II SA/Bd 487/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora [...] [...] w B. z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę Dyrektor [...] w I. decyzją z dnia [...] stycznia 2025 r. wymierzył Z. Sp. z o. o. (skarżąca) administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł za korzystanie z usługi wodnej polegającej na wprowadzaniu ścieków komunalnych do wód rzeki O. , obręb R. K., gmina W., bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Powyższa decyzja została sprostowana przez Dyrektora [...] w I. z urzędu, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2025 r. w zakresie oczywistej omyłki pisarskiej, poprzez zastąpienie zwrotu w sentencji decyzji cyt.: "Z. Sp. z o. o. administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł (słownie: [...] złotych) za korzystanie z usługi wodnej polegającej na wprowadzaniu ścieków komunalnych do wód rzeki O., obręb R. K., gmina W., bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego," zwrotem: "Z. Sp. z o. o. administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł (słownie: [...]) za korzystanie z usługi wodnej polegającej na wprowadzaniu ścieków komunalnych do wód rzeki O., obręb R. K., gmina W., bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, za okres I kwartału 2024 r." W wyniku rozpatrzenia wniesionego zażalenia postanowieniem z dnia [...] maja 2025 r. Dyrektor [...] w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu przywołał treść art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") i stwierdził, że decyzja Dyrektora [...] z dnia [...] stycznia 2025 r. bezspornie dotyczyła I kwartału 2024 r., co wynikało z uzasadnienia samej decyzji jak i wszelkich dokumentów postępowania administracyjnego takich jak: zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz zawiadomienie o zakończeniu postępowania. Ponadto Informacja ustalająca wysokość opłaty zmiennej za usługi wodne Nr [...] z dnia [...] października 2024 r., która była podstawą do ustalenia wysokości opłaty zmiennej na podstawie art. 472aa ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne dotyczyła ustalenia opłaty zmiennej "[...] za okres I kwartału 2024 r. [...]". Również decyzja Dyrektora [...] w I. z dnia [...] listopada 2024 r. (wydana w trybie art. 273 ust. 6 ustawy Prawo wodne, w związku z wniesieniem przez Z. Sp. z o. o. reklamacji od ww. informacji określającej wysokość opłaty zmiennej za I kwartał 2024 r.), określała wysokość opłaty zmiennej, wskazując okres, którego ta opłata dotyczy tj. "[...] za okres I kwartału 2024 r. [...]". W świetle powyższego, zdaniem organu odwoławczego, niewskazanie przez Dyrektora [...] w I., w orzeczeniu decyzji wymierzającej administracyjną karę pieniężną za okres I kwartału 2024 r. sformułowania "za okres I kwartału 2024 r.", należy zakwalifikować za omyłkę oczywistą, ponieważ stan faktyczny sprawy został ustalony i wskazany w uzasadnieniu ww. decyzji, jako dotyczący korzystania z usług wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego w okresie I kwartału 2024 r. Sprostowanie nie dotyczyło błędu co do meritum rozstrzygnięcia i nie zmieniało stanu faktycznego sprawy. Celem sprostowania było uporządkowanie decyzji poprzez dookreślenie okresu, za który wymierzana była administracyjna kara pieniężna tak, aby treść orzeczenia była całkowicie spójna z uzasadnieniem decyzji. Organ zaznaczył przy tym, że decyzja z dnia [...] stycznia 2025 r. zawierała wszystkie wymagane elementy składowe wskazane w przepisie art. 107 k.p.a., a przepis art. 472aa ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo wodne, na podstawie którego organ I instancji wymierzył administracyjną karę pieniężną nie obliguje do wskazana w treści orzeczenia okresu za jaki wymierzana jest kara administracyjna. Wskazanie w orzeczeniu okresu objętego karą ma jedynie charakter porządkowy i nieprowadzący do zmiany samego rozstrzygnięcia. Okres za jaki nakładana jest administracyjna kara pieniężna może zostać wskazany wyłącznie w uzasadnieniu do decyzji, ponieważ jest on tożsamy z okresem za jaki ustalona została opłata zmienna stanowiąca podstawę do ustalenia wysokości kary (zgodnie z art. 472aa ust. 3 pkt 2 Prawo wodne). Samo zaś uzasadnienie, jest szczegółowym wyjaśnieniem orzeczenia decyzji. Zdaniem organu odwoławczego, nie budzi wątpliwości, iż prostowana decyzja dotyczyła okresu I kwartału 2024 roku, co organ I instancji dodatkowo wskazał w orzeczeniu poprzez sprostowanie w trybie postanowienia. W skardze do tut. Sądu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienie, zarzucając mu naruszenie: 1. art. 113 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie, albowiem dokonana zaskarżonym uprzednio postanowieniem Dyrektora [...] z dnia [...] kwietnia 2025r. zmiana sentencji rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] stycznia 2025r. nie może być traktowana jako sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej; 2. rażące naruszenie art. 110 § 1 k.p.a. albowiem zabieg zastosowany w zaskarżonym uprzednio postanowieniu Dyrektora [...] z dnia [...] kwietnia 2025r. stanowi istotną zmianę merytoryczną treści rozstrzygnięcia decyzji, która została już doręczona stronie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie spraw w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest przy tym niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17). Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jego rozstrzygnięcie. Postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w oparciu o art. 113 § 1 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalonym jest pogląd, że sprostowaniu (rektyfikacji) w trybie art. 113 §1 k.p.a. podlegają wyłącznie błędy i omyłki nieistotne. Podstawą klasyfikacji wadliwości aktu administracyjnego jest wpływ wad na treść aktu. Wadliwość istotna musi spowodować uchylenie decyzji w trybie środków zaskarżenia (zwyczajnych i nadzwyczajnych). Usunięcie wad nieistotnych następuje w trybie rektyfikacji decyzji, który ze względu na rodzaj wadliwości decyzji, nie może doprowadzić do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Ustawodawca wskazuje, że sprostowaniu podlegają błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Błędem pisarskim jest widoczne wbrew zamierzeniu władzy niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błędem rachunkowym będzie natomiast niewłaściwe przeprowadzenie działań arytmetycznych. Inne oczywiste omyłki to, co do istoty swojej, omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi, a zatem polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a co zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów (por. wyrok NTA z dnia 13 stycznia 1932 r., L. Rej. 8534/30, za J. Borkowskim w: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C. H. Beck 2011, s. 454-455). Do oczywistych omyłek zalicza się podanie np. niewłaściwej daty w decyzji, w której podany rok wydania oznaczony jest liczbą pięciocyfrową. Oczywistość omyłki można stwierdzić też porównując tekst decyzji z tekstem dokumentów, znajdujących się w aktach sprawy. Przedkładając powyższe wywody na grunt rozpoznawanej sprawy Sądu uznał, że dopisanie sformułowania "za okres I kwartału 2024 r." trafnie ocenione zostało jako "inna oczywista omyłka", gdyż takie sprostowanie w żadnym wypadku nie skutkowało zmianą merytoryczną rozstrzygnięcia. Jak bowiem wynika z akt sprawy decyzja Dyrektora [...] w I. z dnia [...] stycznia 2025 r. znak: [...] bezspornie dotyczyła I kwartału 2024 r., co wynikało z uzasadnienia samej decyzji jak i dokumentów postępowania administracyjnego takich jak: zawiadomienie o wszczęciu postępowania znak: [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. oraz zawiadomienie o zakończeniu postępowania znak: [...] z dnia [...] stycznia 2025 r., w których użyto sformułowania cyt. "(...) bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego w okresie I kwartału 2024 r.". Ponadto Informacja ustalająca wysokość opłaty zmiennej za usługi wodne Nr [...] [...] I., [...] kwartał/2024 z dnia [...] października 2024 r., która była podstawą do ustalenia wysokości opłaty zmiennej na podstawie art. 472aa ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo wodne dotyczyła ustalenia opłaty zmiennej cyt. "[...] za okres I kwartału 2024 r. [...]". Również decyzja Dyrektora [...] w I. znak: [...] z dnia [...] listopada 2024 r. (wydana w trybie art. 273 ust. 6 ustawy Prawo wodne, w związku z wniesieniem przez Z. Sp. z o. o. reklamacji od ww. informacji określającej wysokość opłaty zmiennej za I kwartał 2024 r.), określała wysokość opłaty zmiennej wskazując okres, którego ta opłata dotyczy tj. cyt. "[...] za okres I kwartału 2024 r. [...]". W świetle powyższego, bez wątpliwości w sprawie doszło do "innej oczywistej omyłki", którą organ właściwie zweryfikował w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Tym samym podnoszone przez skarżącego zarzuty co do rażącego naruszenia art. 110 § 1 k.p.a. oraz błędnego zastosowania w sprawie art. 113 § 1 k.p.a. są niezasadne. W tym stanie prawnym, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.