II SA/Bd 488/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Prezydent B. orzekł na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i art. 104 Kpa o wymeldowaniu M. K. z miejsca pobytu stałego przy ul. P. Ś. [...] w B. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż przeprowadzone postępowanie dowodowe potwierdziło fakt opuszczenia miejsca pobytu stałego przez ww. Odwołanie wniosła M. K. Wskazała, iż nie opuściła dobrowolnie mieszkania, ale w listopadzie 2006 r. została z niego wyrzucona przez męża i nie mogła wejść, gdyż mąż wymienił zamki. Wniosła o wstrzymanie wymeldowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy o prawo do lokalu. Ponadto podniosła, iż mąż bezkarnie przywłaszcza sobie cały jej majątek osobisty oraz wspólny, sporne mieszkanie przekazał darowizną na rzecz swoich rodziców, natomiast osoby zeznające, iż byli świadkami jej rzekomo dobrowolnej wyprowadzki z przedmiotowego lokalu zeznali nieprawdę. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa i art. 15 ust. 2 ww. ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu wskazano, że bezspornym i niekwestionowanym przez odwołującą jest fakt jej niezamieszkiwania w tym lokalu. Jak wynika z akt sprawy obecnie M. K. wraz z córką koncentruje swoje sprawy socjalne i bytowe w mieszkaniu rodziców przy ul. B. Ś. [...] w I. Pod tym adresem też odwołująca wraz z córką dokonała zgłoszenia pobytu. Nadto nie przedstawiła miarodajnych dowodów poświadczających, iż została przymuszona do opuszczenia lokalu, a także nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. Natomiast zarzuty podniesione w odwołaniu należy odnieść, głównie do konfliktu, jaki trwa pomiędzy odwołującą, a jej mężem S. K. odnośnie podziału majątku wspólnego i prawa do spornego lokalu. M. K. wniosła skargę, powtarzając argumenty zawarte w odwołaniu, iż w listopadzie 2006 r. nie opuściła miejsca zameldowania na pobyt stały dobrowolnie, lecz została z niego wyrzucona wraz z dzieckiem przez męża i w wyniku powstałego konfliktu mąż przepisał swoje kawalerskie mieszkanie na matkę usiłując w ten sposób pozbawić ją prawa do lokalu, a córkę prawa do dziedziczenia. W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że z przedstawionymi zarzutami skargi nie zgadza się i że w całej rozciągłości podtrzymuje swoje rozstrzygnięcie i uzasadnienie wydanej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc to do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zadaniem Sądu było zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: Kpa) oraz z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity – Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 z późn. zm.). Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 i art. 133 § 1 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy- co w niniejszej sprawie należy szczególnie - podkreślić i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Pozbawione więc znaczenia prawnego przy rozstrzyganiu skargi są sprawy dot. podziału majątku, orzeczenie rozwodu itd. Materialnoprawną podstawą decyzji w sprawach o wymeldowanie jest art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, stanowiący, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się." Kwestie pobytu stałego reguluje art. 6 ust. 1 w/w ustawy. W myśl tego przepisu pobyt stały uwarunkowany jest zamieszkiwaniem osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania. Za miejsce stałego zamieszkania uznać należy takie miejsce pobytu osoby, w którym to koncentruje ona swoje codzienne sprawy bytowe i osobiste. Zgodnie z przepisami ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowanie w lokalu służy wyłącznie rejestracji zjawisk natury faktycznej. Nie rodzi ani praw do lokalu, ani ich nie pozbawia. Celem obowiązku meldunkowego jest wyłącznie zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności, która polega na rejestracji danych o miejscu pobytu i ma charakter rejestracyjno-porządkowy. Analiza akt postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że organ przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy dopuszczając jako dowód wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy i wydał rozstrzygnięcie na podstawie całokształtu materiału dowodowego, wskazując prawidłową podstawę prawną a w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny dla których odmówił wiarygodności twierdzeniom skarżącej. Tak więc organ w ocenie Sądu organ zrealizował zasady ogólne postępowania administracyjnego wyrażone art. 6-15 Kpa (w szczególności art. 6 i 7) oraz szczegółowe dyrektywy postępowania wyrażone w art. 75 § 1, art. 77 i 80 Kpa. Z akt sprawy ewidentnie wynika, że skarżąca nie podjęła żadnych konkretnych działań, które w efekcie miałyby doprowadzić do ponownego zamieszkania w dotychczasowym lokalu. W szczególności nie wystąpiła na drogę sądową o przywrócenie naruszonego posiadania. W aktach znajduje się także postanowienie Prokuratury Rejonowej B.- P., sygn. akt [...] z dnia [...] maja 2007 r. o umorzeniu postępowania przygotowawczego w sprawie psychicznego i fizycznego znęcania się przez S. K. nad żoną M. K., gdyż brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia. Wynika z powyższego jasno, iż nie ma wyraźnego dowodu, który potwierdzałby fakt zmuszenia skarżącej do opuszczenia lokalu. Z akt nie wynika natomiast, aby osoby składające zeznania na rozprawie administracyjnej zostały skazane za składanie fałszywych zeznań. Reasumując należy stwierdzić, iż Sąd nie dopatrzył się, aby przy wydaniu zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji doszło do naruszenia prawa. I dlatego z uwagi na brak przesłanek wskazanych treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c oraz art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.