II SA/Bd 473/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Wiesław Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.K., B.K., T.K., M.K., K.K. oraz F.K. na postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki postanawia odrzucić skargę wobec B.K., T.K., M.K., K.K. oraz F.K. Pismem z dnia 21 kwietnia 2010r. B.K., B.K., T.K., M.K., K.K. oraz małoletni F.K. (podpisany, jako dziewięcioletni wnuczek) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Wymogi formalne każdego pisma strony określone zostały szczegółowo w art. 46 § 1 cytowanej ustawy. Zatem, przepis art. 46 § 1 pkt 4 ww. ustawy stanowi, iż każde pismo strony powinno zawierać podpis strony, albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jak wynika z akt sprawy, skarga w niniejszej sprawie podpisana została jedynie przez B.K., który wniósł pismo w imieniu żony, trzech synów oraz wnuka. Żadna z wyżej wymienionych osób nie podpisała się własnoręcznie, nie zostali również wymienieni przedstawiciele ustawowi małoletniego wnuka. Wobec powyższego, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 maja 2010 r., B.K., B.K., T.K., M.K. i K.K. wezwani zostali do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi przez każdego ze skarżących – poza F.K., lub nadesłanie jej odpisu podpisanego przez każdego z wyżej wymienionych skarżących, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie w tym samym terminie wezwano skarżących, o których mowa, do wskazania przedstawicieli ustawowych F.K., pod rygorem odrzucenia skargi w stosunku do wyżej wskazanego małoletniego. Przesyłkę zawierającą odpis wyżej wskazanego zarządzenia doręczono skarżącym w dniach: B.K. – 5 czerwca 2010r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 15), B.K. – 16 czerwca 2010r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 18), M.K. – 16 czerwca 2010r.( zwrotne potwierdzenie odbioru k. 19), T.K. oraz K.K. – 17 czerwca 2010r. (zwrotne potwierdzenia odbioru k. 20 – 21). Na podstawie akt sprawy ustalono, że pismem z dnia 9 czerwca 2010r., złożonym osobiście do Sądu w tej samej dacie, B.K. złożył podpisy – własny i pozostałych skarżących, zamieszczając jednocześnie w piśmie, o którym mowa informację, iż przedstawicielem ustawowym F.K. jest ojciec, K.K., który poświadczył tę okoliczność własnoręcznym podpisem. Analiza pisma z dnia 9 czerwca 2010r. wskazuje, że pismo to nie może być traktowane jak odpowiedź na wezwanie Sądu, dokonane w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 maja 2010 r., bowiem nie jest odpisem skargi podpisanym przez wszystkich skarżących. Stanowi odrębne, niezależne od skargi pismo zawierające wyłącznie podpisy. W związku z powyższym skargę należało odrzucić wobec wszystkich osób w niej wymienionych poza B.K., który skargę własnoręcznie sporządził i pod sporządzoną przez siebie skargą się podpisał. Dotyczy to również małoletniego F.K., względem przedstawiciela ustawowego którego skarga również została odrzucona. Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji postanowienia.