II SA/Bd 472/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przyznania świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej postanawia oddalić wniosek. W dniu 7 lipca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wpłynął wniosek D. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z wniosku tego wynikało, iż wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną J. B. w mieszkaniu o pow. ok. 74 m², które stanowi majątek odrębny żony, mając do dyspozycji miesięczny dochód w kwocie 3.348,00 zł. Jako okoliczność uzasadniającą przyznanie prawa pomocy wskazano konieczność ponoszenia znacznych kosztów leczenia, nie określając dokładnie związanych z tym wydatków ani ich charakteru. Postanowieniem z dnia 9 lipca 2010 r. referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy wskazując, że dysponuje on wraz z żoną kwotą dochodu w wysokości 3.348,00 zł, co w przeliczeniu na jedną osobę daje 1.674,00 zł miesięcznie. Poza tym zwrócono uwagę na fakt, iż wnioskodawca nie podał żadnych konkretnych przesłanek, które wskazywałyby na jego trudną sytuację materialną, oprócz bliżej nieokreślonych problemów zdrowotnych. Od powyższego postanowienia skarżący wniósł w dniu 27 lipca 2010 r. sprzeciw, w którym wymienił przebyte przez siebie i żonę badania, zabiegi i kuracje oraz koszty z nimi związane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującego między innymi zwolnienie od kosztów sądowych, następuje wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Tymczasem z przedstawionego przez skarżącego w sprzeciwie zestawienia kosztów badań, zabiegów i kuracji nie wynika niemożność poniesienia przez niego kosztów postępowania w pełnym zakresie. Przede wszystkim podkreślić należy, że większość wydatków wymienionych w sprzeciwie wiąże się z jednokrotnymi badaniami lub zabiegami, w związku z czym mają one charakter jednorazowy. Skarżący nie może więc traktować wszystkich zestawionych kosztów leczenia, poniesionych w minionych latach, jako stałych wydatków, koniecznych do poniesienia w każdym roku. Poza tym zauważyć należy, że roczny dochód wnioskodawcy i jego żony to kwota wynosząca ponad 40.000 zł. W ocenie Sądu, nawet przy uwzględnieniu rocznych wydatków związanych z chorobami, wynikających z zawartego w sprzeciwie zestawienia, nie sposób przyjąć, aby konieczność ich poniesienia wiązała się z niemożnością zapewnienia przez skarżącego minimum egzystencji sobie i swojej żonie. Sąd pragnie w tym miejscu zwrócić także uwagę na fakt, iż skarżący nie wskazał innych, poza wydatkami związanymi z chorobami jego i żony, znaczniejszych wydatków koniecznych, oraz nie udokumentował ich. Tymczasem powołany na wstępie przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, spoczywa na wnioskodawcy. W związku z powyższym, w opinii Sądu, złożony przez skarżącego sprzeciw nie zawiera żadnych nowych okoliczności pozwalających na pozytywne ustosunkowanie się do jego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe ustalenia postanowiono jak w sentencji.