II SA/Bd 482/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Znaniecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2017 r. sprawy ze skargi J. J. na rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę. Komendant Miejski Policji (dalej: "KMP") w G. działając na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 ze zm.), art. 108 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], z dniem [...] stycznia 2017 r. pod rygorem natychmiastowej wykonalności, zwolnił ze służby w Policji - sierż. szt. [...] - pozostającego w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w G. W uzasadnieniu rozkazu personalnego wskazano, że w dniu [...] września 2015 r. do KMP w G. wpłynęło orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w B. z dnia [...] września 2015 r. nr [...], w którym stwierdzono, że sierż. szt. [...] jest całkowicie niezdolny do służby w Policji. Jednocześnie komisja zaliczyła orzekanego do drugiej grupy inwalidów i orzekła, że inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą. [...] stycznia 2016 r. do KMP w G. wpłynęło pismo Centralnej Komisji Lekarskiej MSW skład orzekający w G. informujące, że orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w B. jest prawomocne oraz, że sierż. szt. [...] w pisemnym oświadczeniu z dnia [...] grudnia 2015 r. (wpływ [...] stycznia 2016 r.), wycofał odwołanie od orzeczenia RKL MSW w B. i wniósł o umorzenie postępowania II instancji. Prawomocność orzeczenie RKL MSW w B. w dniu [...] stycznia 2016 r. potwierdził Przewodniczący Centralnej Komisji Lekarskiej MSW skład orzekający w G. Ustalenia organ udokumentował notatką służbową z dnia [...] stycznia 2016 r. KMP w G. na podstawie § 24 rozporządzenia MSW z dnia [...] maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 644 ze zm.) zwolnił z dniem [...] stycznia 2016 r. sierż. szt. [...] z zajęć służbowych do dnia zwolnienia ze służby w Policji. Pismo doręczono policjantowi dnia [...] stycznia 2016 r. Pracownica komórki kadrowej telefonicznie skontaktowała się z sierż. szt. [...] i poinformowała go o zwolnieniu z zajęć służbowych oraz, że zostanie zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2017 r. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Informację o terminie i podstawie prawnej zwolnienia ze służby w Policji ponowiono pismem z [...] grudnia 2016 r. doręczonym [...] grudnia 2016 r. KMP w G. uznał, że w związku z prawomocnością orzeczenia o uznaniu sierż. szt. [...] za całkowicie niezdolnego do służby w Policji spełniona została przesłanka do obligatoryjnego zwolnienia wymienionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Przepis ten nie pozostawia organom Policji swobody w podejmowaniu decyzji o zwolnieniu, lecz nakłada obowiązek zwolnienia ze służby policjanta, w stosunku do którego komisja lekarska orzekła trwałą niezdolność do służby. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie między innymi art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Termin zwolnienia, z ostrożności procesowej, ustalono na [...] stycznia 2017 r. przypadający ponad 12 miesięcy od daty nastąpienia przesłanki obligatoryjnego zwolnienia sierż. szt. [...] ze służby w Policji oraz zwolnienia go z zajęć służbowych. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., Komendant Miejski Policji w G. decyzji o zwolnieniu ze służby nadał rygor natychmiastowej wykonalności, z uwagi na ważny interes służby, który jest tożsamy z interesem społecznym. Organ I instancji uzasadnił to tym, że wystąpiła obligatoryjna przesłanka zwolnienia ze służby wynikająca z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji oraz upłynął dwunastomiesięczny okres chroniący policjanta. Ważny interes służby polega na konieczności uporządkowania spraw kadrowych i możliwość mianowania na stanowisko innego policjanta. Od powyższego rozkazu personalnego nr [...][...] złożył odwołanie, w którym zarzucił, że orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w B. uznające go za niezdolnego do służby w Policji zostało wydane w wyniku przestępstwa popełnionego przez jego przełożonych z KMP w G., którzy chcieli zrobić z niego "wariata" i jako takie nie może być podstawą do jego zwolnienia ze służby. Ponadto z uwagi na prowadzone w tej sprawie postępowanie w Prokuraturze Rejonowej w G., w ocenie odwołującego, Policja powinna powstrzymać się od wszelkich decyzji w stosunku do jego osoby. Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia [...] grudnia 2016 r. Nr [...] o zwolnieniu ze służby w Policji [...] z dniem [...] stycznia 2017 r. z powodu orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską MSW. Badając jeszcze raz sprawę w postępowaniu odwoławczym organ II instancji w motywach uzasadnienia podkreślił, że przesłanką zwolnienia ze służby sierż. szt. [...] było orzeczenie przez komisję lekarską o całkowitej niezdolności do służby. Wymieniony w dniu [...] czerwca 2015 r. został skierowany do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w B. w celu ustalenia stanu zdrowia i dalszej przydatności do służby. Członkowie składu orzekającego resortowej komisji lekarskiej dokonali oceny stanu zdrowia skierowanego do niej policjanta. Rejonowa Komisja Lekarska MSW w B. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] września 2015 r. uznała sierż. szt. [...] za całkowicie niezdolnego do służby w Policji oraz zaliczyła go do drugiej grupy inwalidzkiej. Orzeczenie przez komisję lekarską MSW całkowitej niezdolności do służby policjanta powoduje zaistnienie obligatoryjnej przesłanki zwolnienia określonej w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, a przełożony w sprawach osobowych jest zobowiązany rozpocząć procedurę zmierzającą do jego zwolnienia. Policjant, wobec którego rejonowa komisja lekarska MSW wydała orzeczenie o całkowitej niezdolności do służby, jeśli nie zgadza się z jej treścią może odwołać się do Centralnej Komisji Lekarskiej MSW. Sierż. szt. [...] złożył odwołanie od orzeczenia RKL MSW w B. do Centralnej Komisji Lekarskiej MSW skład orzekający w G. Wniesienie odwołania spowodowało, że orzeczenie RKL MSW w B. nie uprawomocniło się. Wymieniony nie stawił się na wezwania do siedziby CKL MSW, a w dniu [...] stycznia 2016 r. do rozpatrującej odwołanie komisji lekarskiej MSW wpłynęło oświadczenie sierż. szt. [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. o wycofaniu odwołania. W związku z wycofaniem odwołania z dniem [...] stycznia 2016 r. orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w B. nr [...] z dnia [...] września 2015 r. uznające sierż. szt. [...] za całkowicie niezdolnego do służby w Policji stało się prawomocne. Tak więc została spełniona przesłanka do obligatoryjnego zwolnienia wymienionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Organ wskazał, że dnia [...] stycznia 2017 r. odwołujący został poinformowany w piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r. o zakończeniu postępowania administracyjnego dotyczącego odwołania od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. Komendanta Miejskiego Policji w G. Został pouczony o przysługującym prawie do zapoznania się z zebranymi w toku postępowania materiałami i skorzystał z tego uprawnienia. [...] stycznia 2017 r. strona zapoznała się z materiałami i wykonała fotografie wszystkich stron. Odwołujący oświadczył, że został poinformowany o zakończeniu postępowania dotyczącego jego odwołania od rozkazu personalnego. Organ podał, że w odwołaniu [...] zarzucił, że jako strona nie został poinformowany o wszczęciu postępowania, nie został poinformowany o uprawnieniach i obowiązkach strony postępowania, a tym samym został pozbawiony prawa do czynnego udziału w postępowaniu oraz udziału w postępowaniu dowodowym. Dopiero w dniu zapoznania z materiałami postępowania został poinformowany o prawie do wniesienia wniosków dowodowych. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji w pismach z dni: [...] stycznia 2016 r. (o zwolnieniu z zajęć), [...] grudnia 2016 r. (o terminie zwolnienia), [...] grudnia 2016 r. (przesłanie druków wniosku o emeryturę itp.), a także w treści uzasadnienia rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. o przeniesieniu do dyspozycji, informował policjanta o zwolnieniu ze służby w Policji oraz o jego planowanym terminie. Organ II instancji jako bezsporne uznał, że KMP w G. prowadząc postępowanie o zwolnienie ze służby w Policji odwołującego się, w związku z orzeczeniem komisji lekarskiej MSW o niezdolności do służby, nie wysłał stronie zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego wraz z pouczeniem o przysługujących prawach, czym naruszył obowiązek wynikający z art. 10 § 1 kpa. Organ powołując się na ustaloną linię orzeczniczą sądów administracyjnych stwierdził, że warunkiem uwzględnienia odwołania jest stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na okoliczność, że [...] nie wniósł żadnego wniosku dowodowego oraz nie podał, jakich czynności nie dokonał, z uwagi na niewłaściwe działanie organu, uchybienie to nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Zdaniem organu odwoławczego wraz ze spełnieniem obligatoryjnej przesłanki do zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji nie pozostawia organowi Policji swobody w podejmowaniu decyzji o zwolnieniu, lecz nakłada obowiązek zwolnienia ze służby policjanta, w stosunku do którego komisja lekarska orzekła trwałą niezdolność do służby. Podstawowym dowodem w sprawie o zwolnienie ze służby jest orzeczenie komisji lekarskiej MSW, które otrzymał sierż. szt. [...] i aktywnie próbował je podważyć kierując odwołanie do Centralnej Komisji Lekarskiej MSW. Inne wnioski lub dowody, które mógłby złożyć odwołujący nie miałyby wpływu na decyzję organu. W tej sytuacji okoliczności wskazane przez odwołującego nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji Komendanta Miejskiego Policji. [...] (dalej jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...] , w której zarzucił: - naruszenie przepisów o postępowaniu dyscyplinarnym, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: naruszenie art. 10 §1 kpa poprzez niepowiadomienie strony o wszczęciu postępowania oraz o przysługujących prawach, czym pozbawił stronę czynnego udziału w postępowaniu na wszystkich jego etapach w tym złożenia wniosków dowodowych; - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy -art. 43 ust. 1 UoP, poprzez zwolnienie ze służby przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby; W oparciu o przedstawione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz rozkazu personalnego organu dyscyplinarnego I instancji, orzeczenie, iż zaskarżone orzeczenia nie podlegają wykonaniu oraz zawarcie w wydanym wyroku oceny prawnej oraz wytycznych dla organów, do dalszego procedowania w sprawie, które to będą dla nich wiążące. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i nie podzielił zarzutów skarżącego o naruszeniu art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Organ powołał się na stanowisko wyrażone w uchwale w składzie 7 sędziów NSA z dnia 26 czerwca 2016 r., sygn. akt I OPS 16/13. Zgodnie z tezą ww. uchwały: "przepis art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) może mieć zastosowanie także do policjanta, który przed wydaniem przez komisję lekarską orzeczenia o trwałej niezdolności do służby nie zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby. Za niezasadny organ uznał również zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa. Stanowisko poparł wyrokami sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy wyjaśnienia, czy możliwe było zwolnienie skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, w sytuacji gdy organ w dniu [...] stycznia 2016 r. dowiedział się o tym, że jest prawomocne orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w B. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] stwierdzające całkowitą niezdolność skarżącego do służby w Policji i, czy w tym stanie rzeczy na wydany rozkaz personalny o zwolnieniu go ze służby miała wpływ okoliczność, że skarżący od dnia [...] stycznia 2016 r. do dnia [...] lutego 2016 r. przebywał na urlopie wypoczynkowym, a w dniu [...] stycznia 2016 r. pełnił służbę. Przesłankę materialnoprawną wydania zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską, zaś art. 43 ust. 1 ustawy stanowi, że zwolnienie policjanta na podstawie tego przepisu nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Bezsporne w przedmiotowej sprawie jest, że skarżący - [...] z dniem zwolnienia ze służby w Policji, tj. [...] stycznia 2017 r. legitymował się prawomocnym orzeczeniem Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w B. z dnia [...] września 2015 r., nr [...] uznające go za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. Nie budzi również wątpliwości fakt, że organ – zdaniem Sądu – właściwie zastosował przepis art. 43 ust. 1 ustawy, bowiem skarżący zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby w okresie od [...] czerwca 2015 r. do [...] grudnia 2015 r. (przebywał na zwolnieniach lekarskich). Mimo, że w dniu [...] grudnia 2015 r. stawił się do służby, funkcjonowało w obrocie prawnym cały czas orzeczenie Komisji o niezdolności do służby, w którego dniu wydania – [...] września 2015 r. skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim. Wobec powyższego, w dniu zwolnienia ze służby minął 12-miesieczny okres gwarancyjny przewidziany w dyspozycji tegoż przepisu. Skarżący zaprzestał służby z powodu choroby jeszcze przed wydaniem orzeczenia o niezdolności do służby, ponieważ od dnia [...] czerwca 2015 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Argumentem wzmacniającym poprawność stanowiska organu o spełnieniu przesłanek zwolnienia skarżącego ze służby jest wykładnia art. 43 ust. 1 ustawy o Policji dokonana w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 26 czerwca 2016 r. sygn. akt I OPS 16/13. Zgodnie z tezą ww. uchwały: "przepis art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) może mieć zastosowanie także do policjanta, który przed wydaniem przez komisję lekarską orzeczenia o trwałej niezdolności do służby nie zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby. W uzasadnieniu powyższej uchwały wskazano m. in., że cytowany przepis ma charakter ochronny, a jego celem jest zabezpieczenie policjanta całkowicie niezdolnego do służby przed niezwłocznym zwolnieniem. Nadto, że dowodem potwierdzającym chorobę policjanta jest nie tylko zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do służby, ale też orzeczenie lekarskie stwierdzające całkowitą niezdolność do służby. W ocenie Sądu, można stwierdzić, iż także orzeczenie o całkowitej niezdolności do służby stanowi dowód choroby w rozumieniu tego przepisu, tak jak zaświadczenie o czasowej niezdolności do służby. Z uzasadnienia uchwały wynika, że zaprzestanie służby z powodu choroby może wynikać zarówno z zaświadczenia lekarskiego, jak i orzeczenia komisji lekarskiej o całkowitej niezdolności do służby z powodu choroby. Jeżeli policjant przed wydaniem orzeczenia o trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby, okres ochronny, o którym mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, rozpoczyna się od dnia zaprzestania służby z tego powodu, zaś w przypadku, gdy policjant nie zaprzestał służby przed wydaniem orzeczenia, okres ochronny rozpoczyna się od dnia, w którym policjant zaprzestał służby z powodu choroby stwierdzonej w orzeczeniu o trwałej niezdolności do służby. Tylko zatem wtedy, gdy po raz pierwszy orzeczeniem komisji lekarskiej i z ciągłością do dnia orzekania przez organy, stwierdzono u niego ową niezdolność, od tego czasu należałoby uwzględnić okres ochronny. Istotą tego przepisu jest bowiem faktyczne niepełnienie służby, o ile jest ono prawnie usprawiedliwione. W rozpoznawanej sprawie funkcja gwarancyjna, a więc cel tego przepisu, aby nie doszło do zwolnienia wcześniej niż przed upływem 12 miesięcy do rzeczywistego zaprzestania służby w odniesieniu do skarżącego została spełniona. Akta przedmiotowej sprawy potwierdzają, że trwała niezdolność skarżącego do służby została potwierdzona prawomocnym orzeczeniem [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w B. z dnia [...] września 2015 r. nr [...], które wywiera skutek w postaci obligatoryjnego obowiązku orzeczenia o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby. Wyłącznie decyzja podważająca stanowisko RKL MSW mogłaby odwrócić skutki art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Stan faktyczny przedmiotowej sprawy rzeczywiście potwierdza stanowisko skarżącego, że w dniu [...] grudnia 2015 r. złożył on raport o udzielenie urlopu wypoczynkowego za rok 2015, 10 dni, od dnia [...] grudnia 2015 r. do dnia [...] stycznia 2016 r. Prawdą jest również to, że w dniu [...] stycznia 2016 r. skarżący stawił się do służby, podpisał listę obecności i złożył wniosek o urlop od dnia [...] stycznia 2016 r. do dnia [...] lutego 2016 r. Nie zmienia to jednak faktu, że w ww. okresach skarżący nie posiadł zdolności do służby. Dlatego też na podstawie § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 644) został przez przełożonego w sprawach osobowych, po otrzymaniu ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby policjanta, niezwłocznie zwolniony od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby (pismo KMP w G. z dnia [...] stycznia 2016 r.). W ocenie Sądu, nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Należy jednak mieć na uwadze utrwalone stanowisko sądów administracyjnych, że: "W postępowaniu sądowoadministracyjnym zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, jeżeli skarżący wykaże, że uchybienie to uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej taki zarzut spoczywa ciężar wykazania (wyrok WSA w Warszawie z 27 kwietnia 2017 r. sygn. VII SA/Wa 1367/16). Podkreślić należy, że mimo braku formalnego zawiadomienia o wszczęciu postępowania w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby miał on zapewniony czynny udział w postępowaniu, ponieważ o wszystkich czynnościach podejmowanych przez organ był on informowany na piśmie, a z rozmów przeprowadzonych ze skarżącym organ sporządził notatki służbowe. W postępowaniu odwoławczym skarżący został powiadomiony o zakończeniu postępowania i miał możliwość wypowiedzenia się na podstawie art. 10 k.p.a. Skarżący do dnia rozprawy nie przedstawił żadnego dokumentu mogącego świadczyć o wzruszeniu orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w B. z dnia [...] września 2015 r. nr [...]. W ocenie Sądu, zgłoszone do protokołu rozprawy stanowisko skarżącego o prowadzonym śledztwie w sprawie zwolnienia go ze służby nie ma wpływu na wynik sprawy. Wynik postępowań w sprawach karnych, zainicjowanych przez skarżącego, może stanowić ewentualnie w przyszłości przedmiot odrębnego postępowania w trybach nadzwyczajnych wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.