II SA/Bd 478/06

Dnia 4 lipca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Włodarska asesor WSA Ewa Kruppik - Świetlicka (spr.) Protokolant: Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 4 lipca 2006 r. sprawy ze skargi Elżbiety i Jana Ż. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2006 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Prezydent Miasta W., decyzją z dnia [...] 2005r. Nr [...], odmówił inwestorom Elżbiecie i Janowi Ż. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na dobudowę werandy do budynku mieszkalnego, jednorodzinnego na terenie działki nr [...] przy ul. [...] we W. Z powyższą decyzją Prezydenta z dnia [...] 2005r. nie zgodzili się inwestorzy, zarzucając organom, iż w trakcie postępowania dokonały błędnego ustalenia, że dobudowa naruszy zasady współżycia społecznego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...], na podstawie art. 105 i art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (zwanym dalej Kpa), orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego z uwagi na rozpoczęcie inwestycji przez odwołujących. Ten fakt w opinii organu, potwierdziły zgromadzone w sprawie materiały w postaci : 1. pisma z dnia [...] 2005r, od bezpośrednich sąsiadów w zabudowie szeregowej, z treści którego wynikało, iż inwestorzy rozpoczęli inwestycję; 2. postanowienia Prezydenta Miasta W. z dnia [...] 2005r. w sprawie przekazania sprawy Wojewoda w uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż w tej sytuacji gdy inwestycja została rozpoczęta, to zgodnie z podziałem kompetencyjnym, wynikającym z przepisów art. 83 ust. 1 i 84 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), organem właściwym do badania legalności wykonywanych robót budowlanych jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta W. Organ wskazał, iż z tej przyczyny akta sprawy zostaną przesłane temu organowi, celem podjęcia dalszych działań. Elżbieta i Jan Ż., powyższe rozstrzygnięcie Wojewody, zaskarżyli do Sądu, wnosząc o jego uchylenie .W skardze wydanej decyzji zarzucili: naruszenie przepisów art. 105 kodeksu postępowania administracyjnego, przez błędne przyjęcie, że zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania z powodu bezprzedmiotowości postępowania poprzez uznanie, że inwestycja została rozpoczęta. W uzasadnieniu skargi podnieśli, iż takie rozstrzygnięcie narusza ich prawa, gdyż na swej nieruchomości przeprowadzili jedynie prace remontowe, polegające między innymi na wymianie drzwi wejściowych, przemieszczeniu furtki wejściowej oraz przesunięcia pojemnika na śmieci. Wskazali, że te prace, traktowali jak remont a nie jak rozpoczęcie inwestycji. Uczestnicy postępowania Elżbieta i Grzegorz S., właściciele sąsiedniego segmentu, pismem skierowanym do Sądu z dnia [...] 2006r., wnieśli o oddalenie skargi. Potwierdzili, że na nieruchomości skarżących zostały przeprowadzone badania architektoniczne i sporządzona dokumentacja zdjęciowa, w wyniku czego organy administracji stwierdziły, iż dobudowa tarasu spowoduje dla nich niekorzystną zmianę, niewspółmierną do korzyści jakie osiągną skarżący. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu [...] 2006r. Elżbieta i Grzegorz małżonkowie S. dodatkowo wskazali, że wykonane roboty budowlane u skarżących, polegające na podniesieniu wysokości tarasu o jeden bloczek nie można uznać za remont. Do pisma procesowego uczestnicy postępowania załączyli zdjęcia, na okoliczność potwierdzenia rozpoczęcia dobudowy tarasu. Sprawa dobudowy werandy do budynku mieszkalnego skarżących Elżbiety i Jana Ż., na terenie działki nr [...] przy ul. [...] nr [...] we W., była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 19 stycznia 2005r., sygn. akt II SAl Bd 804/04 uchylił decyzję w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na dobudowę przedmiotowej werandy. W następstwie zaleceń Sądu organy nadzoru architektoniczno - budowlanego ponownie przeprowadziły postępowanie, w wyniku czego Prezydent Miasta W., decyzją z dnia [...] 2005r. Nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wskazaną inwestycję, z uwagi na fakt, iż dobudowa w opinii organu w sposób istotny spowoduje ograniczenie możliwości ponad przeciętną miarę korzystania z działki sąsiedniej, przez jej właścicieli Elżbietę i Grzegorza małżonków S., poprzez ograniczenie dostępu promieni słonecznych do działki, powodując zaciemnienie działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działania organów administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego oraz przepisami kompetencyjnymi. Sądowa kontrola jest więc ograniczona i sprowadza się do oceny, czy organ odwoławczy w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym zasadnie uznał, że w przedmiotowej sprawie zostało udowodnione, iż skarżący rozpoczęli inwestycję, a zatem czy postępowanie w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na dobudowę werandy do budynku mieszkalnego, należało uznać za bezprzedmiotowe i w oparciu o art. 105 Kpa je umorzyć. Zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] 2006r. Nr [...] jest w opinii Sądu obarczona wadą w postaci braku pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Jak wynika z przepisów postępowania administracyjnego ( art. 107 Kpa), uzasadnienie faktyczne i prawne są elementami składowymi decyzji i oba te integralne elementy decyzji, podlegają ocenie Sądu. Przy czym pewne składniki decyzji mają większą doniosłość prawną od pozostałych, co skutkuje albo utratą bytu prawnego decyzji lub stwierdzeniem wady (kwalifikowanej lub nieistotnej). Decyzja jest władczym rozstrzygnięciem organu w sprawie indywidualnych praw i obowiązków obywatela. Zgodnie z zasadami wynikającymi z obowiązywania ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. ) dalej zwanym Kpa, organy administracji publicznej działając na podstawie prawa, w toku postępowania winny zgodnie ze wskazanymi przepisami artykułów 6, 7, 8, 11, 77, 104 i 107 § 3 podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w taki sposób aby mieć na uwadze słuszny interes społeczny ale i równorzędny słuszny interes obywatela, którego sprawa dotyczy. Organy administracji publicznej winny to czynić poprzez należyte i wyczerpujące informowanie stron o przysługujących im prawach i obowiązkach, wyjaśniając i przekonując strony ( art. 11 Kpa) o zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydawaniu rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji ograniczył się bowiem wyłącznie do wyliczenia przepisów ustawy Prawo budowlane bez wskazania na jakiej podstawie, fakt rozpoczęcia budowy uznał za udowodniony. Wobec tego pojawiają się wątpliwości co do tego, czy ustalenia stanu faktycznego dokonano prawidłowo. Organ, wobec istotnych różnic pomiędzy opiniami organów nadzoru budowlanego a twierdzeniami uczestników postępowania, małżonków S., co do faktu rozpoczęcia zabudowy werandy powinien był dążyć do wyjaśnienia tej okoliczności, wykorzystując w tym celu środki dowodowe przewidziane przepisami Kpa - art. 75 i art. 77 Efekty postępowania dowodowego powinny znaleźć swój wyraz w treści uzasadnienia decyzji, zgodnie z przepisem art. 107 § 3 Kpa, z którego wynika, że "uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ, uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa". Zaniedbania organu administracji państwowej w tym zakresie stanowią naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto wadą uzasadnienia zaskarżonej decyzji jest brak odniesienia się do zarzutów skarżących, zwłaszcza co do naruszenia ich praw. Ponownie warto podkreślić, że ocena zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia powinny znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, przekonywającym zarówno co do prawidłowości oceny sytuacji faktycznej i jak i co do zasadności treści rozstrzygnięcia (wyrok NSA z dnia 22 października 1981 r., I SA 2147/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 104), Wskazane wady decyzji utrudniają kontrolę jej legalności przez Sąd. Wadliwość uzasadnienia decyzji niestanowiąca rażącego naruszenia prawa narusza prawo procesowe w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i stanowi przesłankę uchylenia decyzji w toku kontroli sądowej. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono, jak w sentencji wyroku.