II SA/Bd 482/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Z. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia 1. odmówić przywrócenia terminu, 2. zwrócić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz J. Z. kwotę 200 (dwieście) zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Stanowiącą przedmiot skargi w sprawie decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej doręczono skarżącemu w dniu 16 października 2015 r. Zgodnie z pouczeniem zawartym w treści tej decyzji, stronie przysługiwało prawo wniesienia na to rozstrzygnięcie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w terminie 30 dni od daty jej doręczenia. W dniu 18 listopada 2015 r. (data stempla pocztowego) J. Z. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł na ww. decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazując, że jako przedsiębiorca wykonuje transport drogowy na terenie całej Polski. W dniu, w którym upływał termin do wniesienia skargi, z powodu opóźnienia spowodowanego oczekiwaniem na załadunek przebywał w trasie, poza siedzibą przedsiębiorstwa i miejscem zamieszkania. Nie miał dostępu do dokumentów ani komputera, na którym mógłby sporządzić i wydrukować skargę. Nie było również możliwości do udzielenia i dostarczenia dokumentu pełnomocnictwa pełnomocnikowi. Z powyższych względów, niezwłocznie po powrocie do siedziby przedsiębiorstwa dostarczył dokumenty pełnomocnikowi, który sporządził skargę. W odpowiedzi na skargę, [...] Inspektor Transportu Drogowego wniósł o odrzucenie ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Podstawą prawną do przywrócenia terminu dla dokonania określonej czynności procesowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej – p.p.s.a.), który stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Wymogi formalne takiego wniosku precyzuje treść art. 87 § 1 do § 4 p.p.s.a wprowadzając wymóg, by wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1); w jego treści zostały uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi (§ 2); wniosek został złożony za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (§ 3) a wraz z nim by wnioskodawca dokonał czynności, której nie dokonał w terminie (§ 4). W stanie sprawy, strona skarżąca dopełniła wymogu złożenia wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu w rozumieniu art. 87 § 1 p.p.s.a. Wniosek strony nie mógł być pomimo tego rozpoznany pozytywnie z uwagi na niespełnienie ustawowej przesłanki przywrócenia wnioskowanego terminu (o charakterze merytorycznym), a mianowicie, braku zawinienia w uchybieniu terminowi. Do takiego uchybienia doszło bowiem, zdaniem Sądu, w następstwie okoliczności zawinionych przez wnioskodawcę. Jak podkreślono wyżej, jedną z przesłanek przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę, że nie dokonała czynności bez własnej winy, przy czym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a więc jeżeli dochowała ona należytej staranności (por. postanowienie NSA z 2.10.2002 r., V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002/23/1059). Po przeprowadzeniu analizy akt sądowych Sąd stwierdził, że strona nie uprawdopodobniła okoliczności świadczących o braku winy w uchybieniu terminu. Skarżący nie przedstawił jakichkolwiek okoliczności, które uprawdopodobniałyby brak winy w niedochowaniu terminu. Okoliczności, na które powoływał się skarżący, świadczą o niedochowaniu staranności w zabezpieczeniu swoich interesów w związku z toczącym się postępowaniem sądowym. W zakresie wskazywanej konieczności wyjazdu skarżący nie uprawdopodobnił, że miał on charakter nagły, którego nie mógł przewidzieć. Nie przedłożył na tę okoliczność żadnych dokumentów. Skarżący prowadząc działalność w formie transportu drogowego powinien zdawać sobie sprawię, że nie zawsze załadunek towaru musi zakończyć się terminowo. Zatem nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu okoliczności, takie jak dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, bądź nieznajomość prawa. W świetle powyższego uznać należy, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, a okoliczności wskazane we wniosku nie cechują się ponadprzeciętnymi okolicznościami stanowiącymi przesłankę do przywrócenia uchybionego terminu. Wobec powyższego na podstawie art. 86 § 1 p.p.a.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 p.p.s.a.