II SA/Bd 498/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Mariusz Pstruś po rozpoznaniu w dniu 7 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Jerzego W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę Na oryginale właściwe podpisy Burmistrz K. decyzją Nr [...] z dnia [...] 2004 r. na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, 2 i 4, art. 61 ust. 1, art. 63 ust. 2 i 4, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z 2001 r. Nr 49, poz. 509; Dz. U. z 2002 r. Nr 113, poz. 984; Dz. U. z 2002 r. Nr 169, poz. 1387; Dz. U. z 2003 r. nr 130, poz. 1188) rozpatrując wniosek z dnia [...] 2004 r. Jerzego W. o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zagrody siedliskowej (chata wiejska) na działce nr [...] w miejscowości P. gm. K. odmówił wydania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zagrody siedliskowej (chata wiejska) na działce nr [...] w miejscowości P. gm. K. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że nie zachodzi okoliczność wynikająca z art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a dotycząca obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru objętego wnioskiem. Dla terenu, na którym położona jest w/w działka gmina Koronowo nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z brakiem planu miejscowego na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717) określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wskazano także, iż wnioskowana działka nie spełnia: • warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – tj. żadna z działek sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej, nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, • wymogu wynikającego z art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mówiącego, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. złożył Jerzy W. podnosząc, iż wniosek oparty był na zgodzie burmistrza na utworzenie siedliska z dnia [...] 2003 r. W odpowiedzi na odwołanie Burmistrz K. nie negował, że w piśmie o którym mowa w odwołaniu poinformowano skarżącego, że w/w działka przeznaczona jest na cele rolne zgodnie z ustaleniami obowiązującego wówczas miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy K. zatw. Uchwałą Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...] 1994 r. Ponadto wyjaśniono, iż na w/w działce istnieje możliwość utworzenia siedliska. Na dzień [...] 2003 r. bowiem działka o powierzchni min. 1 ha klasyfikowana była jako działka siedliskowa. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) obowiązująca od dnia 10 lipca 2003 r. do dnia dzisiejszego skorygowała ten zapis uznając za działkę siedliskową przeznaczoną pod zabudowę zagrodową działkę o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Średnia powierzchnia gospodarstwa indywidualnego w gminie K. wynosi 13,36 ha, a gospodarstwa rolnego ogółem 14,26 ha. W związku z powyższym działka wnioskowana nie kwalifikuje się na siedlisko. Wskazano także, że ustawa z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa też warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1, które należy spełnić aby uzyskać w drodze decyzji warunki zabudowy. Niestety żadna z działek sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej, nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [....] 2004 r. – [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swą decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że podstawą rozstrzygnięcia sprawy były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z jej art. 4 ust. 1 ustalenie przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji oraz sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stosownie do art. 4 ust. 2 pkt 2 ustalenie warunków zabudowy (co miało miejsce w przedmiotowej sprawie), następuje w decyzji o warunkach zabudowy. W tym przypadku wydanie decyzji o warunkach zabudowy nastąpiło w trybie przepisów art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 w/w ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wszystkich 5 warunków. W niniejszej sprawie nie został spełniony warunek art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, który określa – iż co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Analiza obszaru wokół przedmiotowej działki nr [...] w zakresie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania prowadzi do wniosku, że żadna z działek sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej, nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie warunków stosownie do wyżej wymienionych wymagań dla wnioskowanej zabudowy. Organ rozpoznając wniosek nie mógł więc uznać, że spełnione zostały przesłanki z art. 61 ust. 1 w/w ustawy. Wskazano także, że dotychczasowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w K. Nr [...] z dnia [...] 1994 r., o którym mowa w piśmie burmistrza K. z [...]2003 r., na który powołuje się skarżący stracił z dniem [...] 2003 r. obowiązującą moc. Skargę na powyższą decyzję złożył Jerzy W. podnosząc, że jego wniosek o wydanie warunków zabudowy oparty był na zgodzie burmistrza na utworzenie siedliska Nr [...] z dnia [...] 2003 r., a więc przed wejściem w życie nowej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i był złożony pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wskazując jednocześnie, że skarżący w swej skardze nie wniósł istotnych merytorycznych zarzutów w przedmiocie sprawy odnoszącej się do decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, lecz podniósł te same argumenty, co w odwołaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i nie może być uwzględniona. Na wstępie należy przede wszystkim zaznaczyć, iż oczywiście chybione jest stwierdzenie zawarte w skardze, iż postępowanie administracyjne wszczęte przez skarżącego "było rozpoczęte pod rządami poprzedniego prawa" tj. ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Z akt sprawy wynika bowiem w sposób nie budzący żadnej wątpliwości, iż wniosek wszczynający postępowanie o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy noszący datę [...] 2004 r. złożony został [...] 2004 r. Nie ma natomiast cech wniosku wszczynającego postępowanie pismo skarżącego z [...] 2003 r., na które Burmistrz K. odpowiedział pismem wskazanym w skardze tj. pismem z [...] 2003 r. znak: [...]. Pismo skarżącego z dnia [...] 2003 r. w swej istocie jest prośbą o wydanie informacji w sprawie przeznaczenia w planie zagospodarowania przestrzennego działki nr [...] o powierzchni 2.2500 ha zapisanej w KW Nr [...] położonej w P. i umożliwienie utworzenia siedliska (tzw. działka siedliskowa). Skoro wniosek złożono więc w dniu [...] 2004 r. wypada stwierdzić, że ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – opublikowana w Dzienniku Ustaw Nr 80 pod poz. 717 noszącym datę dzienną: 10 maja 2003 r. weszła w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia. Zgodnie z art. 88 tej ustawy utraciła swą moc ustawa z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z tym należy też zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 87 ust. 3 w/w ustawy z 27 marca 2003 r. w dniu jej wejścia w życie miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednakże nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r. Prawidłowe jest więc ustalenie zawarte w zaskarżonej decyzji, że obowiązkiem organu administracji było rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prawidłowe jest także stwierdzenie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Koronowo zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w K. Nr [...] z dnia [...]1994 r. stracił z dniem [...] 2003 r. obowiązującą moc. W tej sytuacji tj. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Według zaś art. 61 ust. 1 tej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych dalej w punktach 1-5. Wspomniany zaś pkt 1 zawiera warunek, żeby co najmniej jedna działka sąsiedzka dostępna z tej samej drogi publicznej była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, W związku z powyższym godzi się zauważyć, że skarżący w swej skardze bynajmniej nie podnosi jakoby ten warunek został spełniony. Nawiasem mówiąc skarga, podobnie jak i wcześniej odwołanie zawiera także różnego rodzaju argumenty pozaprawne, w odniesieniu do których Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał właśnie z powodu ich niemerytoryczności za zbędne ich przytaczanie. W tym stanie rzeczy, nie dopatrując się w zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji – naruszenia prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi nie uwzględnił i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę oddalił.