II SA/Bd 490/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. D. na pismo Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie skargi dotyczącej porządku wewnętrznego Aresztu Śledczego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 24 marca 2014 r. Z. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę w związku z pismem Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], w którym poinformowano skarżącego o wynikach przeprowadzonego postępowania skargowego w sprawie skarg / wniosków Z. D. dotyczących możliwości prowadzenia przez niego rozmów telefonicznych z podmiotami, o których mowa w art. 38 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 ze zm., powoływana dalej jako kkw) oraz zgodności z obowiązującymi przepisami § 16 porządku wewnętrznego Aresztu Śledczego w [...]. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Aresztu Śledczego w [...] wskazał, iż przeprowadzone w sprawie postępowanie skargowe nie wykazało zarzucanych nieprawidłowości oraz naruszenia przepisów § 16 pkt 7 Zarządzenia Nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] w sprawie porządku wewnętrznego Aresztu Śledczego w [...] – przepisu art. 102 pkt 8 w zw. z art. 38 § 1 kkw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej powoływanej jako ppsa). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto stosownie do art. 4 ppsa Sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie skarżący domagał się w ramach złożonych skarg / wniosków udzielenia mu wyjaśnień dotyczących możliwości prowadzenia przez niego rozmów telefonicznych z podmiotami, o których mowa w art. 38 § 1 kkw oraz zgodności § 16 porządku wewnętrznego Aresztu Śledczego w [...] z art. 102 pkt 8 w zw. z art. 38 § 1 kkw. W myśl art. 1 § 1 kkw, wykonywanie orzeczeń w postępowaniu karnym, w postępowaniu o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe i w postępowaniu w sprawach o wykroczenia oraz kar porządkowych i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności odbywa się, co do zasady, według przepisów kkw. Zgodnie z treścią art. 6 § 2 kkw, skazany może składać wnioski, skargi i prośby do organów wykonujących orzeczenie. Wnioski, skargi i prośby są załatwiane w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 maja 2003 r. w sprawie załatwiania wniosków, skarg i próśb osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 647), a właściwymi do ich załatwienia są kierownicy jednostek organizacyjnych Służby Więziennej, dyrektorzy okręgowi Służby Więziennej, Dyrektor Generalny Służby Więziennej, a w przypadku, gdy skarga dotyczy działalności Centralnego Zarządu Służby Więziennej, Minister Sprawiedliwości. Skazany może także, jeżeli ustawa kkw nie stanowi inaczej, na podstawie art. 7 § 1 kkw, zaskarżyć do sądu decyzje organów postępowania wykonawczego wymienionych w art. 2 pkt 3-6 i 10 ustawy, w tym decyzje dyrektora zakładu karnego, aresztu śledczego a także dyrektora okręgowego i Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. Stosownie do treści art. 7 § 2 kkw skargi rozpoznaje sąd właściwy zgodnie z art. 3 kkw. W sprawach dotyczących odbywania kary pozbawienia wolności, kary aresztu, kary porządkowej, środka przymusu skutkującego pozbawienie wolności, wykonywania orzeczenia o warunkowym przedterminowym zwolnieniu oraz środka zabezpieczającego polegającego na umieszczeniu w zakładzie zamkniętym sądem właściwym jest sąd penitencjarny. Mając powyższe na względzie należało stwierdzić, iż żaden przepis prawa regulujący zasady postępowania w przypadku wniesienia przez osadzonego skargi czy wniosku dotyczącego naruszenia prawa przez funkcjonariuszy Służby Więziennej czy Aresztu Śledczego nie przewiduje, aby czynności organów postępowania wykonawczego, jak również czynności sądu penitencjarnego dokonywane były poprzez wydawanie aktów o charakterze administracyjnym, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ppsa (vide: postanowienie WSA w Krakowie z dnia 9 maja 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 609/14 dostępne na https://cbois.nsa.gov.pl/). Z uwagi na powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżone pismo nie należy do żadnej z form działalności administracji publicznej poddanej kontroli sądów administracyjnych, a skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 podlegała odrzuceniu.