną do trzech kondygnacji z poddaszem użytkowym. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że w ówczesnym stanie prawnym (rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie -Dz.U. z 1995, Nr 10, poz. 46 ze zm.) do kondygnacji budynku nie zaliczono: piwnic, suteren, antresoli oraz poddaszy użytkowych, co oznacza, że ilość wskazanych w planie miejscowym kondygnacji dotyczy tylko kondygnacji nadziemnych. Wojewoda wskazał, że przewidywany garaż jest zagłębiony ze wszystkich stron o ponad połowę jego wysokości, a zatem w świetle § 3 pkt 17 cyt. wyżej rozporządzenia jest to kondygnacja podziemna. Organ dodał, że ostatnia kondygnacja budynku to poddasze użytkowe. W świetle powyższego zdaniem organu odwoławczego niezasadny jest zarzut, że przedmiotowy budynek ma aż cztery kondygnacje. W ocenie Wojewody zachowano też wszelkie odległości przewidziane w § 13 ust. 1-4 rozporządzenia. Spełniono również obowiązki wynikające z przepisów przeciwpożarowych. Złożony projekt budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję D. S., S. S. oraz M. S. zarzucili jej: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz wydanie decyzji kończącej postępowanie w sprawie bez uwzględnienia słusznego interesu obywatela, jak również sporządzenie uzasadnienia, w którym organ II instancji nie uwzględnił wszystkich zarzutów sformułowanych przez odwołujące się strony, nie uwzględnił opinii Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w [...], oraz nie podał przyczyn, z powodu których dowodom oraz argumentacji przedstawianej przez skarżącą odmówił wiarygodności i mocy dowodowej z przytoczeniem odpowiednich przepisów prawa, a w konsekwencji naruszenie art. 6 k.p.a. statuującego zasadę legalizmu oraz art. 8 k.p.a. statuującego zasadę zaufania do organów państwa, b) art. 8 § 2 k.p.a. poprzez nieuzasadnione odstąpienie od utrwalonej praktyki, w tożsamym stanie faktycznym i prawnym, w zakresie zatwierdzania projektów budowlanych dotyczących inwestycji usytuowanych na terenie, dla którego obowiązują ustalenia MPZP "[...]" w [...] u zbiegu ulic [...] i [...] w kierunku rzeki [...], c) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie stron możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz materiałów przed wydaniem decyzji, a w konsekwencji naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, d) art. 15 k.p.a. poprzez ograniczenie postępowania przed organem II instancji wyłącznie do kontroli decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta [...], w sytuacji, gdy Wojewoda był obowiązany do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy poprzez rozpatrzenie wszystkich żądań strony i ustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji, e) art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez wadliwe utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, w sytuacji, w której decyzję tę należało uchylić w całości oraz wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego, II. naruszenie prawa materialnego: a) art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dn. 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 4 uchwały nr [...] Rady Miasta w [...] z dnia [...] 1998 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" w [...] u zbiegu ulic [...] i [...] w kierunku rzeki [...] poprzez jego wadliwą wykładnię polegającą na przyjęciu, iż zatwierdzany projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem, w sytuacji, gdy nie zachowuje on wymogu, co do ilości kondygnacji budynku, wobec czego nie mógł zostać zatwierdzony, b) art. 35 ust. 1 pkt. 2 pr. budowlanego poprzez jego niezastosowanie przejawiające się w braku dokonania prawidłowego sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu i projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie określenia obszaru oddziaływania inwestycji, zaburzenia przepływu wód podziemnych przez inwestycję, a także zasadność i zgodność z przepisami kształtowania ustrojów budowlanych oraz nieuzasadnionych przekształceń terenu mających istotny wpływ na kwalifikację dopuszczalnej liczby kondygnacji, c) § 3 pkt. 16 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego wadliwą wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż projektowana inwestycja stanowi budynek trzykondygnacyjny, w sytuacji, gdy za kondygnację uznaje się poziomą część budynku zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, w tym również poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację: Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu jest decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na realizację inwestycji. Materialnoprawną podstawę ww. decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. tj. z 2018 r. poz. 1202, ze zm.). Wskazać należy, że w sprawach o pozwolenie na budowę kluczowa jest regulacja art. 35 ust. 4 tejże ustawy, zgodnie z którą w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wymagania, o których mowa w art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane zostały sformułowane w następujących przepisach: - zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; Zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 2145 oraz z 2017 r. poz. 32, 60, 785), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; Stosownie zaś do treści art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 (pkt 1); oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2); decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 3). Przepis art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, ograniczają się wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, względnie decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Sprawdzanie zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, ogranicza się do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane). W ocenie Sądu analiza akt kontrolowanej sprawy, dokonana przez pryzmat przywołanych uregulowań, nie pozostawia wątpliwości, co do tego, iż wymagania określone w ww. przepisach – niezbędne do wydania pozwolenia na budowę – zostały przez Inwestora spełnione. Inwestor załączył do wniosku wszelkie niezbędne dokumenty, takie jak cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Również przedłożony projekt budowlany nie budzi zastrzeżeń w świetle art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Z akt wynika także, że inwestor spełnił wymogi będące przedmiotem oceny organu administracji wynikającej z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W szczególności, wbrew twierdzeniom skarżących, projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" w [...] u zbiegu ulic [...] i [...] w kierunku [...], zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] 1998 r. W rozpoznawanej sprawie powstały kontrowersje na tle wykładni zapisu planu, a więc zaistniał w swej istocie "spór co do prawa", wyrażający się w odmiennej interpretacji treści postanowień planu odnoszących się do liczby kondygnacji i wysokości budynku. Chodzi zwłaszcza o zwrot normatywny "kondygnacja". użyty w planie co do przedmiotowej jednostki planistycznej jako jeden z czynników kształtowania ładu przestrzennego na tym terenie. Nie ulega wątpliwości, że zapis planu odnoszący się do jednostki oznaczonej symbolem [...] wprowadza bardzo ogólne ograniczenia dotyczące charakteru zabudowy dopuszczając zabudowę wielorodzinną do trzech kondygnacji z użytkowym poddaszem. Zdaniem zaś skarżących projektowany budynek będzie posiadał aż pięć kondygnacji – tj. poza trzema kondygnacjami, poddasze nieużytkowe oraz kondygnacje podziemno-garażową. Odnosząc się do powyższego zarzutu, należało w pierwszej kolejności dokonać wykładni pojęcia "kondygnacja". Interpretując powyższy termin należy mieć na względzie rolę planu zagospodarowania przestrzennego w kształtowaniu prawa własności. Kwestię tę reguluje w pierwszym rzędzie art. 6 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.), który stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W ust.2 tego przepisu ustawodawca stwierdza, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; 2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Natomiast art.64 ust.3 Konstytucji RP wskazuje, że własność może być ograniczona tyko w drodze ustawy. Przepisy te formułują zatem zasadę ścisłego interpretowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzającego ograniczenia prawa własności nieruchomości. Pojęcie kondygnacji chociaż jest obowiązującą kategorią planistyczną nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ani w przepisach prawa miejscowego. Nie oznacza to, że pojęcie to należy interpretować dowolnie. Stosując systemową wykładnię przepisów planu miejscowego, wobec braku definicje legalnej tego określenia, należało posłużyć się pojęciem kondygnacji, użytym w przepisach wykonawczych obowiązujących w dacie uchwalania omawianego miejscowego planu – tj. do rozporządzenia Ministra Gospodarki i Budownictwa z dnia 4 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W obowiązujących wówczas stanie prawnym pod pojęciem kondygnacji rozumiano jedynie kondygnacje naziemne. Zgodnie bowiem z § 3 pkt 14 przywołanego wyżej rozporządzenia ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o liczbie kondygnacji - rozumie się przez to liczbę kondygnacji budynku, z wyjątkiem piwnic, suteren, antresoli oraz poddaszy nieużytkowych. Jak słusznie wskazywał pełnomocnik inwestora, późniejsze wprowadzenie do języka prawnego pojęcia kondygnacji podziemnej (rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), nie uzasadnia stosowania wykładni rozszerzającej do uchwalonego wcześniej planu miejscowego. Zdaniem Sądu, skoro zatem w planie mówi się o "wysokości zabudowy do trzech kondygnacji", to - odmiennie niż wskazali skarżący - chodzi niewątpliwie tylko o kondygnacje naziemne, a zatem kondygnacje liczone od poziomu terenu wzwyż. Liczba kondygnacji przewidziana w planie wyznaczała tym samym dopuszczalną wysokość zabudowy na terenie nim objętym, a tym samym na poczet trzech kondygnacji nie mogła być zaliczona kondygnacja podziemna. W związku z powyższym zdaniem Sądu, planowany garaż podziemny nie mógł być uznany za kondygnacje w rozumieniu zapisów omawianego planu miejscowego. Dodać należy, że w świetle przedłożonego projektu budowlanego nie znajdują uzasadnienia twierdzenia skarżących, że garaż ten nie może zostać uznany za podziemny, z uwagi na fakt, że nie będzie on ze wszystkich stron zagłębiony w gruncie do połowy swojej wysokości, co w świetle przepisu § 3 pkt 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki dyskwalifikuje go jako kondygnację podziemną. Jak bowiem trafnie wskazał pełnomocnik inwestora, z przedłożonego projektu budowlanego (rysunek projektowy nr [...], Przekrój [...], a także [...], Przekrój [...]), wynika, że na terenie inwestycji znajduje się skarpa i garaże będą umieszczone w zasadzie na całej ich wysokości pod poziomem istniejącego terenu, a wyłącznie z jednej strony- w miejscu gdzie znajduje się wjazd i brama garażowa, w wyniku znaczącego spadku naturalnie ukształtowanego terenu, zostanie wybudowany mur oporowy, co stanowi specyfikę tak lokalizowanych budynków. Kondygnacja garażowa spełnia zatem wymogi kondygnacji podziemnej w całości. Odnosząc się zaś do poruszanej przez skarżących kwestii poddasza nieużytkowego zakwalifikowanego przez nich jako czwarta kondygnacja naziemna, wyjaśnić należy w pierwszej kolejności, że w świetle zapisów planu dla przedmiotowej jednostki planistycznej istnieje możliwość realizacji zabudowy wielorodzinnej do trzech kondygnacji, posiadającej dodatkowo poddasze użytkowe. Określenie wysokości budynku przez zapis o trzech kondygnacjach z poddaszem użytkowym, z literalnego i logicznego punktu widzenia oznacza koniunkcję i sumę dwóch wartości - trzech kondygnacji i poddasza. Poddasze różni się geometrycznie od typowej kondygnacji i występuje w zapisach planów jako wyodrębniona, samodzielna kondygnacja. Jeśli intencją uchwałodawcy byłoby ustalenie wysokości budynków na poziomie 3 kondygnacji, to zapis powinien brzmieć "3 kondygnacje, w tym poddasze użytkowe". Skarżący kwestionują podstawy do zakwalifikowania trzeciej zaprojektowanej w ramach inwestycji kondygnacji jako poddasza użytkowego. Odnosząc się do powyższego wyjaśnić trzeba, że, jak trafnie zauważył pełnomocnik inwestora, następujące cechy przemawiały za takim zaszeregowaniem omawianej kondygnacji: a) stanowi ona przestrzeń pomiędzy stropem a więźbą dachową, która została przedzielona sufitem podwieszonym o zwiększonej odporności ogniowej, który nie przenosi żadnych obciążeń (a więc po którym nie można chodzić); b) kondygnacja ta znajduje się częściowo w bryle dachu, ze względu na istniejące skosy na trzeciej zaprojektowanej w ramach Inwestycji kondygnacji; c) wysokość poddasza przekracza 2,20 m, a tym samym jest to przestrzeń przeznaczona na stały pobyt ludzi, pozwalająca na przyjęcie, że mamy do czynienia z poddaszem użytkowym. Jeśli natomiast chodzi o kwestie poddasza nieużytkowego, stwierdzić należy, w świetle treści § 3 pkt 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. (cyt. wyżej) że nie spełnia ono wymogów do uznania je za kondygnację. Ponadto wyjaśnić należy, że przy kwalifikacji poziomych części budynku jako poddasze użytkowe i poddasze nieużytkowe nie ma znaczenia zgłaszana przez skarżących obawa, że w przyszłości inwestor może dążyć do przekształcenia poddasza nieużytkowego w poddasze użytkowe. W przypadku ewentualnych przyszłych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego organy nadzoru budowlanego zobowiązane będą do podjęcia w tym zakresie stosownych działań. W świetle powyższego zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo uznały, że przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodać należy, że wprawdzie organy administracji nie odniosły się w sposób bezpośredni do stanowiska zaprezentowanego przez Miejską Pracownię Urbanistyczną, jednakże w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji wskazano jednoznacznie na okoliczności przemawiające za uznaniem, że przedmiotowa inwestycja spełnia wymogi określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w zakresie ilości kondygnacji, a tym samym wskazujące na nietrafność opinii wyrażonej przez Miejską Pracownię Urbanistyczną. Skarżący zarzucili organom obu instancji również naruszenie art. 8 § 2 k.p.a. poprzez nieuzasadnione odstąpienie od utrwalonej praktyki, w tożsamym stanie faktycznym i prawnym, w zakresie zatwierdzania projektów budowlanych dotyczących inwestycji usytuowanych na terenie, dla którego obowiązują ustalenia MPZP "[...]" w [...] u zbiegu ulic [...] i [...] w kierunku rzeki [...]. Twierdzenia te nie znajdują jednak potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym ( w tym niekwestionowanych przez skarżących zdjęciach fotograficznych terenu objętego jednostką planistyczną [...]) wskazującym na to, że większość domów wielorodzinnych na tym terenie ma taką samą lub większą niż planowana przez uczestnika liczba kondygnacji. Jednostkowa sprawa realizacji inwestycji o mniejszej liczbie kondygnacji, nie może zostać uznana za utrwaloną praktykę, tym bardziej że nie jest jasne, czy w przypadku wspomnianej inwestycji wnioskodawca z własnej woli nie zdecydował o mniejszej liczbie kondygnacji w budynku. Za nieuzasadnione i nieznajdujące potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym należy również uznać lakoniczne twierdzenia strony skarżącej o niezgodności rozwiązań technicznych dachu z bliżej nieokreślonymi przez skarżących przepisami pożarowymi. Nie mogły również odnieść zamierzonego skutku argumenty strony skarżącej związane z krytyczną oceną warunków geologicznych terenu, na którym posadowiony ma zostać budynek. Brak w odwołaniu oraz skardze twierdzeń skarżących mogących rzeczowo podważyć ustalenia dokonane w tym zakresie przez organy oraz brak jakichkolwiek dowodów przeciwnych w tym zakresie podważających przedłożoną przez inwestora opinię geotechniczną, nie pozwalało organom przyjąć, że zachodzą przeciwwskazania do udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia wyrażonej w art. 10 k.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Jak wynika z akt administracyjnych, organy obu instancji informowały stronę na bieżąco o każdym etapie postępowania, a strona skarżąca aktywnie uczestniczyła we wszystkich etapach postępowania administracyjnego, czego wyrazem są składane przez nią pisma w toku postępowania, czy znajdujące się w aktach informacje o zapoznaniu się skarżącej z aktami sprawy zarówno na etapie postępowania przed organem I jak i II instancji. Skarżący zarzucają organowi I instancji, że wydał zaskarżoną decyzję w dniu, w którym inwestor uzupełnił braki dokumentacji projektowej – tj. przedłożył zaświadczenia potwierdzające, że osoby sporządzające projekt budowlany są członkami Kujawsko-Pomorskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, uniemożliwiając tym samym zapoznanie się skarżącym z tymi dokumentami. Odnosząc się do powyższego zarzutu stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wskazała, by zarzucane organowi uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, mających wpływ na wynik postępowania. Wbrew argumentom skargi nie doszło do naruszenia art. 15 k.p.a. Organ odwoławczy przeprowadził właściwe postępowanie przedstawiając ustalenia faktyczne i dokonał ich oceny prawnej, czego wyrazem jest uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełniające wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który mógłby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r. poz. 1302; ze zm.) oddalił skargę jako nieuzasadnioną.