II SA/Bd 47/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant asystent sędziego Magdalena Tambelli – Orwat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi U. K. O., P. D. sp.j. w B. na informację Zarządu Województwa z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [....] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia projektu 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa, 2. zasądza od Zarządu Województwa na rzecz U. K. O., P. D. sp. j. w B. kwotę 200 (dwieście) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Bd 47/18 UZASADNIENIE W odpowiedzi na ogłoszony przez Marszałek Województwa konkurs nr [...], w ramach Poddziałania 1.6.2. Dotacje dla innowacyjnych MŚP Schemat 1: Rozwój sektora MŚP poprzez wdrażanie innowacji w przedsiębiorstwie – projekty o wartości wydatków kwalifikowanych poniżej 1 mln. zł Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014-2015, spółka U. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn. "Zakup i wdrożenie innowacyjnej linii technologicznej do automatycznego montażu kół rowerowych". Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. Marszałek Województwa poinformował wnioskodawcę, że jego projekt uzyskał negatywną ocenę, ponieważ nie spełnił następujących kryteriów wyboru projektów z zakresu oceny oddziaływania na środowisko: 1. B.5 załączniki do wniosku o dofinansowanie projektu są kompletne, poprawne i zgodne z przepisami prawa polskiego i unijnego oraz wymogami instytucji Zarządzającej RPO WK-P (w części weryfikowanej przez Zespół ds. oceny oddziaływania na środowisko); 2. B.6 zgodność projektu z wymaganiami prawa dotyczącymi ochrony środowiska; 3. B.16 zgodność projektu z politykami horyzontalnymi; 4. B.18 zgodność dokumentacji projektowej z Regulaminem konkursu. Organ wyjaśnił, że wnioskodawca w piśmie z dnia [...].09.2017 r. został poinformowany o konieczności korekty stwierdzonych uchybień, między innymi w zakresie oceny oddziaływania na środowisko. Pouczono go również, że nieustosunkowanie się w terminie lub częściowa poprawa wskazanych uchybień spowoduje odrzucenie wniosku o dofinansowanie na etapie oceny formalno-merytorycznej. Jak wyjaśnił organ wnioskodawca został zobligowanych m.in. do dostarczenia opinii organu właściwego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach czy dla inwestycji wymagane było uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Spółka nie dołączyła wskazanej opinii, zamiast tego wyjaśniła, że planowana inwestycja ma służyć wyłącznie do montażu rowerów elektrycznych z napędem umieszczonym w piaście tylnego koła, z silnikiem mocy 250W, który przy użyciu silnika osiąga prędkość maksymalną 25 km/h. Tego typu rowery nadal traktowane są jak rowery i nie spełniają definicji pojazdu określonej w prawie o ruchu drogowym. W związku z tym, w ocenie Spółki, dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ wskazał, że wobec zaistniałych wątpliwości w zakresie kwalifikacji przedmiotowej inwestycji wniosek strony skierowano do oceny przez eksperta z zakresy oceny oddziaływania na środowisko. Ekspert ten stwierdził, że planowany projekt zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 17 w zw. z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 poz. 71) i wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z otrzymaną ocena eksperta, potwierdzającej konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w ocenie organu do dokumentacji przedmiotowego projektu należało dostarczyć: a) w przypadku, gdy wydana została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach bez przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko, wówczas do wniosku o dofinansowanie projektu należało dołączyć dokumentację z przeprowadzonego postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; b) w przypadku, gdy dla przedmiotowego przedsięwzięcia została stwierdzona konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (był wymóg sporządzenia raportu oceny oddziaływania na środowisko, przeprowadzenia procedury udziału społeczeństwa oraz dokonania stosownych uzgodnień z właściwymi organami ochrony środowiska), wówczas dokumentacja środowiskowa powinna składać się z elementów wskazanych w Instrukcji wypełniania załączników - str. 22, przypadek 2. Organ dodał, że strona została poinformowana, że w przypadku, gdy inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, decyzja ta musi być uzyskana (z klauzulą ostateczności) na moment złożenia wniosku o dofinansowanie. Organ wskazał, że wnioskodawca nie uzupełnił wniosku o dokumentację z przeprowadzonego postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia w zakresie dostarczenia załączników 2.3. zaświadczenie organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000, 2.4. zaświadczenie właściwego organu odpowiedzialnego za gospodarkę wodną i 2.5. oświadczenie dotyczącego ochrony gatunkowej roślin, zwierząt i grzybów oraz wycinki drzew i krzewów oraz korekty załącznika 2.2. formularz wniosku o dofinansowanie projektu w zakresie OOŚ, w sytuacji gdyby inwestycja wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Oznacza to w ocenie organu, że nie można pozytywnie zweryfikować kryterium B.5 i B.6. Organ wskazał, że wnioskodawca był zobligowany również do przedłożenia korekty zaznaczenia D.1.1. w przypadku, gdy inwestycja wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowania poprzez wybranie odpowiedzi "Tak", w załączniku II do dyrektywy OOŚ" i korekty odpowiedzi w sekcji D.1.2. wybierając odpowiedź "Tak" lub "Nie" w zależności od tego czy przeprowadzono ocenę oddziaływania na środowisko czy też nie. Ponieważ Spółka nie dokonała wskazanej korekty, w ocenie organu nie można było pozytywnie zweryfikować kryterium B.16. Wnioskodawca, mimo wezwania nie dokonał również korekty załączników na ostatniej stronie wniosku o dofinansowanie projektu, co jak stwierdził organ, uniemożliwiało pozytywne zweryfikowania kryterium B.18. We wniesionym proteście od negatywnej oceny projektu spółka U. nie zgadzając się z oceną formalno-merytoryczną projektu, w części dotyczącej oceny oddziaływania na środowisko, wskazała, że przeprowadzona przez eksperta analiza wniosku o dofinansowanie projektu nie ma zastosowania do linii technologicznej będącej przedmiotem projektu tj. linii technologicznej do automatycznego montażu kół rowerowych. Jak zauważyła Spółka, §3 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (cyt. wyżej) nie ma zastosowania do kół rowerowych będących częścią składową rowerów. Spółka wywiodła przy tym, ze intencją ustawodawcy nie było objęcie powyższą regulacją części składowych pojazdu. Pismem z [...] grudnia 2017 r. nr [...] Marszałek Województwa poinformował wnioskodawcę o nie uwzględnieniu wniesionego protestu. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że już sam fakt nie zastosowania się przez Spółkę do wezwania organu z dnia [...] września 2017 r. mógł stanowić powód negatywnej oceny przedmiotowego projektu. Zgodnie bowiem z Regulaminem konkursu, Podrozdział 6.3. Etap oceny formalno-merytorycznej, nieustosunkowanie się w terminie lub częściowa poprawa wskazanych uchybień spowoduje odrzucenie wniosku o dofinansowanie projektu na etapie oceny formalno-merytorycznej. Abstrahując od powyższego, organ, odnosząc się do merytorycznego uzasadnienia negatywnej oceny przedmiotowego projektu, wywiódł, że rower jest bezsprzecznie pojazdem, a w przedmiotowym przypadku pojazdem posiadającym silnik o mocy 250W, natomiast koło jest instalacją, przy wykorzystaniu, której powstaje rower, w związku z czym linię technologiczną, którą zamierzał zakupić wnioskodawca, przeznaczoną do montażu kół, które są nieodzownym elementem roweru, należało, zdaniem organu, uznać za instalację do produkcji lub montowania pojazdów. W konsekwencji zamierzenie należało zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co do których wymagane jest uzyskanie decyzji środowiskowych. Organ stwierdził, że tym samym wnioskodawca winien załączyć do wniosku o dofinansowanie projektu decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z klauzulą ostateczności, załączniki 2.3.-2.5., poprawić załącznik 2.2, dokonać korekty zaznaczenia w sekcjach D.1.1. i D.1.2. wniosku o dofinansowanie projektu oraz dokonać korekty Listy załączników, czego wnioskodawca nie uczynił. W związku z powyższym, w ocenie organu, ocena przedmiotowego projektu została przeprowadzona w sposób właściwy i nie istniały podstawy do uwzględnienia wniesionego protestu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższe rozstrzygnięcie spółka U. (dalej jako: "skarżąca" lub "Spółka") stwierdziła, że w jej ocenie planowany projekt nie wpisuje się w kategorię przedsięwzięć mogący zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani w kategorię przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z tym do wniosku Spółki nie została załączona opinia właściwego organu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach czy dla planowanej decyzji wymagane było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Strona skarżąca dodała, że w przypadku przedsięwzięć nieinfrastrukturalnych, jakim niewątpliwie jest planowana inwestycja, załączenie takiej opinii jest obligatoryjne jedynie, jeśli przedsięwzięcia te są wskazane w § 2 lub 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W tej sytuacji trudno zarzucać skarżącemu, że nie poprawił wniosku w zakresie dotyczącym oceny oddziaływania na środowisko, skoro stoi na stanowisku, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżący podniósł, że w wezwaniu organu z dnia [...] września 2017 r. wskazywano na konieczność załączenia do wniosku o dofinansowanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku przedsięwzięć polegających na produkcji/montażu rowerów z silnikiem elektrycznym o mocy nie większej niż 4kW, którego konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 45 km/h – traktowanych jako motorower i spełniających definicje pojazdu. Ponieważ Spółka nie planowała montażu tego typu rowerów, w odpowiedzi na wezwanie organu, poinformowała, że zamierza montować wyłącznie rowery elektryczne o maksymalnej mocy 250W, które przy użyciu silnika osiągają prędkość maksymalną 25 km/h i nada traktowane są jak rowery, nie spełniającej definicji pojazdu, określonej w prawie o ruchu drogowym. Strona skarżąca, uznając za prawidłowy wywód eksperta, o tym, że rower mieści się w definicji pojazdu, zwróciła uwagę, że nie odniósł się on w swojej ekspertyzie do przedmiotowego projektu. Spółka wywiodła, że zarówno ekspert jaki i Komisja Oceny Projektów swoje rozstrzygnięcie opierają na błędnym twierdzeniu, że przedmiotowe przedsięwzięcie polega na zakupie i uruchomieniu linii technologicznej do automatycznego montażu kół rowerowych w rowerach o napędzie elektrycznym – a więc, że linia technologiczna będzie służyła do montażu rowerów elektrycznych. W rzeczywistości zaś planowana linia ma służyć wyłącznie do montażu kół, czyli do procesu, który w wyniku połączenia piasty ze zintegrowanym silnikiem, szprych i obręczy utworzy koło, jako produkt finalny. Spółka dodała też, że planowane przedsięwzięcie nie może być traktowane, wbrew twierdzeniom powołanego przez organ eksperta, jako zmiana procesu produkcji rowerów elektrycznych, do którego zastosowanie miałby §3 ust. 1 pkt 17 w zw. z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (cyt. wyżej), bowiem zmiana procesu produkcyjnego nie dotyczy montażu rowerów elektrycznych, a jedynie koła jako produktu finalnego montażu. Spółka dodała, że linie technologiczna do montażu pojazdów pracuje samodzielnie i w żaden sposób nie jest zsynchronizowana z linią do produkcji rowerów, która zresztą nie jest zautomatyzowana. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem kwestionowana nią kontrola oceny projektu skarżącej została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, która w myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.), jest dokonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne orzekają ponadto w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują kontrolę sądową, i stosują środki określone w tych przepisach, co wynika z art. 3 § 3 P.p.s.a. Do takich ustaw szczególnych zalicza się ustawę z dnia 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. 2017. poz. 1460 – dalej jako "ustawa wdrożeniowa"), stanowiącą podstawę niniejszego rozstrzygnięcia. Ustawa ta reguluje postępowanie sądowoadministracyjne pod wieloma względami odmiennie od trybu określonego w p.p.s.a. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym, w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Podnieść należy, że kontrola sądowoadministracyjna w tego typu sprawach sprowadza się zbadania czy weryfikacja oceny projektu została dokonana przez Instytucję Zarządzającą z zachowaniem zasad, wynikających z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej tj. zasady równość, przejrzystość, bezstronność i rzetelność, a także z punktu kompletności tej oceny oraz jasności przyjętych kryteriów. Dodać trzeba, że zasada przejrzystości reguł oceny projektów wymieniona w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest natomiast z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru (por. Komentarz do art. 37 zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, Jacek Jaśkiewicz, publ. e/LEX). Kwestionowanym w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem Marszałek Województwa (Instytucja Zarządzająca RPO) nie uwzględnił wniesionego przez Spółkę protestu od negatywnego wyniku oceny formalno-merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu. Negatywna oceny projektu była przy tym związana z zajętym przez Komisję Oceny Projektów stanowiskiem, że dla planowanej inwestycji, wymagane było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia i w związku z tym, że nie zostały spełnienie kryteria wyboru projektu z zakresu oceny oddziaływania na środowisko, tj.: - kryterium B.5 - odnoszącego się do kompletności, poprawności i zgodności z przepisami prawa polskiego i unijnego oraz wymogami IZ RPO WK-P 2014-2010, załączników do wniosku o dofinansowanie (w części weryfikowanej przez Zespół ds. Oceny Oddziaływania na środowisko); - kryterium B.6 - odnoszącego się do zgodności projektu z wymaganiami prawa dotyczącego ochrony środowiska; - kryterium B.16 - odnoszącego się do zgodności projektu z politykami horyzontalnymi; - kryterium B.18 – odnoszącego się do zgodności dokumentacji projektowej z Regulaminem konkursu. Weryfikując wyniki dokonanej przez siebie oceny projektu, Instytucja Zarządzająca stwierdziła, że istniały podstawy do odrzucenia wniosku o dofinansowanie z uwagi na niezastosowanie się przez wnioskodawcę do zaleceń Komisji Opiniującej Projekt, zawartych w piśmie z dnia [...] września 2017 r., [...], w którym wezwano Spółkę do poprawy/uszczegółowienia wniosku o dofinansowanie m.in. w zakresie oceny oddziaływania na środowisko poprzez wystąpienie przez Spółkę z zapytaniem do właściwego organu czy przedsięwzięcie wpisuje się w zakres rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71). Organ powołał się w tym zakresie na zapisy Regulaminu konkursu zawarte w Podrozdziale 6.3. Etap oceny formalno-merytorycznej, zgodnie, z którymi KOP (tj. Komisja Opiniująca Projekt) wzywa wnioskodawcę do poprawy błędów w dokumentacji w ciągu 7 dni roboczych, od dnia otrzymania przez niego pisma z uwagami. Nie ustosunkowanie się w terminie lub częściowa poprawa wskazanych uchybień spowoduje odrzucenie wniosku o dofinansowanie projektu na etapie oceny formalno-merytorycznej (Podrozdział 6.3. pkt 7 Regulaminu). Badając prawidłowość stanowiska organu, co do istnienia podstaw do odrzucenia wniosku należy mieć na uwadze, że zgodnie z zapisami Regulaminu - Rozdział 4. Termin, miejsce i forma składania wniosków preselekcyjnych oraz wniosków o dofinansowanie projektu, pkt 33 dotyczący wniosków o dofinansowanie projektu - wnioskodawca powinien ściśle stosować się do "Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu" i "Instrukcji wypełniania załączników do wniosku o dofinansowanie projektu, które stanowią załączniki do Regulaminu". W świetle natomiast treści załącznika nr 3 do Regulaminu - Instrukcja wypełniania załączników do wniosku o dofinansowanie projektu, załącznik 2.1. – wnioskodawca jest zobowiązany do wystąpienia o opinie do właściwego organu ds. ochrony środowiska, w przypadku gdy sam nie jest w stanie ustalić czy przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Mając na uwadze powyższe zapisy Regulaminu, jak i załącznika do Regulaminu, Instrukcja wypełniania załączników do wniosku o dofinansowanie projektu, stanowiącego integralną część Regulaminu, w sytuacji, gdy strona skarżąca ustosunkowała się w terminie do wezwania Komisji, wskazując, że w jej ocenie przedmiotowe zamierzenie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ nie miał podstaw do odrzucania wniosku z uwagi na brak dostarczenia opinii właściwego organu ds. ochrony środowiska. Skoro bowiem Spółka nie miała wątpliwości, co do kwalifikacji przedsięwzięcia, nie miała ona, w świetle treści Regulaminu, obowiązku zwracania się o opinie w tym zakresie do właściwego organu. Tym samym przedstawienie przez Spółkę, w terminie 7 dni do wezwania organu, stanowiska Spółki, co do braku obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie pozwalał IZ na odrzucenie wniosku z uwagi na okoliczności wskazane w pkt 7 Podrozdział 6.3. Regulaminu. W świetle powyższego należało uznać stanowisko organu w omawianym zakresie za uchybiające wymogom określonym w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej i naruszając przepisy art. 41 ust. 1 i 2 tejże ustawy oraz zapisy zawarte w pkt 7 Podrozdziału 6.3 Regulaminu konkursu. W kwestionowanym rozstrzygnięciu Instytucja Zarządzająca odniosła się również do merytorycznego uzasadnienia negatywnej oceny przedmiotowego projektu. W tym zakresie istota sporu między organem a wnioskodawcą, sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie, czy dla planowanego przedsięwzięcia wymagane było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Instytucja Zarządzająca stwierdziła, że uwagi na to, że rower jest pojazdem (w przedmiotowej sprawie pojazdem posiadającym silnik o mocy 250W), a koło jest "instalacją", przy wykorzystaniu, której powstaje rower, w związku z czym linię technologiczną, przeznaczoną do montażu kół rowerowych, stanowiących nieodłączny element roweru, należy uznać za instalację do produkcji lub montowania pojazdów. Dalej organ wywiódł, że powyższe oznacza, że przedsięwzięcie należy zaliczyć do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co do których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tym samym wnioskodawca, znaniem IZ, powinien był załączyć do wniosku o dofinansowanie projektu decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z klauzulą ostateczności, załączniki 2.3-2.5, poprawić załącznika 2.2, dokonać korekty zaznaczenia w sekcjach D.1.1 i D.1.2 wniosku o dofinansowanie projektu oraz dokonać korekty Listy załączników. Odnosząc się do powyższego, stwierdzić należy, że przedstawione w zaskarżonym rozstrzygnięciu lakoniczne stanowisko organu, co do obowiązku uzyskania przez wnioskodawcę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, trudno uznać za jasne i logiczne (szczególnie w zakresie, w jakim organ stwierdza, że koło jest instalacją przy wykorzystaniu, której powstaje rower). Podkreślić w tym miejscu należy, że w świetle zasad wyrażonych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, obowiązkiem organu, któremu nie sprostał, było przedstawienie szczegółowej, jednoznacznej, rzetelnej i przejrzystej analizy, kwestionowanego przez stronę, stanowiska w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rozstrzygnięcie podlegające kontroli sądu nie może być dowolne, musi przytaczać zrozumiałe powody, które zdecydowały o nieuwzględnieniu protestu (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1/17, LEX nr 2229986). Wskazać trzeba również, że twierdzenia organu w zakresie kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia, są niespójne ze stanowiskiem zajętym w zakwestionowanej przez Spółkę, w drodze protestu, negatywnej ocenie przedsięwzięcia. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę bowiem, że, jak wynika z informacji z dnia [...] listopada 2017 r., Instytucja Zarządzająca, pierwotnie, swoje twierdzenia o obowiązku uzyskania przez wnioskodawcę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, opierała w całości na stanowisku uzyskanym od eksperta z zakresu oceny oddziaływania na środowisko, nie dokonując w tym zakresie własnej oceny. We wskazanej ekspertyzie nie przedstawiając jasnej kwalifikacji przedsięwzięcia, wskazano jedynie, do jakiej grupy przedsięwzięć się ono zalicza tj. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 17 w zw. z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016r., poz. 71). Porównując zatem stanowiska organu zawarte w obu rozstrzygnięciach stwierdzić należy, że w kwestionowanym w niniejszej sprawie rozstrzygnięciu organ uznał, że planowane zamierzenie należy do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia - tj. stanowi ono instalację do produkcji lub montowania pojazdów, natomiast w rozstrzygnięciu z dnia [...] listopada 2017 r., uznano, że planowana inwestycja jest rozbudową, przebudową lub montażem zrealizowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia. Instytucja Zarządzająca weryfikując własne stanowisko powinna była uzupełnić swoją dotychczasową argumentację (czy raczej uzupełnić argumentację eksperta w całości przytoczoną przez organ), przez odwołanie się do charakteru planowanego przedsięwzięcia i jego związek z przedmiotem działalności Spółki, na co zwracał uwagę skarżący. Tymczasem, w jednym zdaniu, przedstawiła ona w zasadzie odmienne stanowisko od dotychczasowego, nie przedstawiając żadnych sensownych argumentów przemawiających za przyjętą kwalifikacją przedsięwzięcia, odbiegającą od tej z rozstrzygnięcia z dnia [...] listopada 2017 r. Jak wynika z treści wniosku o dofinansowanie w ramach planowanej inwestycji Spółka zmierzała zakupić i wdrożyć innowacyjną linię technologiczną do automatycznego montażu kół składającą się z: - maszyny do automatycznego podawania i nakręcania nypli na szprychy oraz naciągania szprych, zgodnie z założonym układem splotu i wymaganą siłą; - maszyny do automatycznego centrowania kół, zawierającej zintegrowany system stabilizujący, zapewniający równomierny naciąg wszystkich szprych w kole. Przyjmując zatem, w kwestionowanym rozstrzygnięciu, że przedmiotowe zamierzenie należy do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia, organ winien był odnieść definicję instalacji do produkcji lub montowania pojazdu do planowanej inwestycji. Nie jest przy tym wystarczające samo wyjaśnienie, dlaczego rower mieści się w definicji pojazdu, wskazanej w art. 2 pkt. 31 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. tj. z 2017 r., poz. 1260). Nie było to bowiem kwestionowane przez stronę skarżącą w proteście i nie stanowiło istoty problemu w kwalifikacji przedsięwzięcia. Dla prawidłowego przeanalizowania problemu konieczne było odwołanie się do definicji pojęcia "instalacja", zawartego w art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo o ochronie środowiska (Dz.U. z 2017, poz. 519, ze zm.). Zgodnie z przywołanym przepisem od pojęciem instalacji należy rozumieć: a) stacjonarne urządzenie techniczne, b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję; Instalacja będzie zatem urządzenie techniczne pojedyncze bądź w postaci zespołu, a więc pewien mechanizm, bądź zespół mechanizmów (maszyna), którego funkcjonowanie oparte jest na wykorzystaniu procesów fizycznych czy chemicznych, przewidziany i skonstruowany dla prowadzenia określonej działalności służącej osiąganiu założonych celów. Jednocześnie musi to być urządzenie stacjonarne a więc takie, które będąc unieruchomionym w danym miejscu i działając w stanie unieruchomienia, może w tymże miejscu powodować emisję. Instalacją jest również zespół stacjonarnych urządzeń technicznych, spełniający łącznie trzy warunki – powiązanie technologiczne, tytuł prawny do wszystkich urządzeń we władaniu tego samego podmiotu, całość położona na terenie jednego zakładu. Mając na uwadze taką definicję pojęcia instalacji, z całą pewnością, nie można uznać za prawidłowego stanowiska organu, zawartego w kwestionowanym rozstrzygnięciu, że linia technologiczna do montażu kół jest instalacją do produkcji czy montażu pojazdów. W świetle stanowiska organ, zawartego w kwestionowanym rozstrzygnięciu, montaż kół byłby bowiem pojęciem tożsamym z montażem pojazdów. Instytucja Zarządzająca, weryfikując ocenę projektu, mogła, co najwyżej rozważyć, czy planowana inwestycja nie stanowi rozbudowy lub przebudowy instalacji do produkcji lub montażu pojazdów – na taką kwalifikacje wskazywano w rozstrzygnięciu z dnia [...] listopada 2017 r. W tym zakresie organ powinien zbadać powiązania technologiczne pomiędzy poszczególnymi urządzeniami należącymi do Spółki, a planowaną linią technologiczną do montażu kół i mając na uwadze zakres działalności Spółki, obejmującej sprzedaż rowerów i części rowerowych (w tym kół rowerowych), rozważyć czy planowaną inwestycję należy traktować jako odrębną instalacją (z kołem jako efektem końcowym), czy też jako część istniejącej już instalacji, w szczególności zaś instalacji do produkcji/montażu pojazdów (rowerów). W świetle powyższego należało uznać, że przeprowadzona weryfikacja oceny projektu została dokonana w sposób nierzetelny i nieprzejrzysty, a zatem sprzeczny z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Wobec powyższego Sąd stwierdził, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a cyt. ustawy, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, co uzasadniało przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Marszałka Województwa, o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku. Rozstrzygnięcie dotyczące kosztów postępowania, zawarte w punkcie 2 wyroku, uzasadnia przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]zł.