II SA/Bd 476/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wyburzenia budynku gospodarczego postanawia odrzucić skargę A. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wyburzenia budynku gospodarczego. Skarżący zarzucił organowi, że w piśmie z dnia [...]., odmówił uznania jego wniosku z dnia [...]., ponowionego w marcu 2014 r. o rozbiórkę budynku gospodarczego, usytuowanego przy ulicy [...] w [...], w bezpośrednim sąsiedztwie kamienicy i stwierdził, że wniosek nie znajduje uzasadnienia. Stwierdził, że w 2012 r. jeden z wydziałów Urzędu Miasta [...] zwrócił się do Wspólnoty Mieszkaniowej [...] o zapłacenie za rozbiórkę budynku. Jego zdaniem problem polega na tym, iż Miasto chciałoby wyburzyć budynek, ale na koszt Wspólnoty. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej z naruszeniem właściwości. Zdaniem strony przeciwnej przedmiotem skargi jest relacja o charakterze cywilnym, jaka kształtuje się pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości, położonej w [...] przy ul. [...], stąd ewentualnym sądem właściwym dla rozstrzygnięcia sprawy jest Sąd Rejonowy. Wskazano, iż zgodnie z treścią Księgi Wieczystej KW [...], założonej dla nieruchomości przy ul. [...] w [...], nieruchomość ową stanowi zabudowana działka nr [...] przy ul. [...], będąca własnością Wspólnoty Mieszkaniowej, którą tworzą właściciele 6 lokali mieszkalnych i 1 lokalu użytkowego, będącego przedmiotem sprawy. Miasto [...] jest jednym z właścicieli we Wspólnocie Mieszkaniowej, wnosi zaliczki na poczet utrzymania nieruchomości wspólnej od swoich lokali, jak również uczestniczy w kosztach utrzymania nieruchomości wspólnej do wysokości udziału. Sam fakt posiadania przez Miasto [...] lokalu, nie uprawnia w ocenie organu do podejmowania samodzielnych decyzji odnośnie całej nieruchomości, gdyż z prawem własności tego lokalu wiąże się nierozerwalnie prawo udziału w nieruchomości wspólnej, co do której władna jest tylko Wspólnota Mieszkaniowa i tylko Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] może podjąć decyzję, co do rozbiórki budynku. Organ oświadczył również, że nie prowadził, ani też nie prowadzi w chwili obecnej żadnego postępowania w sprawie wyburzenia budynku gospodarczego na terenie nieruchomości stanowiącej dz. o nr ew. [...] w obr. [...], przy ul. [...] w [...] i nie wydał w przedmiotowej sprawie żadnej decyzji administracyjnej, a wniosek A.K. z dnia [...] został rozpatrzony w trybie art. 241 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz 267 ze zm.), a zawiadomienie o sposobie rozpatrzenia wniosku zawierało pouczenie z art. 246, par 1 kpa w związku z art. 229, pkt 3 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 1 powołanej ustawy, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. stanowiąc, iż kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z mocy art. 3 § 3 ww. ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, zaś stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy zauważyć należy, że z treści wniosku skarżącego z dnia [...]. wynika, iż został on złożony w trybie art. 221 k.p.a. Przepis ten dotyczy prawa składania petycji, skarg i wniosków do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacyjnych oraz do organizacji i instytucji społecznych. Z treści art. 241 k.p.a. wynika, że przedmiotem wniosku mogą być w szczególności sprawy ulepszenia organizacji, wzmocnienia praworządności, usprawnienia pracy i zapobiegania nadużyciom, ochrony własności, lepszego zaspokajania potrzeb ludności. Stosownie zaś do art. 246 § 1 k.p.a., wnioskodawcy niezadowolonemu ze sposobu załatwienia wniosku służy prawo wniesienia skargi w trybie określonym w rozdziale 2 działu VIII k.p.a. Wskazać należy, że osoba występująca do organów administracji z wnioskiem lub skargą w przedmiocie potrzeby ochrony interesu publicznego, a nie własnego – chronionego przepisami prawa materialnego, nie może uzyskać decyzji administracyjnej, której byłaby adresatem i nie przysługują jej też żadne środki odwoławcze w trybie instancyjnym od orzeczeń organów administracji dotyczących innych osób. Zarówno skargi, określone w art. 227, jak i wnioski, o których mowa w art. 241 k.p.a., mogą co najwyżej stanowić dla organów uprawnionych do działania w trybie nadzorczym sygnalizację o ewentualnych nieprawidłowościach, popełnionych przez organy orzekające w sprawach indywidualnych (por. wyrok NSA z dnia 7 października 1999 r. sygn. akt IV SA 1575/97). Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg dotyczących instytucji skarg i wniosków, uregulowanych w dziale VIII k.p.a. Sprawy te nie zostały poddane kontroli sądu ani na podstawie art. 3 p.p.s.a., ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych. W postępowaniu tym nie przysługuje również skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1110/04, Lex 171200). Ponadto zakres właściwości sądów administracyjnych określony przez art. 3 § 1 P.p.s.a. nie obejmuje spraw cywilnych, podczas gdy przedmiotem skargi jest relacja o charakterze cywilnym, jaka kształtuje się pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości, położonej w [...] przy ul. [...], stąd ewentualnym sądem właściwym dla rozstrzygnięcia sprawy jest sąd powszechny. Z tych przyczyn, przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.